五次第之密意釋 月光明論 吉美炯內巴 毗布帝燦札 藏汉

班匝咕汝

d1831五次第之密意釋月光明論吉美炯內巴毗布帝燦札
D1831
ཞུ་ཆེན་གྱི་ལོ་ཙཱ་བ་འབྲོ་དགེ་བསྙེན་ཆེན་པོ་ཤེས་རབ་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱིས་བསྒྱུར་ཅིང་ཞུས་ཏེ་གཏན་ལ་ཕབ་པའོ།།[་]@##།།རྒྱ་གར་སྐད་དུ།པཉྩ་ཀྲ་མ་མ་ཏི་ཊཱི་ཀཱ་ཙནྡྲ་པྲ་བྷ་ནཱ་མ།བོད་སྐད་དུ།རིམ་པ་ལྔ་པའི་དགོངས་འགྲེལ་ཟླ་བའི་འོད་ཟེར་ཞེས་བྱ་བ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ།།དགྲོལ་དཀའ་སྙིང་གི་མདུད་གདུང་གཅད་བྱའི་ཕྱིར།།ཐུབ་དབང་སྲས་དེའི་གཉིས་མེད་བདུད་རྩིའི་མཆོག་།གསུང་གི་ཐིགས་པས་འགྲོ་རྣམས་རེག་བྱའི་ཕྱིར།།སྐལ་ལྡན་འཇིགས་མེད་བདག་གིས་འབད་པར་བྱ།།འདིར་དཔལ་ལྡན་འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་དཔལ་གསང་བ་འདུས་པ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་གོ་རིམས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཟུང་དུ་འཇུག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྟོགས་ཏེ།ཐུགས་བརྩེ་བས་དེ་ཉིད་བསྟན་པར་བཞེད་པས་རིམ་པ་ལྔའི་དོན་ཇི་ལྟ་བར་གྲུབ་པས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔལ་ལ་ཕྱག་འཚལ་བ་ནི་ཁམས་གསུམ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ།།འདིར་རིམ་པ་དང་པོ་ལུས་རྣམ་པར་དབེན་པ་བསྟན་ནས་གཉིས་པས་ངག་གི་དབེན་པ་སྟེ།སེམས་དབེན་ཙམ་གྱི་དོན་དུའོ།།སེམས་ཀྱི་དབེན་པ་ཙམ་ཉིད་ནི་རིམ་པ་གཉིས་པ་ཞེས་བྱ་བར་བརྗོད་དོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ།།གསུམ་པ་དང་བཞི་པ་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་པའི་རང་བཞིན་དག་གིས་ནི་སེམས་དབེན་ནོ།།ལྔ་པས་བདེན་པ་གཉིས་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་མཐར་ཐུག་སེམས་རྣམ་པར་དབེན་པ་ཉིད་དོ།།དེའི་ནང་དུ་གཏོགས་པས་ལུས་དང་ངག་རྣམ་པར་དབེན་པ་ཡང་ངོ་།།གང་གི་ཕྱིར་ལུས་མཐར་ཐུག་པ་ལས་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པ་དང་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་གཉིས་སོ།།ངག་ནི་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ་སྟེ།གསང་སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པར་ལོངས་སྐུ་ནི་ངག་གི་ངོ་བོ་རྣམ་པར་གཞག་པའི་ཕྱིར་རོ།།ལུས་དང་ངག་འདི་དག་ཀྱང་སེམས་ཀྱི་སྣང་བ་ཙམ་སྟེ།སེམས་ལུས་ལྟ་བུ་དང་།སེམས་ཚིག་ཏུ་བརྗོད་པ་ལྟ་བུར་སྐྱེད་ཅིག་ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ།།སེམས་ཀྱང་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་བདག་ཉིད་ཅན་མངོན་པར་ཤེས་པ་དང་སྟོབས་དང་མ་འདྲེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་གྱི་རང་བཞིན་ཀུན་རྫོབ་ཀྱང་ཡིན་ལ།རང་བཞིན་མེད་པས་དོན་དམ་པ་ཡང་ཡིན་ཏེ་ཟུང་དུ་འཇུག་པའོ།།འདི་ཉིད་སྒྲུབ་པ་པོ་དབང་པོ་རབ་ཀྱིས་བསྒོམ་པ་ཡིན་ནོ།
由大譯師卓·格年欽波·謝繞尊珠校對翻譯並最終確定。
梵文為：Pañcakrama-maṭīkā-candraprabhā-nāma
藏文為：次第五之密意釋月光明論
頂禮金剛薩埵！
為解難解心結縛，佛子無二甘露上，語滴觸及諸眾生，具緣無畏我勤作。
在此，具德聖者龍樹依隨吉祥密集等續，如其次第證得雙運三摩地。
由於大悲心欲宣說此義，故對如實成就五次第之所修本尊世尊金剛薩埵作禮，即"三界"等文。
此中，宣說第一次第身清凈后，第二次第為語清凈，為心清凈之義。
僅心清凈即稱為第二次第，如是所說故。
第三、第四以世俗、勝義自性即是心清凈。
第五由二諦無別故為究竟心清凈。
由攝於其中故，身語清凈亦然。因為究竟身成就報身、化身二者。
語即是報身，因密乘中安立報身為語之本性故。
此等身語亦唯是心的顯現，如說"生起如身之心，如語之心"故。
心亦具大樂自性，具神通、力、不共等功德之自性是世俗諦，無自性故亦是勝義諦，即為雙運。
此即利根修行者所修。
།ཆུང་ངུ་ནི་རིམ་པ་དང་པོས་ཇི་ལྟ་བར་ལྷའི་སྐུར་བསྒོམ་པའི་བདག་ཉིད་རིམ་གྱིས་སམ།ཅིག་ཅར་དུ་འོད་གསལ་དུ་རབ་ཏུ་འཇུག་ཅིང་ལྡང་བ་དང་།རྡོ་རྗེའི་བཟླས་པ་དང་ཆུང་ངུའི་ཆུང་ངུས་ངག་གི་བཟླས་པ་ཡང་གོམས་པར་བྱའོ།།འདི་གཉིས་ཀའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་གསུངས་པའི་རྡོ་རྗེའི་བཟླས་པ་ནི་རིམ་པ་གཉིས་པས་རྒྱས་པར་བསྟན་ཏོ།།བློ་གྲོས་འབྲིང་གིས་ནི་སྐད་ཅིག་ཡེ་ཤེས་རྫོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་རྫོགས་པ་ཞེས་བརྗོད་དོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ།།སྐད་ཅིག་གིས་སྒྱུ་མའི་རང་བཞིན་ལྷའི་སྐུར་བཤད་པའི་བདག་ཉིད་རིམ་མམ།ཅིག་ཅར་དུ་འོད་གསལ་དུ་འཇུག་ཅིང་ལྡང་བའོ།།དེ་ནི་དང་པོར་བདག་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་མིང་ཅན་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པའི་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ་གཉིས་པ་གསུམ་པ་བསྒོམ་པའི་ཕྱིར་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ།།དེའི་རྗེས་སུ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་དང་ཐ་མི་དད་པར་བསྒོམ་པར་བྱའོ།།འོན་ཀྱང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྒོམ་པ་ཁོ་ནས་མི་ནུས་པས་ཐ་དད་ལྟར་རྣམ་པར་གཞག་པའི་རང་བཞིན་མེད་པར་རབ་ཏུ་འཇུག་པ་དང་།བདེན་པ་གཉིས་ཐ་དད་པའི་ཚུལ་གྱིས་ལྡང་བའི་ཕྱིར་སློབ་པའོ།།ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་རང་བཞིན་མེད་པ་ནི་དོན་དམ་པ་སྟེ་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པར་འོད་གསལ་དུ་བརྗོད་པ་ཡིན་གྱི།དེ་ཐ་དད་པར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས་ཐ་མི་དད་པར་བསྒོམ་པར་བྱའོ།།འོན་ཀྱང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྒོམ་པ་ཁོ་ནས་བསྒྲིབ་པ་གློ་བུར་བའི་ཚོགས་མ་ལུས་པ་ཟད་པར་འགྱུར་བས་འོད་གསལ་གྱི་ཆ་འབད་པར་བསྒོམ་པར་བྱ་བར་ཤེས་ནས་རིམ་པ་བཞི་པ་དང་རིམ་པ་དང་པོ་ལ་སློབ་པའོ།།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དབང་པོ་རབ་ཀྱིས་ལྷ་རྣམས་བསྒོམ་པ་དང་།རབ་ཏུ་འཇུག་ཅིང་ལྡང་བ་དང་།བཟླས་པ་བཞག་ནས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཆ་ལ་འབད་དེ་བསྒོམས་པས།ཅིག་ཅར་སྐད་ཅིག་རྫོགས་པ་ལྷའི་སྐུ་ཟུང་དུ་འཇུག་པ་རྒྱུན་མ་ཆད་པར་བསྒོམ་པའོ།།དེ་ལྟར་འདི་རྣམས་གང་ཟག་ཐ་དད་ཀྱི་རིམ་པ་ལྔ་ཡིན་ནོ།།ཁ་ཅིག་ནི་གང་ཟག་གཅིག་ཁོ་ན་དང་པོར་ཆུང་ངུ་ཡིན་པས་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་བསྒོམ་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་འོད་གསལ་ལ་རབ་ཏུ་འཇུག་ཅིང་ལྡང་བ་དང་།བཟླས་པའི་རིམ་པ་དང་པོ་གཉིས་ཀྱིས་གོམས་པར་བྱས་ནས་དེའི་བློ་གྲོས་འབྲིང་དུ་གྱུར་ཏེ་སྐད་ཅིག་གིས་ལྷའི་སྐུར་འཆར་བ་དེ་རིམ་པ་གསུམ་པ་དང་བཞི་པས་རབ་ཏུ་འཇུག་ཅིང་ལྡང་བའོ།།དེ་གོམས་རབ་ཏུ་གྱུར་པ་ལས་ཟུང་དུ་འཇུག་པ་ལྷའི་སྐུར་ལྡང་བ་ཉིད་རིམ་པ་ལྔ་པས་སོ་ཞེས་པ་ནི་རྣམ་པར་གཞག་པ་གཉིས་པའོ།
下等者如第一次第所修天身之自性，漸次或頓時入住光明而起，並應熟習金剛唸誦及下下等之語唸誦。
依此二者所說之金剛唸誦，于第二次第廣說。
中等智者即稱為剎那圓滿智慧瑜伽，如是所說故。
以剎那幻性天身之自性，漸次或頓時入住光明而起。
彼即初加持名稱世俗諦報身第二第三修習而入。
其後應修與世俗諦無別。
然僅修真如不能成就，故如差別安立無自性而入，以二諦差別方式而起故學。
世俗本性無自性即是勝義，自性清凈說為光明，彼非有別故應修無別。
然唯修真如能盡除一切客塵障礙，知應精進修習光明分已，修學第四次第及第一次第。
正因如此，利根者修諸尊及入住出起與唸誦，精進修空性分已，頓時剎那圓滿天身雙運相續而修。
如是此等是不同補特伽羅之五次第。
有謂唯一補特伽羅初為下等，以生起次第修習為前行，入住光明而起，
以唸誦第一二次第熟習已，彼成中等智，
以剎那現起天身，
以第三四次第入住而起。
由彼極為熟習，以第五次第成就天身雙運而起，此為第二安立。
།གཉིས་ཀ་ལ་ཡང་ཟུང་དུ་འཇུག་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་གསང་སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པར་སྐུ་བཞིའི་བདག་ཉིད་དུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་སྟེ།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ཏེ།དེ་ལ་ཁམས་གསུམ་པའི་སྤྱོད་པ་ལས་གྲོལ་ཞེས་པ་ནི་འདོད་པ་དང་།གཟུགས་དང་གཟུགས་མེད་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ནི་ཁམས་གསུམ་པ་སྟེ།དེ་དག་གི་སྤྱོད་པ་ནི་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པར་སྒྲོ་བཏགས་ཤིང་རབ་ཏུ་འཇུག་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ།ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་གསུམ་གྱི་ཁོངསསུ་བསྡུ་བའོ།།དེ་ལས་གྲོལ་བ་ནི་རྟེན་ཡོངས་སུ་གྱུར་པས་རྣམ་པར་བྱང་བ་མཚན་མ་མེད་པ་ཆོས་ཀྱི་སྐུའོ།།མཁའ་དང་མཉམ་གྱུར་ནི་འདྲ་བར་རྟོགས་པ་སྟེ།འདུས་མ་བྱས་པ་དང་རྟག་པ་དང་འགྱུར་བ་མེད་པ་དང་དབྱིབས་དང་ཁ་དོག་ལ་སོགས་པ་དང་བྲལ་བ་དང་།རང་བཞིན་གྱིས་ཡོངས་སུ་དག་པ་དང་།རོ་གཅིག་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་དང་འདྲ་བའོ།།ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་འདུས་བྱས་པ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ནི་དོན་དམ་པ་རང་བཞིན་མེད་པའོ།།དེ་བས་ན་འདི་རྟག་ཏུ་ཀུན་ལ་ཁྱབ་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་ཏོ།དག་ཅིང་ནི་ཉོན་མོངས་པའི་སྒྲིབ་པ་དང་བྲལ་བའོ།།ཞི་བ་ནི་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་སྤངས་པའོ།།དབེན་པ་ནི་དེ་གཉི་གའི་བག་ལ་ཉལ་བཅོམ་པའོ།།དེ་ལྟར་ཉོན་མོངས་པ་ལ་སོགས་པ་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་ཟད་པའི་རྣམ་པར་བྱང་བ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་གྱིཚོགས་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པའི་ཕྱིར་མཆོག་ཏུ་དགེ་བའི་རང་བཞིན་ནོ།།དེ་ནི་ཉན་ཐོས་དང་།རང་སངས་རྒྱས་དང་།བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་རྟོགས་པ་ལས་རྟོགས་པ་འདི་བླ་ན་མེད་པར་བསྟན་ཏོ།།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རྣལ་འབྱོར་པ་ཉིད་ཡུལ་ཏེ།ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཁོ་ནའོ།།ཇི་ལྟར་ནས་བཅུའི་དབང་ཕྱུག་རྣམས་ཀྱི་ཡུལ་མ་ཡིན་ཞེ་ན་གསུངས་པ་རྟོགས་དཀའ་སྟེ།རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མངོན་དུ་མ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ།།བརྟག་པར་དཀའ་བ་ནི་བག་ལ་ཉལ་བ་དང་བཅས་པའི་སྒོམ་པ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཡང་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ།།བརྟག་པར་དཀའ་བའི་རང་བཞིནཞེས་བསྟོད་པའི་ཕྱིར་རོ།།བདག་གཞན་རབ་ཕན་ཞེས་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཉིད་དོ།།དབེན་པ་ལས་ནི་ཐ་མི་དད།།དབེན་པ་གང་ཕྱིར་འདོད་པ་ཡིན།།ཞེས་བཤད་པའི་ཕྱིར་ལོངས་སྐུའི་རང་བཞིན་དང་གཞན་གྱི་བླ་ན་མེད་པ་ཆོས་ཀྱི་བདུད་རྩིའི་རོ་ལ་དགའ་བས་ལོངས་སྤྱོད་པའི་ཕྱིར་རོ།
於二者中，雙運自性之世尊金剛持，於密咒乘中應修成四身自性，正因如此而頂禮彼。
其中"解脫三界行"者，欲界、色界、無色界諸有情即是三界，彼等之行為是所取能取之增益及趣入等，攝於三種煩惱中。
從彼解脫即是依止圓滿轉變而成清凈無相法身。
等同虛空者，謂證悟相同，即無為、常住、無變、離形色等相，自性清凈、一味等相同。
一切蘊等諸法緣起有為世俗諦之本性即是勝義無自性。
是故此說常遍一切。
清凈即離煩惱障。
寂靜即斷所知障。
遠離即摧破彼二種隨眠。
如是煩惱等一切違品盡凈等功德圓滿究竟故為最勝善性。
此較聲聞、緣覺、菩薩之證悟更為無上。
正因如此，瑜伽師即是境，唯諸正等覺佛陀。
若問何以非十地自在者之境？答：難證，以一切相未現前故。
難觀察即是具隨眠之修習任運成就亦非其境。
贊為難觀察自性故。
"利己利他"即是法身。
如說："不異於遠離，以遠離為所欲"故，是報身自性，以他無上法甘露味歡喜受用故。
།བདག་དང་གཞན་ལ་ཕན་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཆེན་པོའི་རྟེན་གྱུར་ཞེས་ཀྱང་བསྟོད་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཁྱབ་ཅིང་དེ་ཉིད་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་སྤྲུལ་པའི་སྐུའི་ངོ་བོ་སྟེ།མཐར་ཐུག་པ་མེད་པར་ཁམས་གསུམ་གྱི་སེམས་ཅན་རེ་རེ་ལ་སྤྲུལ་པའི་སྐུས་ཁྱབ་པའོ།།ཕྲིན་ལས་ཁྱབ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར།།སངས་རྒྱས་ཁྱབ་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད།།ཅེས་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་རྒྱན་ལས་གསུངས་སོ།།མཚན་མ་མེད་པ་ནི་ཡོད་མེད་དང་།གཟུང་འཛིན་དང་རྟག་ཆད་དང་།ཐ་དད་པ་དང་།གཅིག་ལ་སོགས་པ་སྒྲོ་བཏགས་པའི་བྱེ་བྲག་ནི་མཚན་མ་སྟེ།དེ་དང་བྲལ་བ་རང་བཞིན་མེད་ཅིང་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བའོ།།རྒྱལ་བའི་བདེ་བ་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཉིད་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་བདེ་བ་དང་ཐ་དད་མེད་པ་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་སྐུའོ།།དེ་བས་ན་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ཚུལ་གྱིས་མཉམ་མེད་ཀྱང་ཡིན་ལ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་མཉམ་པ་ཡང་ཡིན་ནོ།།ཡོད་པ་ལ་སོགས་པའི་རྟོག་པ་རྣམས་ཉམས་པས་མི་རྟོག་པ་དང་བདེན་པ་གཉིས་དང་རོ་གཅིག་པ་ཟུང་དུ་འཇུག་པའི་སྐུ་ཡིན་པས་མི་རྟོག་སྐུ་གཅིག་ཡིན་ནོ།།རྡོ་རྗེའི་ཐེག་པ་འདིར་བདེ་བ་ཆེན་པོ་དང་རོ་གཅིག་པའི་ལོངས་སྐུ་ཡང་བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ཀྱི་སྤྲུལ་པས་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་ཞེས་རྣམ་པར་གཞག་གོ།།སྐུ་གསུམ་པོ་དེ་ཡང་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་སྟེ།དེ་རང་བཞིན་མེད་པ་ནི་འོད་གསལ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པའོ།།དེ་ལྟར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་པའི་དོན་སྒྲོན་གསལ་དུ་བྲིས་པ་ནི།སྐུ་གསུམ་དག་ནི་ཐ་དད་པར།།སྐྱོབ་པ་ཡིས་ནི་ཡང་དག་བསྟན།།རྫོགས་པའི་རིམ་པའི་སྦྱོར་བ་ཡིས།།རྣམ་གཅིག་ཏུ་ནི་གྱུར་པའང་ཡིན།།གང་ཞིག་སངས་རྒྱས་སྐུ་མཚན་ཉིད།།ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་གསུངས་པ་ཡིན།།དེ་ཉིད་རྫོགས་པར་སྦྱོར་གྱུར་པས།།འོད་གསལ་བས་ནི་རྣམ་དག་འགྱུར།།ཚིག་གི་ལམ་གྱི་ཡུལ་འདི་ཉིད།།གཙོ་བོ་ཡེ་ཤེས་སྐུ་རང་བཞིན།།སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཕན་པའི་ཕྱིར།།འཇའ་ཚོན་བཞིན་དུ་སྣང་བ་ཡིན།།ཞེས་སོ།།དེ་ལྟ་བས་ན་བདེན་པ་གཉིས་ནི་བདག་གཅིག་པ་ཉིད་དོ།།ལྡོག་པའི་དབྱེ་བས་སྐུ་བཞིར་རྣམ་པར་གཞག་གོ།།ལ་ལར་ནི་སྐུ་ལྔ་སྟེ།གདུལ་བྱའི་ཁྱད་པར་རྗེས་སུ་གཟུང་བའི་ཕྱིར་རོ།།ཟུང་དུ་འཇུག་པའི་སྐུ་ཡོངས་སུ་བརྟགས་ནས་སོ།
亦贊為"利己利他圓滿大依止"故。
遍及即是化身之本性，無有窮盡地以化身遍及三界一一有情。
如《現觀莊嚴論》中說："事業遍及故，說佛亦遍及。"
無相即離有無、所取能取、常斷、差別、一等增益之相，離彼即無自性離戲論。
佛陀之樂即法身與俱生樂無別之大樂身。
是故以大樂方式無等，亦于空性平等。
由滅有等諸分別故無分別，與二諦一味雙運身故為無分別一身。
於此金剛乘中，與大樂一味之報身亦由福智資糧所化而立為化身。
此三身亦是世俗諦，彼無自性即是光明法身勝義諦。
如是世尊所說之義于《燈明論》中寫道："
三身各差別，救主善宣說，圓滿次第修，亦成為一性。
諸佛身相好，說為世俗諦，由修圓滿故，光明得清凈。
言語道此境，主尊智身性，為利諸有情，如虹而顯現。"
是故二諦即是一性。
由返體分而立四身。
有處說五身，為攝受所化之差別故，遍觀雙運身故。
།གངའདིས་སྤྲུལ་པས་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་དེ་ཡང་སྟོང་པ་ཉིད་དང་སྙིང་རྗེ་ཐ་མི་དད་པ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པའི་སེམས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཙམ་ཡིན་པས་ལོངས་སྐུ་མ་གཏོགས་པ་སྐུ་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་གཞག་གོ།།ལ་ལར་ནི་གདུལ་བྱ་འགའ་ཞིག་ལ་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་དོན་དམ་པའི་སྐུ་གཅིག་པུར་བསྟན་ཏོ།།དེ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་གྱིས་བསྟོད་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་ཕྱག་བྱས་ནས།འཇུག་པའི་ཡན་ལག་ཡིན་པས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བཤད་པར་བརྩམས་ཏེ།དཔལ་ལྡན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ།།དྲང་བ་དང་ངེས་པའི་དོན་དང་།དགོངས་པའི་བཤད་པ་དང་།དགོངས་པ་མ་ཡིན་པ་དང་།སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་དང་།ཇི་བཞིན་མ་ཡིན་པ་སྟེ།མཐའ་རྣམ་པ་དྲུག་གོ།།སྙིང་པོའི་དོན་ཅན་གྱི་གཞུང་རྣམས་བསྡུས་པ་ནི་པཎྜི་ཏ་སྟེ་དེ་ཉུང་བ་ཡིན་པས་པཎྜི་ཏའོ།།བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་ཉོན་མོངས་པ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡིན་པས།རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་དང་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་བག་ཆགས་རྣམས་ནི་རྣམ་རྟོག་བག་ཆགས་ཡིན་ལ།སེམས་ཉོན་མོངས་པར་བྱེད་པས་ཉེས་པ་སྟེ།ཉོན་མོངས་པ་དང་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པའི་རང་བཞིན་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའོ།།རྣལ་འབྱོར་ནི་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ཏེ།རྒྱུད་ནི་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས་རྒྱུད་ཐམས་ཅད་འབྲས་བུའི་བདག་ཉིད་ཅན་ནོ།།འདིས་ནི་སྙིང་པོ་བསྡུས་པའི་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་བསྡུས་པའི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྒྱུད་འདིའི་བརྗོད་བྱ་དང་།དེ་ཉིད་བསྟན་པའི་དགོས་པ་དང་།དགོས་པའི་དགོས་པ་ནི་སྒྲིབ་པ་གཉིས་བྱང་བ་དང་།དེའི་འབྲས་བུའི་རྒྱུད་རྟོགས་པར་བསྟན་པའོ།།དེས་ནི་བྱང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྒྱུད་སྤྲོས་པ་དང་བཅས་པ་དང་སྤྲོས་པ་མེད་པ་དང་།ཤིན་ཏུ་སྤྲོས་པ་མེད་པའི་སྤྱོད་པ་རྣམས་སྤྱོད་ཅིང་བདེ་བས་བསྒོམ་པར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ།འདོད་པ་ལྔ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ།།རྡོ་རྗེའི་ཐེག་པ་འདིར་སྡོམ་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྡོམ་པའོ།།མི་ཕྱེད་པ་ནི་བསྒོམས་པ་ལས་མི་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་དག་གིས་སོ།།སྟོང་པ་དང་རོ་གཅིག་པའི་ཕྱིར་འདིའི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ཡིན་པས་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་སྟེ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའོ།
由此化身亦是空性與大悲無別、具大樂之心的顯現而已，故除報身外立為三身自性。
有處對某些所化眾生唯說化身為勝義身。
以如是自性讚歎為前行而作禮拜后，因是入門支分，開始解說所說等，即"吉祥"等。
了義不了義、密意解說、非密意、如言、非如言，共六邊。
攝集精要義之論典即為智者，因其簡要故為智者。
菩薩之煩惱即是分別，分別及分別習氣即是分別習氣，令心煩惱故為過失，即貪等煩惱障與所知障之自性。
瑜伽即方便智慧雙運，續即所應宣說，故一切續皆是果性。
此攝集精要一切成就之瑜伽續之所詮及宣說彼之必要，必要之必要即是凈除二障，及宣說證悟彼果之續。
為凈除故，應以安樂修習瑜伽續之有戲論、無戲論、極無戲論諸行，如說"五欲"等。
於此金剛乘中，三昧即是金剛薩埵三昧。
不壞即由修習，非善知識等。
由空性一味故，此身語意為金剛，故為身語意金剛即金剛持。
།ཞེ་སྡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་འདིར་སྒྲུབ་པ་པོས་དང་པོར་སྙིང་གར་ཉི་མ་ལ་གནས་པའི་ས་བོན་ཧཱུཾ་གི་འོད་ཟེར་དེ་དག་གིས་འོག་མིན་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་ས་བོན་དང་བཅས་པའི་རྡོ་རྗེ་འཆང་སྤྱན་དྲངས་ལ་མདུན་གྱི་ནམ་མཁའ་ལ་བལྟས་ཏེ།ས་བོན་ལས་བྱུང་བའི་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པ་དང་།གཟུགས་རྡོ་རྗེ་མ་ལ་སོགས་པས་ཡང་དག་པར་མཆོད་དེ།སྡིག་པ་བཤགས་པ་ལ་སོགས་པ་ནས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་བར་དུ་བསྒོམས་ལ་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་སྣ་ཚོགས་པདྨ་ལ་གནས་པའི་ཡི་གེ་ཨཱཿལས་བྱུང་བའི་ཉི་མ་ལ་བྷྲཱུཾ་སེར་པོ་ལས་བྱུང་བའི་འཁོར་ལོ་སེར་པོ་རྩིབས་བཅུ་པ་གཡས་སྐོར་དུ་འཁོར་བར་བསམས་ཏེ།དེའི་ལྟེ་བར་བདག་ཉིད་སྐད་ཅིག་གིས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སྐུ་མདོག་དཀར་པོ་ཞལ་གསུམ་ཕྱག་དྲུག་པ་རང་སྣང་གི་ཤེས་རབ་མ་དང་ལྡན་པ།དང་པོའི་མགོན་པོ་འོག་ནས་འཆད་པའི་ཕྱག་མཚན་ཅན་དུ་མོས་ནས།རང་གི་སྙིང་གའི་ས་བོན་གྱི་འོད་ཀྱིས་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་སྤྱན་དྲངས་ལ།ཁའམ་དག་པའི་སྒོ་ནས་རབ་ཏུ་ཞུགས་ཏེ།རྡོ་རྗེའི་ལམ་ནས་འཐོན་ནས།།ལྷ་མོའི་པདྨར་བཛྲ་དྷྲྀ་ཀ་དང་།ཧཱུཾ་བཅུའི་ཚུལ་དུ་སྤྲོས་ཏེ།ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེས་གཙོ་མཛད་པའི་ཁྲོ་བོ་གཞུག་པར་བྱའོ།།དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པ་དང་ལྷ་མོ་རྣམས་ལ་གསོལ་བ་བཏབ་པ་སྟེ།སྤྱན་དྲངས་ནས་དབང་བསྐུར་ལ་རྒྱས་བཏབ་པར་བསམ་པར་བྱའོ།།འདིར་སྟོང་པ་དང་སྙིང་རྗེའི་རང་བཞིན་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དང་མི་བསྐྱོད་པ་གཉིས་ཐ་མི་དད་ཀྱང་གཞན་དོན་བྱེད་པའི་གཙོ་བོ་སྙིང་རྗེ་ཡིན་པས་འདིར་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་གཙོ་བོ་ནི་མི་བསྐྱོད་པའོ།།དེ་ཡང་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་དབང་ཉིད་ཀྱིས་གཞན་དོན་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔས་རྒྱས་བཏབ་པའོ།།གང་གི་ཚེ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་གཙོ་བོར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་མི་བསྐྱོད་པས་རྒྱས་བཏབ་བའོ།།དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པ་གང་ཡང་རུང་བ་གཙོ་བོ་ཡིན་ན་ཡང་ངོ་།།དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔའི་རལ་པའི་ཐོར་ཚུགས་ལ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་བདག་པོར་བསྒོམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒྲོན་གསལ་དུ་ལུགས་གཞན་གསུངས་པའོ།།ལྷ་རྣམས་ལ་རང་རང་གི་རིགས་ཀྱི་བདག་པོས་རྒྱས་བཏབ་པ་ནི་རྫོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་ཕྲེང་བ་ལས་གསལ་ལོ།།འདིར་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་གཙོ་བོ་ཉིད་ཡུམ་དང་བཅས་པའོ།།འདི་ཙམ་གྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱལ་པོ་མཆོག་ཅེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་གཉིས་པའོ།
"瞋恚"等者，此中修行者先觀想心間日輪上種子字吽之光芒，由彼光明從色究竟天迎請具種子之金剛持壇城，觀於前方虛空中。
以從種子所生之花等及色金剛女等作真實供養，從懺悔罪業等乃至修空性。
觀想從心生起雜色蓮花上，字阿所生日輪上，黃色部輪從黃色布隆字所生，具十輻右旋轉動。
于其中央剎那觀想自身為金剛薩埵，身色白色，三面六臂，具自顯智慧母，初主尊具下文所說手印。
以自心種子光明迎請將說之壇城，從口或凈門入，從金剛道出，于天女蓮花中以金剛持及十吽之方式放射，應以心金剛為主之忿怒尊入住。
祈請如來等及諸天女，觀想迎請后灌頂印封。
此中雖空性與大悲自性之金剛薩埵與不動佛無別，然利他之主為大悲，故此壇城主尊為不動佛。
彼亦由於于空性自在而作利他故由金剛薩埵印封。
若時金剛薩埵為主尊時，則由不動佛印封。
如是毗盧遮那等任一如來為主尊時亦然。
於五如來發髻上脩金剛持為主尊者，是《燈明論》中所說他規。
諸尊各由各自部主印封者，于《圓滿瑜伽鬘》中明說。
此中壇城主尊即具佛母。
如是即為第二壇城王勝三摩地。
།སྣའི་རྩེ་མོར་ནི་མིའི་སྣ་སྟེ།དེ་ལ་ཡུངས་འབྲུ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དེ་གཡོ་བའི་ཕྱིར་དང་།ཡུངས་འབྲུའི་ཚད་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།གཡོ་བ་ནི་ལྷའི་འཁོར་ལོའོ།།མི་གཡོ་བ་ནི་གཞལ་ཡས་ཁང་ངོ་།།འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་གནས་ནི་རྒྱུའོ།།མཆོག་ནི་འཇའ་ཚོན་ལྟ་བུ་ཡིན་པས་སོ།།གསང་བ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱིས་བརྟགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་ལ་ཞེན་པ་རྣམ་པ་ལ་བསྟན་པར་མི་རུང་བའོ།།ཤེས་པས་བརྟགས་པ་ནི་ཤེས་པ་ཉིད་དུ་བསམ་པ་སྟེ་ཡིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།གཉིས་པ་ཕྲ་བའི་རྣལ་འབྱོར་བཤད་པར་བྱ་སྟེ།ལྔ་པ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ནི་རིགས་ལྔའི་ཁ་དོག་གང་ཡང་རུང་བའོ།།རིན་ཆེན་ཞེས་པ་ནི་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་ལྟ་བུ་དགོས་འདོད་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ཏེ།རང་གི་ལྷའི་གཙོ་བོ་ཕྱག་མཚན་གཡས་པའི་དང་པོར་བཤད་པས་སོ།།སྣ་ནི་སྣའི་དབང་པོ་སྟེ་རིན་ཆེན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་བརྟན་པར་གྱུར་ན་ཕྱག་མཚན་དང་དེས་ཉེ་བར་མཚོན་པའི་བརྟན་པ་དང་གཡོ་བ་ལས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཚོགས་གཞན་དོན་དུ་སྤྲོ་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ།།རང་གི་འོད་ཟེར་འབར་བ་དང་མཉམ་པའི་འོད་ཟེར་གང་ཡིན་པ་དེ་སངས་རྒྱས་གང་ལ་ཡོད་པའོ།།ད་ནི་རྡོ་རྗེའི་བཟླས་པ་བཤད་པར་བྱ་སྟེ།སློང་མོ་ཞེས་བྱ་བའི་དྲང་དོན་ནི་གོ་སླའོ།།ངེས་པའི་དོན་ནི་གང་ལ་ཡི་གེ་ཐ་དད་པར་ཡོད་པ་དེ་ནི་བྷི་ཀྵ་སྟེ།བརྗོད་པར་བྱ་བའི་སྔགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་ནོ།།དེ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པས་བཟླས་པར་མི་བྱའོ།།གལ་ཏེ་བཟླས་ན་དེའི་ཚེ་དེ་ལ་ཆགས་པར་མི་བྱའོ།།སྔགས་ནི་ཡི་གེ་གསུམ་སྟེ།འཆད་པར་འགྱུར་བའི་རིམ་པས་བཟླས་སོ།།ཡན་ལག་ཉམས་པ་ནི་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཐ་མི་དད་པའོ།།ངག་གི་བཟླས་པ་བཤད་པ་ནི་བརྗོད་ནས་ཞེས་བྱའོ།།རྡོ་རྗེ་ནི་ཡི་གེ་གསུམ་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་ཏེ།ལྷག་པའི་ལྷ་སྤྲོ་ཞིང་ངག་ཏུ་བཟླས་སོ།།བཟླས་པའི་རྗེས་ལ་སྤྲོས་པའི་ལྷ་རྣམས་རང་ལ་བསྡུའོ།།དོན་དམ་ནི་མཆོག་གི་ཞི་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ།དེའི་ཆེད་དུའོ།།སྒྲོན་མ་གསལ་བར་དོན་གཞན་དུ་བཤད་པ་ནི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཞན་གྱི་སྟེ།འཕགས་པས་གསུངས་པའི་ངག་གི་བཟླས་པའི་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པའི་མ་ཡིན་ནོ།།གཞུག་པར་བྱ་ཞེས་པ་ནི་རིམ་མམ་ཅིག་ཅར་གྱིས་སོ།
鼻尖即人鼻，其上芥子即菩提心，因其動搖及大小如芥子故。
動者為天輪，不動者為宮殿。
出世間智慧處為因，殊勝者因如彩虹故。
秘密者不應示于執著外道所觀瑜伽之相。
以智觀察即觀為智慧，意為心性之義。
第二當說細瑜伽。
第五俱生即五部任一顏色。
"寶"者如如意寶珠能生所需所欲故，說為自尊主右手第一手印。
鼻即鼻根，"寶"者意為心若穩固，應為利他放射佛眾從手印及彼所表之穩固與動搖中。
自光熾盛等同光明即諸佛所具。
今當說金剛唸誦。
"乞食"之顯義易解。
密義即有異字者為比丘，即所誦咒語自性。
不應面向彼而唸誦。
若唸誦時不應執著彼。
咒即三字，依將說次第唸誦。
支分損壞即方便智慧無別。
說語唸誦即"說已"。
金剛即三字等咒，放射增上尊而口誦。
唸誦后收攝所放諸尊于自身。
勝義即最勝寂等，為彼故。
《燈明論》中另解為他偈頌，非聖者所說語唸誦偈。
"應入"即次第或頓時。
།དྲོད་གཤེར་ལས་སྐྱེས་པའི་རྣམ་པར་དག་པས་ཞུ་བའི་ཐིག་ལེའི་ཚུལ་དེ་གཞག་གོ་ཞེས་ཟེར་བ་ནི་དབུགས་རླུང་བཞིན་དུ་ཀུན་དུ་མི་དམིགས་པའི་མིང་ཅན་ཡང་དག་པའི་མཐར་རབ་ཏུ་གཞག་གོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་མི་ཤེས་པ་ཁོ་ནའོ།།ཁྱོད་ཅེས་པ་ནི་མདུན་དུ་བཞུགས་པ་ལྟ་བུར་བསམས་ལ་སྤྱན་མས་བསྐུལ་པར་རོ།།རྡོ་རྗེའི་ཐུགས་ནི་སེམས་ལ་དབང་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ།།གནས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་ནི་ཁམས་གསུམ་དུ་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ།།སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་ནི་འབྱུང་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་སོ།།དགའ་བ་ནི་རོལ་པ་སྟེ་དེ་ལ་སྤྲོ་བ་བསྐྱེད་པའོ།།དོན་ཆེན་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་སྟེ།འདོད་པ་ནི་བསྐྱེད་པ་སྟེ།འཁྱུད་པ་ལ་སོགས་པའོ།།འདིར་རྟེན་གསོལ་ཞེས་པ་ནི་དགའ་བར་བགྱིས་པའོ།།ཡབ་གཅིག་ཅེས་པ་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།གཉེན་མཆོག་ཆེན་པོ་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཕན་པར་མཛད་པའི་ཕྱིར་རོ།།མཱ་མ་ཀཱིས་བསྐུལ་བ་ནི་ཉམས་པ་མེད་པའི་རྡོ་རྗེའི་སྐུའོ།།སྐུ་ནི་སེམསཅན་ཀུན་ལ་ཕན་པའི་རྗེས་སུ་བསྟན་པ་གང་ཡིན་པའོ།།སངས་རྒྱས་ནི་ཕུང་པོ་ལྔ་སྟེ།དེ་དག་དོན་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པའོ།།བྱང་ཆུབ་ནི་དོན་དམ་པའི་བདེན་པའོ།།མཆོག་ཏུ་ནི་དེ་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ལས་བྱུང་བའི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་སྙིང་པོའོ།།དེ་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་བསྟན་པས་ཕན་པར་སྟོན་པའོ།།ཆགས་པས་ནི་ཆགས་པ་རྣམ་པར་སྦྱངས་པའི་རྣམ་པའོ།།ཆགས་པའི་དམ་ཚིག་ནི་ཆགས་པ་ལ་སྤྱོད་པའོ།།གོས་དཀར་མོས་བསྐུལ་བ་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་ཀུན་ལ་དགའ་བའི་ཕྱིར་སྤྱོད་པས་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ནི་དགེ་བ་གང་ལས་སོ།།སྒྲོན་མས་རྡོ་རྗེའི་འདོད་པ་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་དགའ་བར་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ།།དམ་ཚིག་ནི་ལས་ཀྱི་རིགས་ཅན་རྣམས་ཏེ།དེའི་མཆོག་ཡིན་ནོ།།གདུང་མཆོག་ནི་བྱ་བ་གྲུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཉིད་ཀྱིས་འགྲོ་བའི་དོན་མཛད་པའོ།།ཡོན་ཏན་གང་གི་ཕྱིར་དགའ་བ་དང་དགའ་བྲལ་དང་དགའ་བ་བར་མ་དང་འོད་གསལ་གྱི་ཡེ་ཤེས་བདག་གིས་བསྐྱེད་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟར་ཚངས་པའི་གནས་བཞིའི་རང་བཞིན་གྱི་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱིས་བསྐུལ་བ་དང་།སྔོན་གྱི་སྨོན་ལམ་གྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་སྦྱོར་བས་ལས་བཞེངས་པའོ།།ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ཀྱིས་འདིའི་རྡོ་རྗེའི་ཐུགས་བསྐྱོད་མི་ནུས་པས་མི་བསྐྱོད་རྡོ་རྗེའོ།།ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོའི་ནི་སྟོང་པ་བཞིའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པས་སོ།
說"由暖濕所生清凈而置於融化明點之相"者，實不解"如氣息般遍不可得之名安立於真實際"之義。
"汝"者觀想如在前方而由眼母勸請。
金剛心因得心自在故。
處自在因於三界成法王故。
有情界因是一切眾生之自性故。
喜即遊戲，于彼生歡喜。
大義即俱生喜，欲即生起，即擁抱等。
此中"祈請依止"即作喜。
"唯一父"因是一切眾生生起之因故。
"大勝友"因於一切眾生作利益故。
瑪瑪吉勸請即無損金剛身。
身即隨順示現利益一切眾生者。
佛即五蘊，彼等義即世俗諦。
菩提即勝義諦。
"最"即由二諦瑜伽所生大樂之精要。
由示彼于諸有情而示利益。
貪即清凈貪之相。
貪三昧即行貪。
白衣母勸請因喜一切有情界故，以行於一切有情界中善即善業。
燈母金剛欲因令一切眾生歡喜故。
三昧即諸事業部，是彼之勝。
勝種即以成事智慧作有情利益。
功德因我生起喜、離喜、中喜及光明智慧故。
如是由四梵住自性諸天女勸請，及由昔愿以空性瑜伽而起。
煩惱不能動其金剛心故為不動金剛。
大智慧因是四空自性故。
།མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པའི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་རྡོ་རྗེའི་དབྱིངས་སོ།།བདེན་པ་གཉིས་མཁྱེན་པས་མཁས་པ་ཆེན་པོའོ།།སྐུ་དང་སྤྲོས་པ་དང་དོན་དམ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རང་བཞིན་པས་དཀྱིལ་འཁོར་གསུམ་མོ།།སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྡོ་རྗེའི་མཆོག་ཡིན་ནོ།།གསང་བ་གསུངས་ཤིག་པའོ།།རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ནི་འོད་གསལ་གྱི་མེས་སྣང་བར་མཛད་པའོ།།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དག་པ་ཆེན་པོའོ།།རྡོ་རྗེ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཏེ་དེ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཞི་བ་ནི་དྲུག་པའོ།།དགྱེས་ཆེན་ཞེས་པ་ནི་མཆོག་ཏུ་དགའ་བའི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་སོ།།རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པའི་ཆོས་ཀྱི་མཆོག་རྣམས་སྟོན་ཅིག་ཀྱེའི་རྡོ་རྗེ་ཞེས་པའོ།།རིན་ཆེན་རྒྱལ་པོ་ནི་རིན་ཆེན་གྱི་རིགས་ཅན་རྣམས་ལ་དགའ་བ་བསྐྱེད་པའོ།།རབ་ཏུ་ཟབ་པ་ནི་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་ནམ་མཁའི་དྲི་མ་མེད་དེ།གདོད་ནས་དག་པའི་ཕྱིར་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོངས་སུ་དག་པའོ།།ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མ་རིག་པར་གོས་པ་མེད་པའོ།།དཔག་མེད་རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་པོ་ཆེ།།ཞེས་པ་ནི་རིགས་ལྔའི་རིགས་རྣམས་ལ་དབང་ཆེན་པོར་གྱུར་པས་སོ།།འདོད་ཆགས་ནི་ཞེན་པ་སྟེ།དེའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའོ།།དོན་ཡོད་རྡོ་རྗེ་རྫོགས་སངས་རྒྱས་ནི་དོན་ཡོད་གྲུབ་པའི་རིགས་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་བསྐུར་བའི་ཕྱིར་རོ།།དག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་འོད་གསལ་བ་སྟེ་དེ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ།།བསྟོད་ནས་ནི་བདག་ཉིད་བསྟོད་དུ་བཅུག་པ་དང་།ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱིས་མཆོད་དུ་བཅུག་ནས་སོ།།རྗེས་ཆགས་ཞེས་པ་ནི་སྤྲོས་ནས་ལྷ་མོའི་འཁོར་ལ་འཁྱུད་དེ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པར་བྱས་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་མཆོག་འོད་གསལ་དང་རོ་གཅིག་པ་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་བ་རྣམས་ཡོངས་སུ་དག་པའི་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ལ་བསྟན་ནས་སོ།།འཁོར་ལོ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་བ་རྣམས་ཏེ།དེ་རང་གི་ལུས་ལ་རབ་ཏུ་གཞུག་པའོ།།གཅིག་པུ་ནི་དེ་དང་བཅས་པའོ།།རང་གི་སྙིང་ག་ན་གནས་པའི་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་སྤྲོས་ཏེ།ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་སེམས་ཅན་རྣམས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་རང་བཞིན་དུ་བསམས་ལ།དེའི་ཡིད་དང་ལྡན་པས་སྦྱང་དོ་ཞེས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་བསྡུས་པ་ཡིན་ནོ།།ཧཱུཾ་ཉིད་སྙིང་པོ་བསྐྱེད་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པས་ཧཱུཾ་གི་སྙིང་པོའོ།།དེ་ལྟར་འདིར་དྲོད་གཤེར་ལས་སྐྱེས་པའི་རྣམ་པར་དག་པ་བསྟན་པའོ།
不動佛等金剛持即金剛界。
通達二諦故為大智者。
由身、顯現及勝義壇城自性故為三壇城。
是身語意金剛之勝。
請說秘密。
毗盧遮那即以光明火作顯現。
正因此故為大清凈。
金剛即諸如來，以彼清凈相寂靜為第六。
大喜者因是最勝喜之自性。
"請示自性清凈諸勝法，嘿金剛"。
寶王即于寶部眾生生喜。
極深因是平等性智之本性故。
正因此故為金剛虛空無垢，因本來清凈故自性遍凈。
一切法無無明染著。
"無量金剛大王"因於五部眾得大自在故。
貪即執著，是彼到彼岸。
不空金剛圓滿佛因不空成就部眾授故。
清凈本性即光明，因從彼生故。
"贊已"即令自讚嘆，及令諸天女供養。
"隨貪"即放射后擁抱天女眷屬，令具大樂，示壇城輪真實性之勝光明一味大樂自性于壇城眾清凈蘊等自性。
輪即毗盧遮那等壇城眾，令彼入于自身。
"唯一"即與彼俱。
放射住于自心之吽字，由遍變觀想諸有情為金剛持自性，以彼意具足而凈化，此為一切義攝。
吽即生起心要之因故為吽心要。
如是此中示現暖濕所生清凈。
།ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་མགོ་སྟེང་གི་ནམ་མཁའ་ལ་ཨོཾ་ལས་བྱུང་བ་མགོ་ཐུར་དུ་བསྟན་པའི་ཡི་གེ་ཨོཾ་གྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལས་བདུད་རྩིའི་རྒྱུན་གྱིས་བདག་ཉིད་གསལ་གདབ་པར་བྱའོ།།ཟན་ལ་སོགས་པ་བདུད་རྩི་ལྔ་དང་སྒྲོན་མ་ལྔའི་རང་བཞིན་ཡི་གེ་ཨོཾ་གྱིས་མཚན་པའི་ཐོད་པའི་ནང་དུ་བསམས་པ་སྟེ།སྟེང་དུ་ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བའི་མེས་བཞུ་ཞིང་བསྐོལ་བ་དན།ཨཱཿ་ཡིག་གིས་དྲི་མ་མེད་པར་བྱས་ནས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདུད་རྩིའི་རང་བཞིན་དུ་མོས་པ་ནི་ཁས་ཟས་སྦྱང་བའོ།།དུང་ཞེས་པ་ནི་དུང་དམར་པོའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་མགྲིན་པ་བསམས་ནས་དེའི་སྟེང་དུ་པདྨའོ།།སྤྲིན་གྱི་སྒྲ་ནི་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ངོ་།།སྲེག་པ་ནི་བདུད་རྩི་མྱང་བྱའོ།།དེ་ནས་རླུང་གིས་མེ་བསྐྱོད།ངེས་ཆུ་བསྐོལ་ཏེ་དེས་ཀྱང་ཁ་ཟས་བཞུ་ནས་ཟས་དེ་ཡང་སྟེང་འོག་གི་རླུང་ཁ་སྦྱོར་གྱིས་ཡོངས་སུ་བསྒྱུར་རོ།།དེའི་སྙིགས་མ་ནི་ཐལ་བ་བཞིན་འཐོབ་པ་དེ་ཙམ་གྱིས་ལས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་མཆོག་ཅེས་བྱ་བ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གསུམ་བསྟན་ཏོ།།དེ་ལྟར་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པས་གྲུབ་པའི་རྡོ་རྗེ་འཆང་གི་སྐུར་ལྷག་པར་མོས་པ་ཙམ་ནི་ལུས་ཀྱི་དབེན་པར་གསུངས་སོ།།འདི་ལྟར་སྐབས་དང་པོར་ཡང་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོངས་སུ་དག་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་བདག་ཉིད་དུ་མོས་པས་བརྟན་པར་ནུས་ཀྱང་།སྒྲིབ་པ་རྣམ་པར་དག་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་བདག་ཉིད་དུ་མོས་པ་ནི་མི་ནུས་སོ་ཞེས་དགོངས་ནས་སྤྱོད་བསྡུས་ཀྱི་ལུས་རྣམ་པར་དབེན་པའི་ལེའུར་བདག་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོངས་སུ་དག་གོ་ཞེས་རང་ཉིད་བརྟེན་པར་བསྐྱེད་ནས།རྡོ་རྗེ་གསུམ་མི་ཕྱེད་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོར་ལྷག་པར་མོས་པ་ནི་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་སྦྱོར་བས་བརྗོད་དོ་ཞེས་གསུངས་སོ།།གང་གི་ཕྱིར་སྐབས་འདིར་ཕལ་ཆེར་ལུས་ལ་བེམས་པོའི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱི་ཕུང་པོའི་རང་བཞིན་དུ་འཁྲུལ་པ་ནི་ངང་གིས་འབྱུང་ལ།རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཡིད་ཀྱི་སྐུར་ལྷག་པར་མོས་པས་ཤིན་ཏུ་འབད་ཀྱང་བརྒྱ་ལམ་ཙམ་ལས་མི་འབྱུང་བས་ཆུང་ངུ་ཡིན་ལ།མི་བསྟན་པའི་རང་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་རྣལ་འབྱོར་དུ་བརྗོད་དོ།།དེ་བས་ན་འདི་མེད་པ་དང་མཚུངས་པས་སྤྱོད་པ་བསྡུས་པའི་ལེའུ་དྲུག་པ་ལས་གསུངས་པ།ལུས་ཀྱི་དབེན་པ་ལ་ལྷའི་སྐུ་མེད་དེ་ཞེས་པ་སྟེ།རྡོ་རྗེ་གསུམ་མི་ཕྱེད་པ་ཡིད་ཀྱི་སྐུའོ་ཞེས་བྱ་བ་མདོར་བསྡུས་པའི་དགོངས་འགྲེལ་ལོ།
三摩地即觀想頭頂虛空中從嗡字所生向下的嗡字加持之月輪，由甘露流顯現自身。
食等五甘露及五燈自性以嗡字標記觀想于顱器內，上方由吽字所生火融化煮沸，以阿字令無垢后，信解為智慧甘露自性，此為凈化飲食。
"螺"者觀想如紅螺狀喉嚨，其上為蓮花。
云聲即吽字。
焚燒即品嚐甘露。
次由風動火，定水沸騰，彼亦融化食物，此食亦由上下風相合而遍變。
其渣如灰獲得，如是示現"最勝業王"三三摩地。
如是生起次第所成金剛持身增上信解，說為身遠離。
如是初時雖能以自性遍凈真如自性信解而堅固，然不能以障礙清凈真如自性信解，故《行集》身遠離品中說：
先生起"我自性遍凈"之自依，后以加持瑜伽說增上信解為三金剛不可分自性大金剛持。
因此時多分自然生起執身為粗微塵蘊自性之迷亂，雖極力以自性清凈真實自性意身增上信解，然僅百分之一生起故為小，說為不顯加持瑜伽。
是故等同無此，如《行集》第六品所說：
"身遠離無天身"，即三金剛不可分意身，此為略釋。
།རྡོ་རྗེ་བཟླས་པའི་ཞེས་པ་ནི་ངག་ཏུ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་པ་དང་།གཞན་གྱིས་མི་ཕྱེད་ཅིང་སྟོང་པ་ཉིད་དང་རོ་གཅིག་པའི་ཕྱིར།བཟླས་པ་ནི་ཡིད་ཁོ་ནས་བསམ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ལ་གོམས་པའི་རིམ་པ་ནི་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པས་མདོར་བསྡུས་པའི་རིམ་པས་སྤྲོས་པ་དང་བཅས་པའི་བསྒོམས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ལྷའི་སྐུ་འཁོར་དང་བཅས་པ་སྟེ།རྡོ་རྗེ་བཟླས་པའང་དེ་ལྟར་བསྒོམ་པ་གོམས་ཤིང་དང་པོར་དེའི་ཡན་ལག་ཏུ་བཤད་པས་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་རྣམ་པར་གཞག་གོ།།འདི་ལྟར་སྤྱོད་པ་བསྡུས་པའི་དག་དབེན་གྱི་མཐར་ཉེ་བར་བཞེད་པ་དེ་ལྟར་གསུང་གི་རྡོ་རྗེའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གནས་པའི་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་ལས་འདས་ནས་སེམས་ཀྱི་དབེན་པ་རྗེས་སུ་ཚོལ་ལོ་ཞེས་བྱ་བའོ།།སྐད་ཅིག་གིས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ལྷའི་སྐུར་སྐད་ཅིག་གིས་དམིགས་པ་ནི་རྫོགས་པའི་རིམ་པ་སྟེ།དེ་ལ་ལྟོས་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྤྱོད་བསྡུས་ལས།ངག་གི་རྣམ་པར་དབེན་པ་ནི་བསྐྱེད་རིམ་པ་ལ་སྤྱོད་པ་རྣམས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་སོ།།རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྫོགས་པའི་རིམ་པ་ནི་ཟུང་དུ་འཇུག་པའི་སྐུ་ཉིད་དོ།།དེ་སྒོམ་པའི་ཐབས་ཡིན་པ་དང་།སྐད་ཅིག་གིས་རྫོགས་པའི་ཚུལ་དུ་བསྒོམ་པའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེའི་བཟླས་པ་དང་།སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་ལྷའི་སྐུ་དང་འོད་གསལ་བ་རབ་ཏུ་འཇུག་པ་ནི་རྫོགས་པའི་རིམ་པའོ།།འདི་ལྟར་སྐད་ཅིག་གིས་ལྷའི་བདག་ཉིད་དུ་བསྒྱུར་བས་དང་པོ་བྱ་བ་དང་སྨྲ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་།ཞི་བ་ལ་སོགས་པའི་ལས་ཀུན་བྱེད་པའི་སྙིང་དང་བཤང་ལམ་དང་།ལྟ་བ་དང་མགྲིན་པ་དང་ལུས་ཐམས་ཅད་ལ་གནས་པའི་སྲོག་རླུང་དང་ཐུར་སེལ་དང་མཉམ་གནས་དང་།གྱེན་རྒྱུ་དང་ཁྱབ་བྱེད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་དང་།མིག་གི་དབང་པོ་ལ་སོགས་པར་གནས་པའི་ནི་ཀླུ་དང་།རུས་སྦལ་དང་རྩངས་པ་དང་།ལྷ་སྦྱིན་དང་།ནོར་ལས་རྒྱལ་དང་།རྣམ་པ་བཅུར་འགྱུར་བའི་རྣམ་ཤེས་རླུང་གི་དེ་ཉིད་བལྟ་བར་བྱ་སྟེ།དེ་ཡང་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་པར་རོ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཡིད་ཀྱི་རང་བཞིན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དེ་ཉིད་དགོངས་པ་ལུང་སྟོན་དུ་གསུངས་པ།རླུང་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཡིན་ཏེ།ནམ་མཁའ་ལས་ནི་རྣམ་གནས་པ།།ཞེས་སོ།
"金剛唸誦"者，非以語言誦持，因他不能分別且與空性一味故。
唸誦即唯以意念思維故。
其修習次第即由生起次第略攝次第有戲論修習所生天身及眷屬，金剛唸誦亦如是修習熟練，初說為彼支分故安立生起次第。
如是《行集》清凈遠離末尾所許，如是住于語金剛三摩地之生起次第后，尋求心遠離。
剎那圓滿天身剎那所緣即圓滿次第，正因依此，《行集》說："語遠離非行生起次第者之行境。
"一切相圓滿次第即雙運身。
因是彼修習方便，及以剎那圓滿方式修習故，金剛唸誦、如幻天身及光明極入即圓滿次第。
如是以剎那轉為天性故，初當觀察作業、言說等及寂等一切業所作之心、大便道、視覺、喉及遍身所住之命風、下行風、平住風、上行風、遍行風自性，及住于眼根等之龍、龜、蜥蜴、提婆達多、勝財等十種轉變之識風真實。
彼亦如《密意教示》所說世俗勝義一味意自性菩提心："風即菩提心，住于虛空中。"
།ཡང་།འདི་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་འདི།།ཕུང་པོ་ལ་སོགས་གཉིས་སུ་མེད་དང་མཉམ།།ཤེས་རབ་ཐབས་ཅིག་སྦྱོར་བ་ཡིས།།འགྲོ་རྣམས་བྱང་ཆུབ་སེམས་སུ་འགྱུར།།ཞེས་པས་ཇི་ལྟར་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པའི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་སེམས་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་རླུང་ཡིན་ནོ།།དེའི་རྗེས་སུ་ཇི་སྲིད་འཇིག་རྟེན་བརྡ་རྣམས་ནི།།དེ་བཞིན་སྣ་ཚོགས་རྟག་པ་རྣམས།།བྱང་ཆུབ་སེམས་ལ་བྱུང་བ་དེ།།རྟག་ཏུ་རྣམ་རྟོག་རླུང་ལ་སོགས།།ཞེས་དགོངས་པ་ལུང་སྟོན་དུ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ།།རྣམ་པར་རྟོག་པའི་རྒྱུ་རླུང་ཡིན་པས་ནང་དུ་རྟོག་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ནི་རྡོ་རྗེའི་བཟླས་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་ནི་ཨོཾ་ཨཱཿ་ཧཱུཾ་ཞེས་པ་ཡི་གེ་གསུམ་དབུགས་རྔུབ་པ་དང་གནས་པ་དང་འབྱུང་བའི་རང་བཞིན་དུ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་སྔགས་ཀྱི་དམིགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་སློབ་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལ་བརྟན་པ་ཐོབ་ནས་སེམས་ཀྱི་དམིགས་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་སྟེ།དེས་ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་རྣམས་སུ་ཤེས་རབ་དང་ཐབས་དང་དམིགས་པའི་ཤེས་པ་རྣམས་རོ་གཅིག་པའི་ཚུལ་དུ་ཡིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ལྷའི་སྐུ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ལུས་ངག་ཡིད་ཀྱིས་དམིགས་པར་ངེས་པར་སྤྱོད་དོ།།ཐོབ་པའོ།།དེ་བག་ཆགས་དང་བཅས་པ་རྣམ་པར་སྦྱང་བ་ནི་འོད་གསལ་དོན་དམ་པ་ལ་འཇུག་པའོ།།དེ་ནས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་དང་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་གཅིག་ཏུ་བྱས་པར་རྒྱུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཟུང་དུ་འཇུག་པའི་རྒྱུན་གྱིས་རིམ་པ་ནི་རྫོགས་པའི་སྦྱོར་བའོ།།དེ་ཡང་མཐར་ཐུག་པའི་འཁྲུལ་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ནི།།རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་ས་ལའོ།།དང་པོར་རྒྱུའི་སྐབས་སུ་ནི་དེའི་མོས་པས་སྒོམ་པའི་ཕྱིར་རྫོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་དུ་བརྗོད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་བརྒྱུད་པ་དང་བཅས་པའི་བསྡུས་དོན་ཡིན་ནོ།།སྣའི་རྩེ་མོར་ནི་སྣའི་དབང་པོའི་བུ་གར་རོ།།འགྲོ་བ་ཡིན་པས་ན་ཡུངས་འབྲུ་ཙམ་ཡིན་པས་ཡུངས་ཀར་ཕྲ་བར་འདྲ་བས་རླུང་ཡིན་ནོ།།འགྲོ་བ་ནི་ཡི་གེ་ཨེ་དང་ཧཱུཾ་དག་གོ།།མི་འགྲོ་བ་ནི་ཡི་གེ་ཨཱཿཡིན་ནོ།།ཡེ་ཤེས་གནས་ནི་སྣང་བ་དང་།སྣང་བ་མཆེད་པ་དང་།སྣང་བ་ཐོབ་པའི་ཡེ་ཤེས་པ་གསུམ་གྱིས་སྦྱོར་བས་སོ།།མཆོག་ནི་དཀར་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཁ་དོག་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ།།གསང་བ་ནི་ལྷའི་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་ཙམ་བསྒོམ་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡུལ་མ་ཡིན་པས་སོ།
又："
此菩提心之本性，與蘊等無二平等。
由智慧方便雙運，諸眾產生菩提心。
"如是如蘊等無二之心即是風。
其後如《密意教示》所說："乃至世間諸名言，如是種種諸常法，于菩提心所生彼，恒時分別風等故。
"因分別之因是風故，內分別自性即金剛唸誦。
彼即嗡阿吽三字，遍知為入息、住息、出息自性，即修學彼咒語所緣。
得彼堅固后，如實遍知心所緣，由彼了知身語意諸相中智慧、方便及所緣諸智一味方式，以意自性天身如幻三摩地世俗諦身語意所緣決定而行。
獲得后，清凈彼及習氣即入光明勝義。
次以世俗諦及勝義諦合一為無因智慧自性金剛喻三摩地雙運相續次第即圓滿瑜伽。
彼究竟迷亂自性即于金剛持地。
初因位時因修彼信解故說為圓滿瑜伽，此為具傳承之攝義。
鼻尖即鼻根孔。
因行故如芥子許細微故為風。
行即字母誒及吽。
不行即字母阿。
智慧住即由顯、增顯、得顯三智慧瑜伽。
勝即具白等色故。
秘密即非唯修天生起次第者之境故。
།ཡེ་ཤེས་བརྟགས་པ་ནི་འོད་གསལ་གྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཁ་དོག་ལྔ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རང་བཞིན་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ལ་སོགས་པ་ལྔའི་ངོ་བོ་འོད་ལྔའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།རིན་པོ་ཆེ་ཞེས་པ་ནི་རླུང་བརྟན་པར་འགྱུར་བས་ན་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུ་ལྟ་བུར་དགོས་འདོད་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་དང་།དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།སྙིང་པོ་ལས་ཞེས་པ་ནི་ལུས་རྣམ་པར་དབེན་པ་ལས་སོ།།ཡེ་ཤེས་ལྔའི་ངོ་བོ་ནི་རླུང་བརྟན་པར་གྱུར་ན་རིམ་པ་ཕྱི་མ་ཕྱི་མ་ལ་གོམས་པས་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ལ་སོགས་པ་སྐྱེ་བར་འོས་པའི་ཕྱིར་རོ།།སྐྱེས་ན་ནི་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ།།ཉིད་ཅེས་པ་ནི་རླུང་གི་ངོ་བོས་སོ།།དབུས་ན་ནི་དེ་དང་བདག་གཅིག་པོས་ལྷ་ནི་ཡེ་ཤེས་གསུམ་སྟེ།སྔགས་དང་ལྷ་ཐ་མི་དད་པར་མོས་པའི་ཕྱིར་རོ།།མི་གསལ་བ་ནི་དོན་དམ་པར་རང་བཞིན་མེད་པའོ།།གསལ་བ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཏུའོ།།གསོ་བར་བྱེད་པ་དབུགས་ཏེ།སྟེང་དུ་གནས་པའི་རླུང་ཡིན་ནོ།།དེ་དབང་པོ་གཉིས་སྤྲད་པའི་སྦྱོར་བས་འདོད་ཆགས་ཆེན་པོའི་མེས་ཞུ་ནས་རྡོ་རྗེའི་ལམ་ནས་འཐོན་ཏེ།ཤེས་རབ་མའི་པདྨའི་རྩེ་མོར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཐིག་ལེའི་ཚུལ་དུ་ལྷུང་སྟེ།གང་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་སྒོམ་པ་པོས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཚུལ་དུ་བསྒོམ་པའོ།།རླུང་དེ་ཉིད་སྟེང་ནི་སྣའི་བུ་གནས་དཀྱིལ་འཁོར་བཞིའི་རིམ་པ་ལས་འབྱུང་བ་ནི་སྲོག་རྩོལ་ཞེས་བརྗོད་དེ།འཚོ་བར་བྱེད་པས་སྲོག་ཀྱང་ཡིན་ལ།སྣང་བ་གསུམ་གང་ཡང་རུང་བའི་རང་བཞིན་གྱི་བྱེ་བྲག་སྤྲོ་བ་སེམས་ཀུན་ནས་སྡུད་པ་ནི་རྩོལ་བ་ཡིན་པས་སྲོག་རྩོལ་ཏེ་རླུང་ཡིན་ནོ།།དེ་ཉིད་གསུངས་པ།རླུང་གི་གང་དང་གང་དུ་གནས།།རང་བཞིན་དེ་དང་དེར་འགྱུར་རོ།།ཞེས་སོ།།སྲོག་ནི་ཚེ་སྟེ་རྩོལ་བ་ནི་དེ་རིང་དུ་གང་གིས་གཏོང་བ་དེ་ནི་སྲོག་རྩོལ་གྱི་རླུང་ཞེས་སྒྲོན་གསལ་དུ་གསུངས་སོ།།དེ་ལ་སྲོག་དང་སེམས་དང་འཚོ་བ་རྣམས་ནི་རྣམ་གྲངས་ཏེ།གང་གི་ཕྱིར་སྲོག་ནི་སེམས་སུ་འདོད་ཅེས་རྒྱུད་ལས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ།།དབུགས་དེ་ཉིད་བརྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར།སྙིང་གར་རང་གི་སྔགས་ཏིང་ངེ་འཛིན་སེམས་དཔའ་བསམས་ལ།དེའི་ཐིག་ལེའི་སྟེང་དུ་ནཱ་དའི་རྣམ་པའི་རང་བཞིན་གྱི་སེམས་ནི་ཡིད་ཀྱི་ངོ་བོར་བསམ་པར་བྱའོ།།འདིས་སྲོག་རྩོལ་གྱི་ཡན་ལག་བཤད་ཟིན་ཏོ།
智慧觀察即因是光明智慧自性故。
五色即毗盧遮那等如來自性鏡智等五智本性五光自性故。
"寶"者因風成堅固故如如意寶生諸所需故，及因是五如來自性故。
"從心要"者即從身遠離。
五智本性即因風成堅固時由修習後後次第而應生鏡智等故。
若生即成彼本性。
"自"者即以風本性。
"中"者即與彼一體之天為三智，因信解咒與天無別故。
不明即勝義無自性。
明即世俗。
治療者即氣息，是上住風。
彼由二根交合瑜伽以大貪慾火融化，從金剛道出，于智慧母蓮花頂以菩提心明點方式落下，即生起次第修習者以金剛薩埵方式修習。
彼風上即從鼻孔四輪次第所生即說為命勢，因維生故為命，且由任一三顯現自性差別放射攝集心即為勢，故為命勢即風。
即所說："風於何處何處住，成彼彼處之自性。
"命即壽，勢即由何令彼延長，彼即命勢風，如《光明燈》所說。
其中命、心、生命等是異名，因續中說"命即是心"故。
為令彼氣息堅固故，於心間觀想自咒三摩地薩埵，于彼明點上當觀想納達相自性心為意之本性。
此已說畢命勢支分。
།ཡན་ལག་དྲུག་ཀྱང་འཆད་པར་འགྱུར་རོ།།ངེས་པར་འབྱུང་བ་ནི་སྲོག་རྩོལ་ལོ།།ལྐོག་མ་དང་ལྟེ་བ་དང་གསང་བའི་པདྨར་འགྲོ་བ་དང་འོང་བ་ནི་ཕལ་ཆེར་ཤས་ཆེ་བའི་མེ་དང་ཆུ་དང་རླུང་དང་སའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབྱེ་བས་རིམ་པ་ཉེ་བར་མཚོན་པ་གནས་པ་ཡང་ངོ་།།འོད་ཀྱི་འོད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་རླུང་ཡིན་ནོ།།སྣའི་བུག་གཡས་པའི་ངོས་ཀྱི་སྟེང་དུ་རྒྱུ་བའི་རླུང་ནི་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རང་བཞིན་ནོ།།གཡོན་གྱི་ངོས་སུ་ཐད་ཀར་རྒྱུ་བ་ནི་རླུང་གི་འཁོར་ལོའོ།།དྲང་པོ་གཉིས་ཀ་ལས་རྒྱུ་བ་ནི་སའི་འཁོར་ལོ་འོ།།འོག་ཏུ་རྒྱུ་བ་ནི་ཆུའི་འཁོར་ལོའི་རང་བཞིན་ལུས་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པའི་རླུང་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བདེ་བ་སྐྱེད་པའི་འོས་སུ་གྱུར་པས་བདེ་བའི་ཚུལ་དུ་ནམ་མཁའི་རང་བཞིན་ཏེ།དེའི་ཚེ་རེ་རེའི་འོད་ཟེར་དཀར་པོའི་ངོ་བོ་ནི་མངལ་ནས་ཕྱིར་འབྱུང་བ་ནས་བརྩམས་ནས་ལ་སོགས་པའི་འཁོར་བཞིའི་གང་ཡང་རུང་བ་སྣའི་བུག་ནས་བྱུང་བ་དང་ལྷན་ཅིག་འགྲོའོ།།སྤྱོད་པ་བསྡུས་པར་འདི་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་གསུངས་ཏེ།དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔའི་ཁ་དོག་ཅན་གྱི་འོད་ཟེར་རྣམས་འབྱུང་སྟེ།ནམ་མཁའི་ཁམས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཕྱི་ས་ལ་སོགས་པའི་ཁམས་བཞི་ལ་ཁྱབ་པའོ།།རླུང་བཅུ་པོ་ནི་འབྱུང་བ་དང་རྔུབ་པར་འགྱུར་ཞིང་འཁོར་ལོ་བཞིའི་བདག་ཉིད་ཅན་འབྱུང་བ་ལྔའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཅེས་བྱའོ།།ཤི་བའི་ལུས་ལ་ནི་ཁྱབ་བྱེད་ཐམས་ཅད་ངེས་པར་འཐོན་ལ།ནམ་མཁའི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་ས་ལ་སོགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་བཞིན་དུ་རང་དབང་གིས་ཐ་དད་དུ་འབྱུང་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།གཞུང་གཞན་དུ་བྱུང་ནས་ཐ་དད་དུ་ནམ་མཁའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྟན་པ་ནི་མུ་སྟེགས་རྣམས་གདུལ་བའི་དོན་དུ་དྲང་དོན་ཏེ།དཔེར་ན་སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཚད་བསྟན་པ་ལྟ་བུའོ།།འདི་ཡང་རྒྱས་པར་བརྒྱུད་པའི་སྙེ་མར་ངེས་པར་དཔྱད་ཟིན་ཏོ།།རྟོག་གེ་རྣམས་ནི་སྙིང་རླུང་ཅན་ནོ།།རྣལ་འབྱོར་བྱིས་པ་ནི་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པའི་ལྷ་ཙམ་སྒོམ་པ་རྣམས་སོ།།བདག་ཉིད་ནི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཆེན་པོ་སྟེ།དེའི་སྐུ་ལས་ཡི་གེ་ཨོཾ་དང་།གསུང་ལས་ཡི་གེ་ཨཱཿདང་།ཐུགས་ལས་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ངོ་།།ཚིག་གི་ལམ་ནི་ཞལ་ཏེ་ངེས་པར་བརྗོད་པ་ནི་གསུངས་པའོ།།སྔགས་ནི་ཕོ་མོའམ་མ་ནིང་གི་རང་བཞིན་གྱི་ཡི་གེ་རྣམས་ཏེ།དེ་གང་དུ་བཏུས་པར་གྱུར་པ་རྣམས་ནི་སྔགས་བཏུས་པའོ།
亦將解說六支。
決定出即命勢。
喉、臍及密處蓮花之來去，主要以火水風地輪差別次第表示住處。
光之光自性風。
右鼻孔上行風為火輪自性。
左側直行為風輪。
兩直行為地輪。
下行為水輪自性。
遍一切身之風即應生樂故為樂方式虛空自性，爾時各各光明白色本性即從胎出等任一四輪從鼻孔出而同行。
如《行集》中如是說：放射五如來色光明，虛空界輪遍外地等四界。
十風出入而轉，為四輪自性五大本性。
死身中一切遍行必出，虛空輪非如地等輪自然分別而生。
他論中分別示現虛空輪者為調伏外道之權說，如示器世間量。
此亦已於《傳承穗》中廣作抉擇。
諸尋思者具心風。
瑜伽嬰兒即唯修生起次第天者。
自性即大金剛持，
從其身出字母嗡，
從語出字母阿，
從意出字母吽。
語道即口，決定誦即說。
咒即男女或中性自性諸字母，彼等所集即咒集。
།དེ་ནི་ཡི་གེ་ཨོཾ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་སྐུ་ལ་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་སྟེ།དེ་རྟོགས་པ་ནི་སྟོད་པ་ཉིད་དང་རོ་གཅིག་པས་རྒྱུན་མ་ཆད་པར་སྤྲོ་བའི་དུས་གསུམ་དུ་བཞུགས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་བརྟགས་པ་ནི་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པ་རྡོ་རྗེའི་བཟླས་པ་སྟེ།འདིས་རང་བཞིན་མེད་པའི་བསྒོམ་པ་ཁོ་ན་ལ་འབད་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཚིག་འདིས་དོན་རྟོགས་པ་སྟེ་འདིར་ངག་ཡིན་ནོ།།དཔལ་ལྡན་ནི་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའོ།།སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ནི་ཁམས་གཅིག་རིགས་དང་སྐྱེ་གནས་ཀྱི་དབྱེ་བས་དཔག་ཏུ་མེད་དེ་དེའི་ཚུལ་གྱིས་འབྱུང་བའི་ཚུལ་ནི་ཀུན་རྫོབ་པ་སྟེ་དོན་དམ་པར་རང་བཞིན་མེད་པའོ།།དེ་བས་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཐ་མི་དད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་།དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཟུང་དུ་འཇུག་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཆེན་པོས་དེ་རྟོགས་པ་ཡིན་པས་དེ་བསྟན་པར་གསལ་ལོ།།རྒྱུད་གཞན་དུ་བསྟན་ཟིན་མོད་ཅེས་པ་ལ་ལན་གསུངས་པ།།སྒྲུབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ།དགོངས་པ་མ་རིག་པར་ཁྱབ་བདག་གི་གསུང་དག་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བདག་ཉིད་ཀྱི་སྟེ་དབང་དུ་བྱས་ནས་འདི་གསུངས་པ་ཡིན་ལ།བདག་ཁོ་ནས་གསང་བའི་དོན་འདི་རིག་པ་ཡིན་གྱི་གཞན་གྱིས་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའི་ཚིག་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་གསུང་འཇིག་པར་བྱེད་དོ།།འདི་ལྟར་མཐར་ཐུག་པའི་ཟུང་དུ་འཇུག་པ་ནི་དེ་བཞིན་དུ་ལྷག་པར་མོས་པ་དང་དེ་རྟོགས་པའི་ཐབས་བརྗོད་པ་ལ་སོགས་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སུ་ཡང་གསུངས་ཏེ།དེ་ལས་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་ནི་དགོངས་པའོ།།དེ་ཉིད་གསལ་བར་བྱེད་པ་ནི་མི་རྟོག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ།སོམ་ཉི་མེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་སོ།།ཐུན་མོང་ནི་གཞན་དག་གིས་ཀྱང་ཐོས་པའི་ཕྱིར་རོ།།རྒྱས་པར་བཤད་ཅིང་ཡི་གེ་གསུམ་བསྡུས་ཏེ་དང་པོ་ཞེས་བྱ་བའོ།།དང་པོ་ཡང་ཡིན་ལ་གཅིག་ཀྱང་ཡིན་པས་ཨའོ།།འཆད་པར་འགྱུར་བའི་སྡེ་ཚན་དགུ་ཡི་གེ་བཞི་བཅུ་ཞེ་དགུའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་བཅུ་ཚན་བཞི་དང་ཡི་གེ་བརྒྱད་ཀྱི་དབུས་མ་བྱས་པ་ནི་ཡི་གེ་ཧའོ།།དང་པོའི་གཅིག་པོ་དེ་དང་ཡི་གེ་ནི་ཧ་ནི་བཅིངས་མེད་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ།།དབྱངས་ཡིག་བཅུདྲུག་ནི་སྡེ་ཚན་དང་པོའོ།།ང་ཉ་ཎ་ན་མ་ཞེས་ལྔ་པའི་ལྔ་པ་ནི་ཡི་གེ་མའོ།།དེ་ལྟར་བྱས་པས་བཞི་དང་གསུམ་ནི་གསུམ་སྟེ་དེ་དག་སྦྱར་བ་ནི་འབྲེལ་བར་བྱའོ།།དེ་ལ་དང་པོར་ཨ་ཨུ་མ་ཡི་གེ་རྣམས་སོ།།དབུས་སུ་ཡི་གེ་ཨ་གཉིས་དང་ཚེག་དྲག་དང་མ་སྟེ་བཞིའོ།།ཐ་མར་ཧ་ཨུ་མུ་རྣམས་སོ།
彼即嗡等諸字母之身為金剛等，了知彼即以贊與一味而不斷放射三時所住諸如來觀察即了知無自性金剛唸誦，此唯勤于修無自性故。
此語了知義即此中為語。
具德即金剛手。
一切眾生即一界以種姓及生處差別無量，以彼方式所生方式即世俗，勝義無自性。
是故方便智慧無別菩提心，及彼如是雙運自性大金剛持了知彼故，明顯示彼。
對"已於他續示現"之答曰："修行"等，不解密意遍主語者即自身，依此而說，唯我了知此秘密義非他者之語即壞如來語。
如是究竟雙運即如是增上信解及說彼了知方便等亦說為菩提心，除彼非有者即密意。
明顯彼即"無分別"等，以無疑方式。
共同即因他人亦聞故。
廣說攝三字即"初"。
初亦一故為阿。
將說九類四十九字自性四十組及八字中間所作即字母訶。
初一及字訶當知無縛。
十六元音為第一類。
五類第五"nganyananama"即字母ma。
如是所作四及三即三，彼等相合即相連。
其中初為字母auma。
中為二字母a及頓號及ma為四。
末為haumu。
།དབུས་སུ་ཨ་ཚེག་དྲག་གཅིག་བྱས་ནས་རེ་རེ་ལ་གསུམ་སྟེ།སྐུ་གསུང་ཐུགས་བསྟན་པའོ།།སྐུ་གསུང་ཐུགས་རོ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པ་ནི་ཐིག་ལེ་ལ་སོགས་པ་དང་བཅས་པར་བྱེད་པའོ།།རིང་པོ་ནི་དབུས་ཨ་ཡིག་གོ།།ཡོན་ཏན་ནི་དང་པོའི་ཨ་ལ་ཨོ་ཡིག་གོ།།སྦྱོར་བ་ནི་ཧ་དང་ཨཱུའོ།།བསྲུབས་པ་ནི་ཡི་གེ་ཨུ་དང་དབུས་སུ་ཨ་གཉིས་དང་ཀླད་ཀོར་རོ།།དེས་ཕན་ཚུན་དུ་མ་འབྲེལ་བར་བསྟན་ཏོ།།ཇི་ལྟར་ཞེ་ན།གསུངས་པ།ཐུང་ངུ་ཞེས་པ་སྟེ།གང་གི་ཕྱིར་ཨའི་སྦྱོར་བའི་ཡི་གེ་རྣམས་ཕན་ཚུན་ཐ་དད་དུ་བརྗོད་པར་ནུས་ཀྱི་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་ཨ་ཡིག་གིས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་དུ་མ་མ་ཡིན་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཐ་དད་པས་གཅིག་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ།ཡི་གེ་དོན་དམ་པར་སྐྱེ་བ་མེད་ཅིང་རང་བཞིན་མེད་པའོ།།དེས་ཁྱབ་པའི་ངག་གི་རང་བཞིན་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ནི་དགོས་པའོ།།སྟོང་པ་ཉིད་ལས་བྱུང་བའི་སྤྲོས་པ་མེད་པའི་སྔགས་བཏུ་བ་ཡང་བསྟན་ཏོ།།སྔར་བཤད་པའི་གསལ་བྱེད་རྣམས་ཀྱི་དབྱངས་ཡིག་རྣམས་ཏེ་མོ་རིགས་སོ།།མངོན་པར་ཕྱོགས་པ་ནི་ག་ལ་སོགས་པའི་ཕོའི་མིང་རྣམས་སོ།།ང་ཉ་ཎ་ན་མ།རྀ་རཱྀ་ལྀ་ལཱྀ་རྣམས་ནི་མ་ནིང་དུ་རྣམ་པར་གཞག་གོ།།སྒྲའི་བསྟན་བཅོས་ལས་ནི་རྣམ་པ་གཞན་དུ་བཤད་དོ།།དེ་ལྟར་བཏུས་པའི་ཡི་གེ་གསུམ་འོག་གི་ཐ་མར་ཧཱུཾ་དང་།སྟེང་གི་ཐོག་མར་ཨོཾ་དང་།བར་དུ་ཨཱཿ་ཞེས་པ་རིམ་པ་བཞིན་དུ་བརྗོད་པར་བྱའོ།།དེ་ལྟར་བརྗོད་པའི་སྔགས་ཀྱིས་ཡིད་ཀྱི་བཞོན་པར་འགྱུར་བའི་ནཱ་ད་དོན་དམ་པ་རང་བཞིན་མེད་པ་ལས་བྱུང་སྟེ།བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་ནོ།།དེས་རྒྱུད་བཞིན་དུ་སྔགས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་བདེན་པ་གཉིས་ཐ་མི་དད་པར་རྟོགས་ཤིང་ཟློས་ཏེ་གཞན་དུ་འདོད་པའི་དོན་མི་འགྲུབ་པོ་ཞེས་དགོངས་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་ནས་ནི་སྔགས་བཟླས་ཏེ།བསྐྱེད་རིམ་བསྒོམས་ནས་གཟུགས་ནི་གཟུགས་སྐུའོ།།ལྷའི་སྐུ་གང་དུ་ཉེ་བར་དམིགས་པ་དེ་ནི་ཉེ་བར་དམིགས་པའི་མིང་ཅན་ཏེ།བདེན་པ་གཉིས་ལས་ཐ་མི་དད་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའོ།།དེ་ཉིད་གསུམ་ནི་ཡི་གེ་གསུམ་ལས་ཏེ།བདག་གཅིག་པའི་ཚུལ་དུ་གནས་པ་སྟེ།སྔགས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་སོ།།ནི་གཞོམ་དུ་མེད་པའི་ནཱ་ད་སྟེ།དེའི་ཚུལ་གྱིས་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡི་གེ་སྙིང་གར་གསལ་བར་བསྒོམས་པ་ན་ཐུགས་སུ་འགྱུར་རོ།
在中間做一個帶點和加重音的"阿"字，每一個都有三個，表示身語意。
身語意融為一體就是與點等一起做的。
長音是中間的"阿"字。
音質是第一個"阿"字加"嗡"字。
結合是"哈"和"烏"。
攪動是字母"烏"和中間兩個"阿"字以及頂輪。
這表示它們之間互不關聯。
如何理解呢？經中說："短"，因為"阿"字的組合字母能夠互相分別表達，而其他方式則不能。
因此，由於"阿"字遍及一切，既不是多樣，由於自相各異也不是一體，字母究竟無生且無自性。
由此遍及的語言本性一切空性的本質即是所需。
也闡明了從空性中生起的無戲論咒語抽取法。
前述輔音的元音字母是陰性。
向前傾的是以"嘎"等為首的陽性名稱。"
昂、娘、納、那、瑪、日、日長音、勒、勒長音"等被安立為中性。
在聲明論中則有不同的解釋。
如是抽取的三字母，下方末尾是"吽"，上方開始是"嗡"，中間是"啊"，應當按此順序誦讀。
如此誦讀的咒語成為意之載體的究竟無自性之音，是菩提心的本質。
由此，如同續部所說，所有咒語都應理解為二諦無別而持誦，否則所欲之義不得成就，這是其密意。
之後誦咒，修生起次第，形相即是色身。
所緣任何本尊身即是所緣名相，是與二諦無別的菩薩。
三自性即從三字母而來，以一體方式安住，咒語之真實性即是菩提心。
即是不可摧毀之音，以此方式在心間明觀不二字母時即成為意。
（註：對於文中出現的種子字和咒語，原文中並未給出梵文天城體和羅馬拼音對照，因此我只能直接翻譯其藏文含義。）
།རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོའི་རྒྱན་ལས་ཀྱང་།།མར་མེ་ལྟ་བུར་འབར་བ་ཡི།།སྙིང་གའི་དབུས་སུ་གཞོམ་དུ་མེད།།ཡི་གེ་མཆོག་ཏུ་ཕྲ་བ་སྟེ།།ཡིག་མཆོག་ཏུ་གཙོ་བོ་ཡིན།།ཞེས་གསུངས་སོ།།ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྒོ་ནི་ཡི་གེ་ཨ་སྟེ།གདོད་མ་ནས་མ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་གསུངས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་བསམ་གཏན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྒོ་ས་བོན་གྱི་གནས་སུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཨ་ཡིག་གསུངས་སོ།།གཞོམ་དུ་མེད་པ་ནི་དངོས་པོ་དང་དངོས་མེད་པ་ལ་སོགས་པར་སྒྲོ་འདོགས་པའི་སྤྲོས་པས་གཞོམ་དུ་མེད་པའོ།།ཡི་གེ་ནི་ཉམས་པ་མེད་པ་སྟེ།དོན་དམ་པར་སྐྱེ་བ་དང་འགག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་གཞི་ནི་བདེན་པ་གཉིས་དབྱེར་མེད་པའི་ཕྱིར་གནས་སོ།།ཡན་ལག་མཉམས་པ་ནི་རླུང་དང་ཐ་མི་དད་པར་རོ།།དེས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པས་སྙིང་གའི་ཨ་ཡིག་ནཱ་ངའི་སྟེངདུ་ཡི་གེ་ཨ་གནས་ལ་ཡི་གེ་ཨོཾ་གྱིས་སེམས་ཅན་རྣམས་སངས་རྒྱས་པར་བྱས་ལ།སྣ་བུག་ལས་ནཱ་ད་དེ་ཉིད་ལ་རབ་ཏུ་འཇུག་སྟེ།སངས་རྒྱས་པར་གྱུར་པའི་སེམས་ཅན་དེ་ཉིད་ལ་སྤྲོ་བའི་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་གིས་སྟོང་པར་བྱེད་དོ།།དེ་ལ་འཇུག་པ་གནས་པ་ལྡང་བའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་ཨོཾ་ཨཱཿ་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བ་རིམ་པས་བསྒོམ་པར་བྱའོ།།གོས་དཀར་ལ་སོགས་པ་ནི་གོས་དཀར་མོ་དང་།སྒྲོལ་མ་དང་།སྤྱན་མ་དང་།མཱ་མ་ཀཱི་དང་།མེ་རླུང་ས་ཆུའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རང་བཞིན་རྣམས་སོ།།སོ་སོར་བྱུང་བ་ལས་ནི་འབྱུང་བ་རྣམས་ཀྱི་གྲངས་བྱས་པའོ།།འདིར་ས་ཆུ་མེ་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་བཞིའི་གྲངས་སོར་ཉིས་བརྒྱ་ལྔ་བཅུ་སྟེ།ཐུན་ཕྱེད་ལ་དབུགས་དགུ་བརྒྱ་རྒྱུའོ།།ཁར་ཡང་འཕོ་སྟེ་ཐུན་ཕྱེད་ལ་བཞིའོ།།དེ་ལྟར་ཐུན་ཕྱེད་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་བཞིའི་འཕོ་བ་ནི་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་སྟེ།ཉིན་ཞག་གཅིག་ལ་ཉི་ཁྲི་ཆིག་སྟོང་དྲུག་བརྒྱར་འགྱུར་བ་ནི་བཟླས་པའི་གྲངས་སོ།།འདིར་ལ་ལན་རེ་སྣ་བུག་གཅིག་ལས་བར་མ་ཆད་པར་རླུང་འཕོ་བ་གཉིས་རྒྱུ་ལ།དེའི་རྗེས་སུ་འཕོ་བ་གཅིག་ཏུ་བཤད་པ་ནི་མགྲིན་པའི་རྩ་འདབ་བཅུ་དྲུག་ལ་བཤད་དོ།།གཞན་དག་ན་རེ་སྣ་བུག་གཅིག་ལ་འཕོ་བ་ཕྱེད་དང་གཉིས།དེའི་རྗེས་སུ་སྣ་བུག་གཞན་དུ་འཕོ་བ་ཕྱེད་དང་གཉིསརྒྱུ་བས་ཉིན་ཞག་གཅིག་ལ་འཕོ་བ་གཅིག་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ།ལྟེ་བའི་པདྨའི་རིམ་པ་གསུམ་པའི་རྩ་འདབ་བཞི་དོར་ཏེ་འཕོ་བ་གཅིག་གཉིས་སུ་རྣམ་པར་བཞག་པས་ཕྱི་རོལ་གྱི་འཕོ་བ་དང་མཐུན་པར་བྱའོ།
金剛心莊嚴中也說："如同燈火般燃燒，心間中央不可摧，最為微細之字母，字母中最為殊勝。"
一切法之門即是"阿"字，因為從本初即無生，如此所說。
以此表明，世尊說"阿"字是一切禪定之門種子之處。
不可摧即是不被實有、非實有等增益戲論所摧毀。
字母即是不壞，因為勝義中無生無滅。
方便智慧之基，因二諦無別而安住。
支分平等即與氣不相離。
由此，具足持金剛瑜伽者，於心間"阿"字之"納達"上，安住"阿"字，以"嗡"字令諸有情成佛，從鼻孔入于"納達"本身，以放射的"吽"字令已成佛之有情空性。
於此，應當次第修持入、住、起菩提心本性的"嗡啊吽"（藏文：ཨོཾ་ཨཱཿ་ཧཱུཾ，梵文天城體：ॐआःहूं，羅馬拼音：oṃāḥhūṃ，意為：身語意三密）。
白衣等即是白衣母、度母、眼母、瑪瑪吉，以及火風地水壇城之本性。
從各別生起者即是諸大種之數目。
此中地水火風四壇城之數為二百五十，半個時辰中氣息執行九百次。
又復轉變，半個時辰為四。
如是二十四個半時辰中，四壇城之轉變為二十四，一晝夜成為二萬一千六百，此為持誦之數。
此中，有說從一鼻孔中無間斷地執行兩次氣息轉變，其後說一次轉變，這是對應喉輪十六脈瓣而說。
其他人說，一個鼻孔中執行二個半轉變，隨後在另一鼻孔中執行二個半轉變，因此一晝夜即成為一個轉變，捨棄臍輪蓮花第三層四脈瓣，將一個轉變安立為二，應當與外在轉變相順應。
།ཡང་ན་ཕྱི་དང་ནང་ཐམས་ཅད་དུ་མཐུན་པར་གཞག་པ་ནི་མི་དགོས་སོ།།ཕྱོགས་གཉིས་ཀ་ལ་ཕྱི་དང་ནང་དུ་འཕོ་བ་ཕྱེད་དང་གཉིས་ཀྱི་ཐུན་ཕྱེད་ནས་གཞག་པ་ཡིན་ནོ།།རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བ་ལ་སོགས་པ་ལས་ནི་འཕོ་བ་རེ་རེས་ནང་ཐུན་ཕྱེད་དུ་གཞག་པ་ཙམ་ལ་འགལ་བ་མེད་དོ།།འདི་ལྟ་བུའི་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ནི་བརྒྱུད་པའི་སྙེ་མ་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ།།རིག་མ་ནི་ཤེས་རབ་སྟེ།དེ་གཙོ་བོར་བྱས་པའི་ཐེག་པ་ནི་རྡོ་རྗེའི་ཐེག་པའོ།།ཡི་གེའི་གྲངས་ཀྱིས་ནི་འབུམ་ཚོ་གསུམ་མོ།།ཕྱི་རོལ་བཟླས་པ་ནི་ངག་ཏུ་བཟླས་པའོ།།སྔགས་ཀྱི་དོན་ནི་འགྲུབ་པར་བྱའོ།།དེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་རྡོ་རྗེ་ཅན་གྱི་བདག་ཉིད་དངོས་པོ་ཡིན་པས་དེ་བསྒོམ་པའི་བར་ཆད་བྱེད་པ་མཚོན་པའི་ཡིགའབྲུ་ངག་ཏུ་མི་བཟླས་སོ།།གཞན་ནི་དེས་མཚོན་པའོ།།སྦྱོར་བ་གསུམ་ནི་རྡོ་རྗེ་གསུམ་དང་ལྡན་པའོ།།མྱུར་བ་ནི་འབྱུང་བའི་རླུང་ངོ་།།གཉིས་ཀ་མིན་པ་ནི་གནས་པའོ།།བརྟན་པ་ནི་མི་གཡོ་བར་གྱུར་པའི་རླུང་ལས་སོ།།གསང་ཞིང་དགོངས་ནི་ནང་གི་རླུང་སྟེ།ཁ་ཅིག་ན་རེ་དགོངས་པ་ལུང་བསྟན་ཟེར་རོ།།ཀློག་པ་ནི་ངག་ཏུ་བརྗོད་པའོ།།བསམ་གཏན་ནི་སེམས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པའོ།།བསྟེན་པ་ནི་ཞག་གསུམ་པས་སྟོང་ཕྲག་བཞི་བཅུ་ཞེ་བརྒྱད་བཅས་པ་འབུམ་ཕྲག་དྲུག་གི་བསྙེན་པའོ།།ཕྱག་བྱས་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བསྒོམ་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་དོན་ཏོ།།སྔགས་ནི་ངག་ཏུ་བརྗོད་པའོ།།གཟུང་བ་ནི་བཙན་ཐབས་སུ་རླུང་གཟུང་པའོ།།གཞན་དང་གཞན་ནི་མཆོད་པ་ལ་སོགས་པའོ།།ངག་ཏུ་བརྗོད་པའི་སྔགས་དང་སྦྱིན་སྲེག་ལ་སོགས་པས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ནི་སེམས་བཟླས་པ་ཁོ་ནས་འགྲུབ་པོ་ཞེས་ཡ་ཡིག་ལ་སོགས་པས་བཤད་དེ།ཡའི་དོན་ནི་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ལས་གཉིས་ནི་དངོས་དང་ཤུགས་གཉིས་ཏེ།དཔེར་ན་ཆུའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱུ་བ་ལ་ཞི་བའི་ལས་གྲུབ་ལ།གང་ན་གནས་ཡོད་པའི་སར་བཞི་ཀ་ཡོད་དེ།ས་ལ་སོགས་པ་ཡོད་པས་རྒྱས་པ་དང་དབང་དུ་བྱེད་པ་དང་མངོན་སྤྱོད་རྣམས་ནི་ཤུགས་ལས་འབྱུང་ངོ་།།འབྲས་བུ་ཆུང་བའི་ཕྱིར་ངག་ཏུ་བཟླས་པ་དང་སྦྱིན་སྲེག་ལ་སོགས་པ་ནི་མཆོད་པ་ལ་སོགས་པ་སྤང་བར་བྱ་བ་བསྟན་ཏེ།རྣམ་པར་དག་པ་ནི་སྡིག་པ་ཟད་པས་སོ།།འབྱོར་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་གསུམ་གྱི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའོ།།བསམ་གཏན་ནི་འདིར་རྡོ་རྗེའི་བཟླས་པ་དང་།སྒྱུ་ལུས་དང་འོད་གསལ་གྱི་རིམ་པ་ཟུང་དུ་འཇུག་པའི་སྐུ་བསྒོམ་པའོ།
或者說，在一切外內都相順而安立是不必要的。
兩邊都是從半個時辰開始安立內外二個半轉變。
在金剛鬘等中，僅以每一轉變安立為內半時辰並無相違。
如此詳細解釋應當從傳承穗中了知。
明妃即是智慧，以此為主的乘即是金剛乘。
以字數而言是三十萬。
外在持誦即是語言持誦。
應當成就咒語之義。
由於那轉變的金剛持自性是事物，因此不應口誦表示妨礙修持的字母。
其他即是由此表示。
三種瑜伽即是具足三金剛。
迅速即是起風。
非二即是住。
穩固即是從不動之風。
秘密而意即是內風，有些人說是意趣授記。
誦讀即是口中宣說。
禪定即是殊勝之心。
依止即是以三日完成四十八千加上六十萬的近修。
作禮即是以金剛薩埵修持為前行之義。
咒即是口中宣說。
執持即是強行持氣。
其他等即是供養等。
以語言誦咒及火供等所應成就者，僅以心咒即可成就，這是由"雅"字等解釋。
"雅"的含義是從風輪而來的二者即是顯力二者，例如水輪執行時成就息業，在任何有處所之地皆有四者，因為有地等，增益、敕令、降伏等則從力而生。
因為果小的緣故，教示應當捨棄語誦和火供等供養等，清凈即是以罪盡的緣故。
圓滿即是三界之圓滿。
此處禪定即是修持金剛誦、幻身、光明次第雙運之身。
།ཐར་པ་ནི་སྒྲིབ་པ་གཉིས་སྤང་བ་སྟེ།གང་གི་ཕྱིར་ཉོན་མོངས་པ་དང་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་གཉིས་ཀྱིས་འཁོར་བ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་གཉིས་ལ་ཆགས་པས་འཆིང་བའི་ཕྱིར་རོ།།ཐབས་ནི་དངོས་པོའི་མཚན་ཉིད་ཅན།།དེ་དངོས་མེད་པ་ཤེས་རབ་ཉིད།།ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་རང་བཞིན་སྙིང་རྗེ་དང་སྟོང་པ་ཐ་མི་དད་པ་དེ་བཞིན་ཉིད་དོན་དམ་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྟན་ཏེ་དེ་ཉིད་བསྒོམས་པས་བྱིས་པ་བཞིན་དུ་ཡུལ་རྣམས་ལ་ཞེན་པ་མེད་པའི་སྤྱོད་པའོ།།འདོད་པའི་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པར་འགྱུར་རོ།།གསང་སྔགས་ནི་མནྟྲ་ཏེ།མན་ནི་གང་དུ་བསྟན་པའི་ཡིད་དོ།།ཏྲ་ནི་སྐྱོབ་པ་ཡིན་པས་དོན་དམ་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་སྔགས་ཡིན་ནོ།།དེ་གོམས་པ་ཡང་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་འགྱུར་རོ།།བརྗོད་པ་དང་ཉེ་བར་དམིགས་པ་དང་བརྡར་གྱུར་པ་ནི་ཀུན་རྫོབ་པའི་སྔགས་སོ།།ཉེ་བར་དམིགས་པ་ནི་བརྗོད་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་ཉེ་བར་བརྟགས་པས་ལས་སྔགས་ཡིན་ནོ།།སྔགས་བཞི་པོ་འདི་འཁོར་དང་བཅས་པ་སྟོན་པར་བྱེད་པས་གསང་བ་འདུས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་གསང་སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པ་ཡིན་ནོ།།རིམ་པ་འདིར་བརྡར་གྱུར་གྱི་སྔགས་ནི་གཙོར་བསྟན་པ་སྟེ།ངག་གཡེམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།འདི་ལྟར་སྤྱོད་བསྡུས་ལས།ལུས་ངག་དབེན་གྱི་མཐར་ཐུག་ནི་རྡོ་རྗེའི་བཟླས་པ་ཙམ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་སྟེ།དེ་ལ་ལྷའི་རྣམ་པ་མེད་དོ་ཞེས་གསུངས་སོ།།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གསུང་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ།གསུང་ཉིད་རྡོ་རྗེ་སྟོང་པ་ཉིད་དེ་གསུང་གི་རྡོ་རྗེ་རང་དབང་དུ་བྱསལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་རྟོགས་པས་གསུང་གི་རྡོ་རྗེ་བསྒྲུབ་པའོ།།སེམས་ཙམ་ལ་ནི་བདག་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་རིམ་པ་ལས་ཏེ་ངེས་པར་སྦྱར་རོ།།དེ་ནས་བདག་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་རིམ་པ་དང་འབྲེལ་བར་བསྟན་ཏོ།།སྔགས་ཀྱི་རློམ་པ་ནི་ངག་ཏུ་བཟླས་པ་ལ་ཞེན་པས་སོ།།གཟུང་བར་བྱ་ཞེས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་བཟླས་པའི་རིམ་པ་ནས་ཟུང་འཇུག་གི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་གདམས་ངག་གི་རྗེས་སུ་གསང་བར་བྱ་སྟེ།ཇི་ལྟར་སློབ་པས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དེ་ལ་ཡོད་པ་དང་།ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ་དང་སྒྲུབ་པར་ནུས་པའི་ངེས་པར་ཤིན་ཏུ་དད་པར་འགྱུར་རོ།།གང་ལས་དེ་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་ཡུན་རིང་པོར་དད་པ་དང་བཅས་པས་བསྒོམས་ཤིང་གྲོལ་བར་འགྱུར་རོ།

解脫即是斷除二障，因為煩惱障和所知障二者以執著輪迴和涅槃二者而束縛。
如經所說："方便具有事物相，彼無事即是智慧。
"方便與智慧本性的悲與空無別，即是真如勝義菩提心，教示修持此即如嬰兒般于諸境無執著之行。
所欲圓滿之義自然成就。
密咒即是"曼陀羅"（藏文：མནྟྲ，梵文天城體：मन्त्र，羅馬拼音：mantra，意為：守護意），"曼"即所示之意，"陀"即救護，因此勝義菩提心即是咒。
熟習此者亦自然成就。
言說、所緣和表示即是世俗咒。
所緣因從言說而生，故由遍計而成為事業咒。
此四種咒及其眷屬為能詮故，密集等即是密咒乘。
此次第中主要顯示錶示咒，因為是語業。
如集論中說："身語遠離之究竟即是唯了知金剛誦，彼中無有本尊相。
"正因如此而說語金剛等，語即金剛空性，自在成就語金剛，以了知為菩提心本性而成就語金剛。
于唯心則從加持次第而決定相應。
此後顯示與加持次第相關。
咒之增上慢即是執著口誦。
所說"應當執持"即是從金剛誦次第至雙運菩提心教授之後應當秘密，如是學習者于彼菩提心生起確實具有、具德及能成就的極大信心。
由此長期不斷地以信心修持而得解
།དེ་ལྟར་གོམས་པར་མི་བྱེད་ན་ཡང་རི་དབང་རྩེ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་གྲོལ་བར་འགྱུར་ཞེས་པ་ནི་ཐར་པར་འོས་པ་ཉིད་དེ།ཐར་པའི་རྒྱུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་བརྟན་པར་གཟུང་བའི་ཕྱིར་རོ།།རྡོ་རྗེ་བཟླས་པའི་རིམ་པའི་དགོངས་འགྲེལ་ལོ།།འདིར་རྟོགས་པར་དཀའ་བའི་ཐུགས་དང་ལྡན་པ་འཕགས་པ་ཆེན་པོའི་མཆོག་གིས་གསུངས་སོ།།ཡེ་ཤེས་གསུམ་གྱི་དབྱེ་བ་ཡིས།།སེམས་ཙམ་ལ་ནི་ངེས་པར་སྦྱར།།ཞེས་བཤད་པར་འདོད་པས་དེའི་ཐུགས་ཀྱི་སྲས་འཕགས་པ་ཤཱཀྱ་བཤེས་གཉེན་གྱིས་རིམ་པས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་ཕྱག་བྱ་སྟེ།ཁྱོད་ལ་ཕྱག་འཚལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ།།ཕྱག་འཚལ་བ་བཞི་རིམ་པ་བཞིན་དུ་ཟུང་དུ་འཇུག་པའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་སྟེ།སྟོང་པ་དང་ཤིན་ཏུ་སྟོང་པ་དང་།སྟོང་པ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་གྱི་དབང་དུ་བྱས་པའོ།།ཕྱག་འཚལ་བ་ལན་གཉིས་སུ་བརྗོད་པ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་ཁྱབ་པར་ཤིན་དུ་དད་པར་གྱུར་པའོ།།རྒྱུ་ཐ་དད་པ་ཁྱོད་ལ་བསྟོད་ནས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་རང་བཞིན་དང་མཉམ་པས་རང་གི་རྒྱུད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཁྱེད་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ།།གང་གི་ཕྱིར་ཕྱག་འཚལ་བ་ནི་དགྱེས་པའི་ཕྱིར་ཏེ།དེ་ཡང་གཞན་དོན་དུ་གཉེར་བའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཕྱག་བྱེད་པ་པོ་རང་གི་རྒྱུད་ལས་བྱུང་བའི་འབྲས་བུ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་དང་།རྒྱུའི་གནས་སྐབས་སུ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོངས་སུ་དག་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོར་ཡོངས་སུ་དགོས་ནས་མོས་པ་བསྟན་པས་ཕྱག་བྱ་བ་ནི་མཆོག་ཡིན་ནོ།།ཕྱག་འཚལ་བ་ཡང་ཕྱག་བྱ་བར་འོས་པ་ལ་ཡིད་ཚིམ་པས་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པས་དེ་ཉིད་བསྟོད་པའི་ངག་གི་རྒྱུད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ལྟར་རང་ལ་ཕྱག་བྱས་པ་གང་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ།དོན་དམ་པར་དབྱེ་བ་ཐམས་ཅད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ནི་ཇི་ལྟརཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ།།རང་གི་ཡེ་ཤེས་ཟུང་དུ་འཇུག་པ་ཐ་མི་དད་པར་རང་གིས་རིག་པ་ནི་ཕྱག་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།དེ་ཡང་སོ་སོའི་གནས་སྐབས་སུ་ལྷག་པར་མོས་པ་དང་།ལམ་གྱི་གནས་སྐབས་སུ་རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་གིས་རིག་ལ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་དོ།།འོན་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཀུན་མཁྱེན་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པའོ།།རང་བཞིན་གྱིས་ཡོངས་སུ་དག་པ་ནི་རྟག་ཏུ་ཡོད་པས་ཇི་ལྟར་མི་དམིགས་ཤེ་ན།གློ་བུར་གྱི་མ་རིག་པའི་མུན་པས་ཁེབས་པའི་ཕྱིར་རོ།
若不如是修習，則說"乃至須彌山頂等得解脫"，即是堪能解脫，因為執持解脫因菩提心堅固故。
此為金剛誦次第之意趣釋。
此中具有難解意趣的聖者大尊所說。
由於想要解釋"以三智慧分別，決定相應唯心"，故其心子聖者釋迦友對次第所成就的金剛薩埵作禮，即"頂禮于汝"等。
四次頂禮依次對應雙運薄伽梵，是就空性、極空性、大空性本性而言。
兩次宣說頂禮是對空性遍滿生起極大信心。
以不同因讚歎汝后，由與持金剛本性平等故，以自續本性向汝頂禮。
頂禮所為即是歡喜，即對為利他而求的薄伽梵，能禮者自續所生之果持金剛，及因位時由本性清凈如來藏圓滿歡喜而示現信解，故作禮為最勝。
頂禮亦因對應禮者以意滿足而成最勝，故即是讚歎語之續部。
如是對自作禮，即"於何"等，因為勝義中無一切差別。
世俗中則如"如何"等。
自智雙運無別自知即是禮敬之義。
此復于各別階位增上信解，道位時以某些方面了知而非一切方面，如是解說。
"然而"等中，遍智即是於一切方面了知一切法之真如。
本性清凈雖恒時存在，為何不見？因為被暫時無明黑暗所覆故。
།མུན་པ་དེ་སྤང་བའི་རྣམ་པ་ནི་རབ་ཏུ་དགའ་བ་ལ་སོགས་པས་གསལ་བའི་རིམ་པས་མར་མེ་བཞིན་དུ་སྣང་བར་བྱེད་པའི་ཡེ་ཤེས་སྟོང་པ་ཉིད་བཞི་དང་ཐ་མི་དད་པར་རྟོགས་པའོ།།དེ་བས་ན་གསལ་བའི་རིམ་པ་དང་རྟོགས་པའི་རིམ་པ་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ།སྟོང་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ།།གཟུང་བར་བརྟགས་པ་འགའ་ཞིག་དང་བྲལ་བས་སྟོང་པ་སྟེ།དགའ་བ་དང་སྣང་བའི་བདག་ཉིད་ཅན་ནོ།།གཟུང་བར་བརྟགས་པ་མ་ལུས་པ་དང་འཛིན་པར་བརྟག་པ་འགའ་ཞིག་སྤངས་པ་ཤིན་ཏུ་སྟོང་པ་དེ་མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་དང་སྣང་བ་མཆེད་པའི་རང་བཞིན་ནོ།།འཛིན་པར་བརྟགས་པ་མ་ལུས་པ་དང་བྲལ་བས་སྟོང་པ་ཉིད་ཆེན་པོ་སྟེ།དགའ་བྲལ་དང་སྣང་བ་ཐོབ་པའི་ངེས་པའོ།།དེ་ལྟར་བཤད་པས་གཟུང་འཛིན་དང་བྲལ་བ་བདེ་བའི་སེམས་དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་སྒྲོ་བཏགས་པ་དང་མ་བྲལ་བས།ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པ་དང་རོ་གཅིག་པའི་ཀུན་རྫོབ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བའི་རང་བཞིན་ནོ།།དེ་ལྟ་བུའི་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་དེས་དགའ་བ་ལ་སོགས་པས་བདེ་བླག་ཏུ་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་འཆད་པར་འགྱུར་རོ།།འདིར་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ནི་སྐད་ཅིག་གཅིག་ལ་མཐོང་ལམ་གྱི་བདག་ཉིད་རབ་ཏུ་དགའ་བའི་སའི་རང་བཞིན་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་རྟོགས་པ་དང་ཐ་མི་དད་པ་སྟེ།ལྟོས་པ་ཐ་དད་པས་ཐ་དད་པ་ལྟར་རྣམ་པར་གཞག་གོ།།ཇི་ལྟར་སྐད་ཅིག་གཅིག་གིས་བདེན་པ་མཐོང་བ་ལ་སྐད་ཅིག་བཅུ་དྲུག་བཞིན་ནོ།།དེ་ལྟར་འདིར་འདི་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་བཞི་དང་རོ་གཅིག་པའི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་སྒྱུ་མའི་སྐུར།སྣང་བ་ཟུང་དུ་འཇུག་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་འོད་གསལ་གྱི་མཐར་ཐུག་སྔོན་དུ་ལྷག་པར་མོས་ཏེ།བསྒོམས་པའི་འབྲས་བུ་མཐོང་བའི་ལམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཅན་ནོ།།དེ་ལྟར་མཐོང་བ་འདིའི་གནས་སྐབས་ཕྱི་མ་དེ་དང་དེར་བསྒོམས་པས་ས་བཅུ་རྒྱུན་གྱི་ཐ་མར་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བག་ཆགས་ཟད་པའི་མཐར་འོད་གསལ་གྱི་རང་བཞིན་འབྱུང་ངོ་ཞེས་བཤད་དེ་ཤེས་རབ་ཅེས་བྱའོ།།མཐོང་ལམ་ནས་བག་ཆགས་ཀྱི་ཕྱོགས་སྤངས་པས།ཁྱད་པར་དུ་འགྱུར་བའི་ཡེ་ཤེས་ནི་ཤེས་རབ་སྟེ་སྣང་བའོ།།རྟོགས་པ་ཕྱི་མའི་རྒྱུ་ཡིན་པས་ཐབས་ཏེ་སྣང་བ་མཆེད་པའོ།།དེ་གཉིས་ཐ་མི་དད་པ་སྣང་བ་ཐོབ་པ་སྟེ་རྒྱུའོ།།དེ་ནས་དེ་དང་རོ་གཅིག་པའི་འབྲས་བུ་ནི་འོད་གསལ་ཏེ།རྣམ་རྟོག་གི་མུན་པ་ཐམས་ཅད་མ་ལུས་པར་སྤངས་པའོ།
斷除彼黑暗之相，即是以歡喜等明顯次第如燈般顯現的智慧與四空性無別而了知。
因此應當顯示明顯次第與了知次第，即"空性"等。
由離某些所取分別故為空，即具有喜與明相本性。
由斷除一切所取分別及某些能取分別故為極空，即具有勝喜與增明本性。
由離一切能取分別故為大空性，即離喜與得明之決定。
如是解說，由未離勝義有之樂心所取能取離之增益，故一切法無自性與一味世俗俱生喜之本性。
為令易於以如是空性等以喜等了知故當解說。
此中空性等即是一剎那見道本性極喜地本性俱生喜了知無別，由所依差別而安立為差別，如同一剎那見諦有十六剎那。
如是此中，此即是與四空性一味大悲本性幻身，顯現雙運大樂光明究竟前增上信解，修習果即是見道本性。
如是見此後位，于彼彼修習，十地相續最後盡一切增益習氣后，生起光明本性，如是說為智慧。
由見道斷除習氣分故，殊勝轉依智慧即是智慧明相。
由是后了知之因故為方便，即是增明。
彼二無別即是得明，為因。
此後與彼一味之果即是光明，即是斷除一切分別黑暗無餘。
།དེ་ལྟར་རྒྱའི་རིམ་པས་རྣམ་པར་དག་པ་བར་ཆད་མེད་པའི་ལམ་གྱི་རང་བཞིན་དེ་ལས་སྟོང་པ་བཞི་དང་།རང་བཞིན་གཅིག་པ་རྣམ་པ་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་སྟོབས་དང་མངོན་པར་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དང་ལྡན་པ།མཚན་དང་དཔེ་བྱད་ཀྱིས་གསལ་བ་ལོངས་སྐུའི་རང་བཞིན་ཟུང་དུ་འཇུག་པ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཆེན་པོའི་གོ་འཕང་ཅིག་ཅར་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ།།དེ་ལྟར་ན་ཡོངས་སུ་དག་པའི་སྐབས་སུ་ཡང་ཅི་རིགས་པར་སེམས་ཀྱི་གནས་སྐབས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ལས།རང་བཞིན་སྐྱེ་བས་སྣང་བ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་གྲངས་དང་།དེའི་རང་བཞིན་རྣམས་རྣམ་པར་གཞག་པའི་ཕྱིར་བཤད་དེ་སྣང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ།།ཞི་བ་ནི་ཞི་བའོ།།ཉེར་ལེན་ནི་འདོད་པས་ཡོངས་སུ་གཟུང་བའོ།།འཛིན་པའི་གཞི་ནི་རྒྱུན་དུ་གནས་པའི་ཚོར་བའི་ཀུན་དུ་རྟོག་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སྣང་བའི་རང་བཞིན་གསལ་བ་ནི་མཚན་མོ་ལ་སོགས་པའོ།།དགོངས་པ་མི་ཤེས་ཤིང་མོས་པ་ཆུང་བས་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་རམ་པདྨའམ་ཡི་གེ་ཨའམ་བུད་མེད་ཀྱི་གཟུགས་སྣང་བའི་རང་བཞིན་དུ་མོས་པར་བྱའོ།།ཉེ་བར་མི་ལེན་པ་ནི་ཡོངས་སུ་མ་བཟུང་བའོ།།སྐད་ཅིག་ཐང་ཅིག་ལ་སོགས་པ་ནི་ཉེ་བར་མཚོན་པར་བྱའོ།།ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སྣང་བ་མཆེད་པའི་རང་བཞིན་གསལ་བ་ནི་ཉོན་མོ་ལ་སོགས་པའོ།།སྔར་བཞིན་དུ་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སོགས་པ་སྣང་བ་མཆེད་པའི་རང་བཞིན་དུ་མོས་པར་བྱའོ།།ཕྲ་མོའི་རྣལ་འབྱོར་ནི་རྡོ་རྗེ་བཟླས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པའོ།།ས་བོན་ནི་ཨའོ།།སྣ་བུག་གཡས་གཡོན་ལས་མ་བྱུང་ཞིང་རྩ་དབུ་མའི་ནང་དུ་གནས་པའོ།།རླུང་གི་གཡོ་བའི་བདག་ཉིད་ཅན་ནི་དབུ་མའི་མཚམས་སུ་ཤེས་པར་བྱའོ།།སྔར་བཞིན་དུ་ཨ་ལ་སོགས་པ་སྣང་བ་ཐོབ་པར་མོས་པར་བྱའོ།།རང་བཞིན་འདི་དག་ཕལ་ཆེར་ངེས་པ་ཅན་ཡིན་ཏེ།ལ་ལ་ནི་མ་ངེས་པ་ཡིན་ནོ།།དཔེར་ན་སྤྱོད་བསྡུས་སུ་སྣང་བ་ལ་ཡང་ཆགས་པའོ།།སྣང་བ་མཆེད་པ་ལ་ཡང་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བར་བཤད་དོ།།སྣང་བ་གསུམ་པོ་འདིའང་རང་བཞིན་རྣམས་ནི་སེམས་ཀྱི་གནས་སྐབས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་རྣམས་ཏེ།དེ་ཡང་ནང་ནི་ཚོར་བ་ཙམ་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་ལ།དོན་དམ་པརརང་བཞིན་མེད་པ་ནམ་མཁའ་དང་འདྲའོ།།དེ་བཤད་པ་རང་རིག་ཙམ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ།།མ་ལུས་ལུས་པ་མེད་པ་ནི་རིམ་གྱིས་སམ་ཅིག་ཅར་རོ།།བར་དོ་ལ་སོགས་པའི་སྐབས་སུ་ཇི་སྲིད་དུ་སྣང་བ་ནི་སེམས་ཏེ་བརྟན་པར་མི་འགྱུར་བའོ།།གཡོ་བ་ནི་དབུགས་འབྱུང་དང་རྔུབ་པ་བདག་གིས་སོ།
如是由因次第清凈無間道本性中，與四空性同一本性三種自性之大樂本性，具足力、神通等一切相，以相好莊嚴明顯之受用身本性雙運大持金剛位一時生起。
如是于清凈位中亦隨應由心位差別，由本性生起故，為安立明等異名及其本性故說"明"等。
寂即寂靜。近取即由欲遍執。
執持基即常住受想分別世俗顯現本性明顯，即夜等。
不知密意且信解小者，應當信解為月輪或蓮花或字母"阿"或女身顯現之本性。
不近取即無遍執。
剎那須臾等應當譬喻。
世俗增明本性明顯即晝等。
如前應當信解為日輪等增明本性。
細瑜伽即金剛誦瑜伽師。
種子即"阿"字。
不從左右鼻孔而出，住于中脈內。
具風動本性應知在中脈際。
如前應當信解"阿"等為得明。
此等本性多為決定，有些則不決定。
例如集論中說明亦有貪，增明亦離貪。
此三種明之本性即是心位差別，其中內即唯受世俗，勝義中無自性如虛空。
解說此即"唯自證"等。
無餘無遺即是漸次或頓時。
中陰等位中所有顯現即是心，不成堅固。
動即是由我出入息。
།སྒྲོན་གསལ་ལས་སྣང་བའི་དབྱེ་བས་འདི་དག་ལས།མཚམས་དང་མཚན་མོ་ཉིན་མོ་ཞེས།།འཇིག་རྟེན་དུ་ནི་ཐ་སྙད་བྱས།།ཡེ་ཤེས་གསུམ་གྱི་དཔེ་ཡིན་ནོ།།སྐྱེ་དང་གནས་དང་འཇིག་པའོ།།བར་དོའི་སྲིད་པར་གནས་པ་དང་།།འཇིག་རྟེན་གྱིས་ནི་ཇི་སྲིད་བཏགས།།སེམས་དང་རླུང་གི་རྣམ་འགྱུར་རོ།།ཞེས་སོ།།འདི་ནི་བརྟེན་པར་འགྱུར་ཞེ་ན།།གང་གི་ཚེ་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་ཀྱིས་འབར་བ་ཟུང་འཇུག་སྣང་བ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་དགའ་བ་བཞིའི་རང་བཞིན་གོམས་པ་ལས་འཆར་པར་འགྱུར་རོ།།འོན་ཀྱང་དང་པོར་གོམས་པའི་ཕྱིར་དགའ་བ་ལ་སོགས་པའི་དབྱེ་བས་ནི་ཤེས་པར་བྱའོ་ཞེས་བཤད་དེ་སྒྱུ་མ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ།།རྟོག་པ་མཐའ་དག་ནུབ་པའི་ཕྱིར་བཞི་པ་འོད་གསལ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་མཚོན་པར་འགྱུར་རོ།།འདི་ལྟར་བརྟག་གཉིས་ལས།མཚན་ཉིད་བྲལ་བ་གསུམ་ལས་གཞན།ཆགས་དང་ཆགས་བྲལ་རྣམ་པར་སྤངས།།ཞེས་གསུངས་སོ།།དེ་བས་ན་སྔར་དང་འདིར་བཞི་པ་བསྟན་ལ་འོག་ཏུ་ཡང་འཆད་དོ།།རྒྱུད་གཞན་ལས་ཀྱང་།ལྷན་སྐྱེས་བཞི་བར་དྲང་བ་ཡིན།།ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ།།འདོད་ཆགས་ནི་དགའ་བ་ཟླ་བའི་འོད་དང་འདྲ་བ་སྟེ།སྤྲོ་བ་སྐྱེད་པའི་ཕྱིར་དང་ཁྱད་པར་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ལ་འཁྱུད་པ་དང་ཙུམྦ་ན་ལ་སོགས་པ་བདེ་བའི་རང་བཞིན་དུ་འཇུག་པ་དང་།དད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ་དང་བཏང་སྙོམས་དང་ཞེ་སྡང་ལ་སོགས་པའི་རྙོག་པ་དང་འབྱུང་བར་སྒྲོ་བཏགས་པ་འགའ་ཞིག་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་འཁྱུད་པ་ལ་སོགས་པའི་བདེ་བའི་རང་བཞིན་དུ་ཤེས་པས་ཤེས་རབ་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་སྣང་བའོ།།བར་མ་ནི་མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་སྣང་བ་མཆེད་པ་ཉི་མའི་འོད་ཟེར་དང་འདྲ་བ་སྟེ།གསལ་བར་སྣང་བ་དང་འཁྱུད་པ་ལ་སོགས་ཁྱབ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གསལ་ཞིང་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་བདེ་བའི་རང་བཞིན་དུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར།གཟུང་བར་སྒྲོ་བཏགས་པ་མ་ལུས་པ་དང་།འཛིན་པར་སྒྲོ་བཏགས་པ་འགའ་ཞིག་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ཐབས་ཡིན་ཏེ།ཐབས་ལས་བྱུང་བ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བའོ།།ཤེས་རབ་དང་ཐབས་འདི་གཉིས་སྙོམས་པར་ཞུགས་པ་རོ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཆགས་བྲལ་གྱི་དགའ་བ་སྣང་བ་ཐོབ་པ་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པའི་བདེ་བ་མྱོང་བ་མཚན་ཉིད་ཀྱི་མུན་པ་དང་འདྲ་བ་སྟེ།གཟུང་བ་དང་འཛིན་པར་སྒྲོ་བཏགས་པ་གཞན་མ་ལུས་པ་མེད་ཀྱང་བདག་གིས་བདེ་བ་སྤྱོད་ཅེས་བདེ་བ་མྱོང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཕྲ་བ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མཐོང་བ་ལ་གེགས་བྱེད་པ་དང་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་རོ།
如燈明論中說，由明之分別此等中："
黃昏與夜晚白晝等，世間中作如是言說，是為三智慧之喻，生住滅三者。
中陰有位住，世間如是假立，心與風之變化。"
若問此將如何依止？當相好莊嚴熾盛雙運明等為相之四喜本性由串習而生起。
然為初修習故，應當以喜等差別了知，如說"幻"等。
由一切分別沒入故，第四光明俱生將得表示。
如二續中說："離三種相外，斷除貪與離貪。"因此前此處示第四，后亦當解說。
其他續中亦說："俱生引至第四"等。
貪慾即喜如月光，由生歡喜故及殊勝性故，于擁抱親吻等入樂本性，由信解故，不入苦、舍、嗔等垢及所增益某些生起故，由了知擁抱等樂本性故，顯現為智慧本性。
中間即勝喜增明如日光，由明顯顯現及遍及擁抱等故，由了知為明顯殊勝樂本性故，由一切所取增益及某些能取增益不入故為方便，即是從方便所生俱生喜。
此二智慧與方便平等入一味之理，離貪之喜得明殊勝樂受，如相之黑暗，雖無餘所取能取增益，然由與"我受用樂"之微細分別念相關故成為見真如之障礙。
།ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དོན་དམ་པར་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པའོ།།ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཆ་དང་འདྲ་བས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ཀུན་རྫོབ་ནི་བདེ་བ་ཆེན་པོའོ།།གཉིས་ཀ་ལ་ཡང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ།འོད་གསལ་ལ་ཟུང་འཇུག་འཛིན་པ་དང་བྲལ་བ་དོན་དམ་པར་བདེ་བ་དམ་པའི་སེམས་ཙམ་ཡོད་པ་ལ་སོགས་པས་སྒྲོ་བཏགས་པའི་རྟོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མུན་པ་དང་བྲལ་བས་བདེ་བ་ཆེན་པོ་མྱོང་བའི་ཕྱིར་རང་གིས་རིག་སྟེ།དེའི་བདག་ཉིད་དུ་འོད་གསལ་གྱི་རྣམ་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ།།དགའ་བ་ལ་སོགས་པ་འདི་དག་ཇི་ལྟར་སྐྱེ་ཞེ་ན།གསུངས་པ།དབང་པོ་གཉིས་ཞེས་སོ།།ཕྱིའི་ཤེས་རབ་དང་ཐབས་ཀྱི་པདྨ་དང་རྡོ་རྗེ་སྦྱོར་བའོ།།ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་ལ་དེ་མེད་ན་སྔར་དབང་བསྐུར་བ་ལ་སོགས་པའི་དུས་སུ་མྱོང་བའི་བདེ་བ་མོས་ཤིང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་སྦྱོར་བས་སོ།།དཔེར་གྱུར་པ་དགའ་བ་ལ་སོགས་པ་འདི་དག་སྔར་བཤད་པའི་སྟོང་པ་དང་།ཤིན་ཏུ་སྟོང་པ་དང་།སྟོང་པ་ཆེན་པོ་དང་ཐམས་ཅད་སྟོང་པའི་རང་བཞིན་དུ་རྟོགས་ལ།ཅི་རིགས་པར་དེའི་རང་བཞིན་རྣམས་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ་རྟོགས་པར་བྱའོ་ཞེས་བཤད་དེ།ཡེ་ཤེས་ལ་སོགས་པའོ།།ཞུགས་ནས་ནི་རྟོགས་ནས་སོ།།འདིར་འོད་གསལ་བ་ནི་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡང་བ་དང་དད་པར་རྣམ་པར་བཞག་སྟེ།སྐད་ཅིག་མ་དེ་ལ་རབ་ཏུ་བཅུག་ཅིང་འདྲ་བའི་རྒྱུན་ལྡོག་པར་ཐ་སྙད་དུ་བྱེད་དོ།།དེ་ཉིད་ཤེས་པ་ནི་རང་བཞིན་གྱི་སྣང་བ་བསྐྱེད་པའི་ཚུལ་དང་རྫོགས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་དུ་ཤེས་ནས་སོ།།ཇི་ལྟར་ཞེ་ན།གསུངས་པ་ཤེས་རབ་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ།ཤེས་རབ་དང་སེམས་སྣང་བའོ།།རྡོ་རྗེ་དང་ཐབས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་སྟེ་སྣང་བ་མཆེད་པའོ།།ཤེས་རབ་ཐབས་སུ་ནི་ཟླ་བ་དང་རྡོ་རྗེ་རོ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པ་ལས་བྱུང་བའི་ལྷའི་སྐུ་སྟོང་པ་ཉིད་རོ་གཅིག་པའོ།།དེ་བས་གསུངས་པ།ཕྱག་རྒྱ་བཞིས་ཞེས་ཏེ།སྟོང་ཉིད་བཞིས་སོ།།རྣམ་གཞག་གི་རིམ་པས་ཀླུའི་བློས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་དང་ཡུམ་ནི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་དང་།སྔགས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ནི་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དང་།གཟུགས་སྣ་ཚོགས་པས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ནི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ་ཞེས་སོ།།དེ་ལྟར་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་བསྒོམ་པའིརྣལ་འབྱོར་པ་ཡིན་ནོ།།སྟོང་པ་གསུམ་ནི་སྒྱུ་ལུས་ཀྱིས་ཏེ།རྣམ་རྟོག་གི་བག་ཆགས་དང་བཅས་པའི་སྒྲིབ་པ་སྤང་བའོ།།དེ་ཉིད་ནི་ཤེས་པ་གསུམ་རང་བཞིན་མེད་པའི་ཆོས་ཀྱི་སྐུའོ།
勝義俱生即一切法無自性。
與俱生分相似故，世俗俱生即大樂。
二者皆有俱生喜，于光明中雙運，離執持，勝義中唯有勝樂心等增益之一切了知黑暗已離，由經驗大樂故自證知，由成為其本性故成為光明之變化。
若問此等喜等如何生起？說"二根"等。
外智慧與方便蓮花金剛和合。
若於梵行者無彼，則由前灌頂等時所經驗樂信解及智慧印契合。
如前所說，應了知此等喜等為喻，為空性、極空性、大空性及一切空性之本性，隨應亦應如是了知其本性，如說"智慧"等。入即了知。
此中光明安立為心本性輕安與信解，于彼剎那入及相似相續還滅假名。
了知彼即由了知本性明生起之理及圓滿本性。
若問如何？說"智慧"等，智慧與心即明。
金剛與方便及心所生即增明。
智慧方便即月與金剛一味所生天身空性一味。
故說"以四印"即以四空性。
依安立次第，龍慧說世尊為大手印，佛母為三昧耶印，咒之智慧為法印，以種種色相圓滿利眾為事業印。
如是是修生起次第瑜伽師。
三空由幻身，即斷除具分別習氣之障。
彼即是三智無自性法身。
།ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ནི་ཇི་ལྟར་དགོངས་པའོ།།འགྱུར་བ་མེད་པ་ནི་འཁོར་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།སྣང་བ་མེད་པ་ནི་རང་བཞིན་མེད་པ་སྟེ།སྣང་བ་དང་རང་བཞིན་གྱི་སྒྲ་ནི་དོན་གཅིག་པའི་ཕྱིར་རོ།།གཉིས་མེད་ནི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཟད་པས་སོ།།ཡོད་པ་ལ་སོགས་པ་དང་བྲལ་བ་ནི་ཅི་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།འབྱུང་འགྱུར་ཞེས་པ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཏུའོ།།དེས་ནི་སྒྱུ་མའི་ལུས་དང་།འོད་གསལ་དང་།ཟུང་འཇུག་གི་སྐུ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བསྟན་ཏོ།།མི་གཡོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་རླུང་འགོག་པ་མཚམས་ཀྱི་བདག་ཉིད་སྣང་བ་ཐོབ་པ་དག་པ་སྟེ།དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ཉིད་ནི་གསལ་བ་སྟེ་སྤྲོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།རྨད་ཆེན་པོ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་ཀྱང་སོ་སོར་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ།།ཡེ་ཤེས་ནི་བདེ་བ་ཆེན་པོའོ།།བྱང་ཆུབ་ཤིང་དྲུང་དུ་བཞུགས་ཏེ་མཚན་ཕྱེད་དུས་སུ་རྒྱལ་བའི་གསུང་ལས།རྒྱལ་བ་དེ་དག་གིས་བཀའ་སྩལ་བའི་ཤེས་རབ་མ་ལས་སྐྱ་རེངས་འཆར་བའི་དུས་སུ་རྒྱལ་བའི་གསུང་ལ་དམིགས་ཏེ།ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བའི་བདག་ཉིད་ཅན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་འོད་གསལ་བ་དང་།རང་རིག་ཏུ་གསལ་བ་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཟུང་དུ་འཇུག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གཟིགས་པར་འགྱུར་རོ།།དེ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་དང་ཕུང་པོ་དང་འཆི་བདག་གི་བདུད་འཇོམས་པར་མཛད་དོ།།སྲོད་ལ་ནི་ལྷའི་བུའི་བདུད་བཏུལ་ལོ།།འདིར་གསང་སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པར་རོ།།དེ་ཉིད་ནི་འོད་གསལ་བ་རང་བཞིན་མེད་པ་སྟེ།དེས་བདག་གཅིག་པའི་ཚུལ་དེའི་རྣམ་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཡེ་ཤེས་དགའ་བ་བཞིའི་རང་བཞིན་ཟུང་དུ་འཇུག་པ་ནི་འབྲས་བུའོ།།རྒྱུའི་གནས་སྐབས་སུ་དགའ་བ་བཞི་དང་རོ་གཅིག་པར་མྱོང་བ་དང་།རང་བཞིན་མེད་པ་ནི་ཐ་མི་དད་པ་ཁོ་ནའོ།།ཆགས་པ་དང་ཆགས་པ་བར་མ་དང་ཆགས་བྲལ་གྱི་དགའ་བ་དང་།མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་དང་དགའ་བྲལ་གྱི་བདག་ཉིད་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་དང་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པས་ཐ་དད་དུ་མི་དམིགས་སོ།།ཡེ་ཤེས་བཞི་པོ་དེ་ཡང་སྟོང་པ་མིན་ཏེ།ཀུན་རྫོབ་ཏུ་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ཚུལ་གྱིས་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ།།མི་སྟོང་མིན་ནི་དོན་དམ་པ་རང་བཞིན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།སྟོང་པ་དང་སྟོང་པ་མ་ཡིན་པ་ལས་གཞན་དབུ་མར་གནས་པ་ནི་འགལ་བ་ཡང་མེད་དོ།།ཡེ་ཤེས་གསུམ་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་དང་རོ་གཅིག་པའི་ཡེ་ཤེས་གསུམ་གྱི་རིམ་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དང་སྦྱོར་རོ།
一切智即如所密意。
無變異即無輪迴故。
無顯現即無自性，顯現與自性二詞義同一故。
無二即盡對治分故。
離有等即無任何故。
將生即世俗中。
彼示現圓滿幻身、光明及雙運身。
不動三摩地即風止息際本性得明清凈，由未了知真如故。
彼即明顯，由無戲論故。
稀有即由自性亦各別顯現故。
智慧即大樂。
坐于菩提樹下，于夜半時從佛語中，從諸佛所宣說般若母，于黎明時緣佛語，見俱生喜本性真如光明及自證明顯金剛般雙運三摩地。
彼能摧破煩惱、蘊、死魔。
初夜降伏天子魔。
此於密咒乘中。
彼即光明無自性，由彼示現一體之相故。
智慧四喜本性雙運即是果。
因位中四喜一味經驗與無自性唯是無別。
貪、中貪、離貪之喜及勝喜、離喜本性真如智慧成一故不別觀。
彼四智慧非空，由世俗中以大樂理有故。
非不空即勝義無自性故。
住于空與不空以外中道亦無相違。
三智慧即與俱生喜一味三智慧次第相應。
།དེ་བས་ན་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཁོ་ན་ལས་གྲོལ་བ་ཡིན་ཏེ།དེ་ཡང་བསྐྱེད་རྫོགས་རིམ་པ་གཉིས་ལ་གོམས་པས་ལས་དང་པོ་པའི་སྦྱོར་བས་རྩོལ་བ་དང་བཅས་པ་མཚན་མ་མེད་པའི་སྒོམ་གྱི་ས་བརྒྱད་པ་མི་གཡོ་བའི་ས་རྟོགས་ནས།དེ་ནས་བརྩམས་ཏེ་རྩོལ་བ་མེད་པར་རྒྱུ་བ་སྣང་བ་གསུམ་དང་གཉིས་སུ་མེད་པར་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་སྒྱུ་མའི་སྐུ་གཟིགས་ཤིང་འོད་གསལ་ལྷག་པར་རྟོགས་ལ།ཟུང་དུ་འཇུག་པའི་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ་འོག་མིན་དུ་བཞུགས་པ།སྐྱེ་བ་འདིའམ་འགའ་ཞིག་ལ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པར་འགྱུར་རོ།།གོམས་པ་དེ་ཡང་སྤྱོད་པ་གསུམ་གང་རུང་གིས་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པ་སྟེ།ཆོས་འབྱུང་བ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་འབྱུང་རྟག་ཏུ་བརྟན་པས་མངོན་པར་འབྱུང་བ་ལ་སློབ་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་པ་དང་འབྲེལ་ལོ།།ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ནི་ཆོས་འབྱུང་སྟེ།དེ་སྙེད་པ་ཇི་ལྟ་བར་དུས་འགའ་ཞིག་ཏུ་བརྟེན་པས་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ཁོ་ན་སྤྱོད་པ་ཡིན་གྱི།ཕྱིའི་ཆོས་འབྱུང་གིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟར་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་སྤྲོས་པ་དང་བཅས་པ་དང་།སྤྲོས་པ་མེད་པ་དང་།སྤྲོས་པ་མེད་པའི་སྤྱོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཤིང་ཏ་ལ་དང་རས་བལ་ཚིག་པ་བཞིན་དུ་ཡུན་རིང་བ་དང་ཐུང་བ་དང་ཤིན་ཏུ་ཐུང་བས་དངོས་གྲུབ་སྒྲུབ་བྱེད་རྣམས་ཀྱིས་གོམས་པར་བྱེད་དོ།།དེའི་དབྱེ་བ་ནི་སྣང་བ་ལ་སོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་རྣམས་ཀྱི་དབྱེ་བ་ཁྱད་པར་ཅན་ནོ།།བསྟན་བཅོས་མཆུ་ནི་བསྟན་བཅོས་ལ་ངལ་བར་བྱས་པ་ཙམ་མོ།།གནས་དྲུག་ནི་མཐའ་དྲུག་གོ།།སྒྲིབ་པ་རྣམས་ལས་རིང་དུ་སོང་བས་འཕགས་པའང་ཡིན་ལ།རྡོ་རྗེའང་ཡིན་པས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་དཔལ་ལྡན་ཀླུ་སྒྲུབ་བོ།།རིམ་པ་འདིས་ཕལ་ཆེར་ཡེ་ཤེས་གསུམ་གྱི་རང་བཞིན་གྱི་དབྱེ་བས་སེམས་ཀྱི་དབེན་པ་གསལ་བར་མཛད་དོ།།འདི་ལྟར་སྤྱོད་བསྡུས་ལས།རང་བཞིན་གྱི་སྣང་བ་ཙམ་ཤེས་པ་ནི་སེམས་དབེན་གྱི་མཐར་ཐུག་གོ།།དེ་ཡང་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་དང་བཅས་ཤིང་མཚན་མ་དང་ལྡན་པ་ལྷའི་གཟུགས་ནི་མི་དམིགས་ཏེ།སེམས་སྣང་བ་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་གསུངས་སོ།།འདིར་དགོངས་པ་བླ་ན་མེད་པ་བསྟན་པ་ཡིན་པས་བླ་ན་མེད་པའི་དགོངས་པ་ཞེས་བྱའོ།།དེའི་དགོངས་འགྲེལ་རྫོགས་སོ།།།།བདག་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་བདག་ཉིད་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་བསྒོམ་པའི་ནུས་པ་ཐོབ་པས་དེ་ཉིད་ཀྱི་དོན་དམ་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་རང་བཞིན་འོད་གསལ་བསྒོམ་པ་ལ་ངེས་པར་སྦྱར་བའི་ཕྱིར་བཤད་དེ།ཐམས་ཅད་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པའོ།
因此唯由彼真如智慧得解脫，彼亦由串習生圓二次第，以初業行者加行有功用無相修之第八不動地了知后，從彼開始無功用行，三明與無二大樂本性幻身現見，殊勝了知光明，雙運受用圓滿身住色究竟天，於此生或某生中成就一切智。
彼串習亦由三行隨一而作，如是所說與"法生等法生恒堅固而顯現修學"相關。
法界即法生，如是尋求某時依止唯是現證菩提之行，非由外法生。
如是次第以具戲論、無戲論、極無戲論諸行，如多羅樹及棉花燃盡般，以長時、短時、極短時，諸成就修持者作串習。
彼差別即明等智慧諸殊勝差別。
論口即僅于論典勞作。
六處即六邊。
遠離諸障故為聖且為金剛故為持金剛吉祥龍樹。
以此次第多由三智慧本性差別明顯作心清凈。
如集論中說："唯了知本性明即是心清凈究竟。
彼亦具一切明及相之天身不可得，由唯是心明故。
"此中示無上密意故名無上密意。
彼密意釋畢。
由得加持自性世俗諦修習力故，為令定修彼真如勝義自性本明故說"一切"等。
།མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པའི་འོད་གསལ་རྟོགས་པའོ།།བླ་མའི་གསུང་གིས་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་མ་གྱུར་པ་སོ་སོ་རང་གིས་རིག་པར་བྱ་བའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པ་ལས་བྱུང་བ་ནི་རང་བྱུང་ངོ་།།ལྷག་པའི་ལྷ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པའི་གཙོ་བོའོ།།སྙོམས་པར་འཇུག་པའི་ཆོ་ག་ནི་འཁྱུད་པ་ལ་སོགས་པའོ།།སྣང་བ་ནི་སྟོང་པ་བཞི་མྱོང་ཞིང་དགའ་བ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ནོ།།བྱང་ཆུབ་སེམས་བདུད་རྩི་ཡིན་པས་དེའི་སྣོད་ཀ་ལ་ཤ་ནི་རྡོ་རྗེ་ནོར་བུ་སྟེ།དེས་རྩེ་མོར་ཤིན་ཏུ་བརྟན་པར་བཞག་ནས་གསང་བའི་དབང་བསྐུར་བར་བྱའོ།།གང་ཟག་བློ་ཆུང་ངུ་ཡིན་ན་སྤྱོད་བསྡུས་ལས་གསུངས་པ།བུམ་པའམ་ཡང་ན་དུང་དཀར་ལ།།བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་བཞག་ནས་སུ།།དེ་ལ་དམ་ཚིག་སྦྱིན་བྱ་སྟེ།།གཉུག་མའི་ཕྱག་རྒྱར་ཡང་དག་ལྡན།།ཞེས་པ་འདིར་གཉུག་མའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་སློབ་མས་མངོན་སུམ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔར་མོས་ནས་སྔར་གང་ཕུལ་བའོ།།ཁམས་གསུམ་གྱི་སྒྲོ་བཏགས་པ་རྣམས་དང་།ཁྱད་པར་བྲལ་བ་ཡིན་པས་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་མ་གོས་པའོ།།ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་གྱུར་ནི་སྤྲོས་པ་མེད་པ་སྟེ།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཅི་ཡང་མི་དམིགས་སོ།།མི་བརྟེན་པ་ནི་རྟེན་དང་བརྟེན་པ་ལ་སོགས་པ་དང་རང་བཞིན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།མ་བསམས་པའི་ཀུན་རྟོག་ནི་སྨོན་ལམ་སྟེ་དེའི་འབྲས་བུའི་གནས་སྐབས་སུ་མ་བསམས་པ་ཁོ་ན་ལས་སྨོན་ལམ་གྱི་དོན་ཀུན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་འབྱུང་ངོ་།།བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཚུལ་གྱིས་དེའི་ཐུགས་སོ།།གོས་པ་ནི་བག་ཆགས་སོ།།བྱང་ཆུབ་ནི་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་གིས་བདེ་བ་ཆེན་པོ་མངོན་པར་འབྱུང་བ་ནི་སྣང་བ་ལ་སོགས་པའི་རིམ་པས་སོ།།ལས་དང་སྐྱེ་བའི་བག་ཆགས་དང་བཅས་པའོ།།སྣང་བ་གསུམ་སྤངས་པ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོངས་སུ་དག་པ་དང་།འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་རྟོག་པའི་གནས་སྐབས་སུ་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་དག་པས་སོ།།རྡོ་རྗེ་ཡེ་ཤེས་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོའོ།།ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་ནི་ཟུང་འཇུག་གོ།།དེ་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན།སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དེ་གོམས་པ་ལས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་དེ་དང་བདག་གཅིག་པའི་ཚུལ་དུ་དེ་ལ་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་བས་གསུངས་པ།དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་གྱི་གནས།།ཞེས་སོ།།ཐོག་མཐའ་མེད་པ་ནི་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཞི་བ་ནི་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་མེད་པའོ།།རིམ་པ་ནི་སྣང་བ་ལ་སོགས་པའོ།།བརྩམས་པ་ནི་བརྟན་པར་བྱ་བའི་ཆེད་དུའོ།
現證菩提光明了知。
非上師語所行境，由各自證知真如了知所生即自生。
殊勝天即識蘊等本性不動等主尊。
等持儀軌即擁抱等。
明即四空經驗及喜等本性。
菩提心為甘露故，彼器寶瓶即金剛寶，以彼置於頂極堅固后當授秘密灌頂。
若為小慧者，如集論所說："于寶瓶或白螺中，安置菩提心，于彼當授三昧耶，具足本性手印。"
此中本性手印即弟子現前信解金剛薩埵而前所獻。
由離三界增益及差別故不染諸欲。
等同虛空即無戲論，由彼故無所緣。
無依即由依所依等及自性無故。
未思維分別即愿，于彼果位中唯由未思維生一切愿義圓滿。
以不可思議三摩地理為彼意。
染即習氣。
菩提即由般若智慧力大樂顯現，以明等次第。
具業及生習氣。
離三明即本性遍凈，及出世間分別位中由暫時垢凈故。
金剛智即大乘。
大智慧即雙運。
若問如何？由一切佛從彼串習生故，以一體理住彼故。
故說："一切如來住處"。
無始終即無生滅故。
寂即無所知障。
次第即明等。
著手即為令堅固故。
།ཟླ་བའི་འོད་དང་བཅས་པའི་མཚན་མོའི་ཆ་ལྟར་སྤྲོ་བ་བསྐྱེད་པ་དང་མི་གསལ་བ་སྣང་བའི་ཕྱིར་མཚན་མོའི་ཆ་སྟེ།དགའ་བ་སྟེ་སྣང་བའོ།།ཉི་མའི་འོད་དང་ལྡན་པའི་ཉིན་མོ་བཞིན་དུ་གསལ་བར་སྣང་བའི་ཉིན་མོ་སྟེ།མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་སྣང་བ་མཆེད་པའོ།།མཚན་ནི་ཤིན་དུ་དམར་བ་བཞིན་དུ་ཉིན་མཚན་རོ་གཅིག་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཤིན་ཏུ་ཡིད་དུ་འོང་བར་སྣང་བས་མཚམས་ཏེ།དགའ་བྲལ་སྣང་བ་ཐོབ་པའོ།།འགྱུར་བ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཕྲ་བར་གྱུར་པ་བདེ་བས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པའི་རྣམ་རྟོག་གི་རང་བཞིན་དག་ནི་རིམ་པ་བཞིན་དུ་སྣང་བ་གསུམ་དང་སྦྱར་རོ།།ཀུན་རྟོག་གསུམ་པ་དེས་སྟོང་པ་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་སྣང་བ་དང་རོ་གཅིག་པའི་སྣང་བ་གསུམ་དང་ལྷན་ཅིག་པའི་དགའ་བ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སྐད་ཅིག་སྟེ་འོད་གསལ་བའོ།།གང་གི་ཕྱིར་དོན་དམ་པ་འོད་གསལ་བ་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་བདེ་བ་མྱོང་བས་སོ་སོར་ལྷག་པར་རྟོགས་པ་སྟེ།དེ་དང་བདག་གཅིག་ཏུ་འོད་གསལ་བའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ།།ལ་ལར་ནི་ལྡོག་པ་ཐ་དད་པར་འདོད་ནས་དོན་ཐ་དད་པར་བཏགས་པ་ཙམ་ཡིན་ནོ།།དཔེར་ན་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་བདེ་བ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་དབུགས་འབྱུང་ཡིན་ལ།དེ་རང་བཞིན་མེད་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་དབུགས་འབྱུང་ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ།།ལ་ལར་ནི་དེ་ཐ་མི་དད་པར་སྨྲ་བར་འདོད་པས་ཐ་མི་དད་པར་གཞག་སྟེ་དཔེར་ན།འབྲས་བུས་རྒྱུ་ལ་རྒྱས་བཏབ་སྟེ།རྒྱུ་ཡིས་འབྲས་བུ་རྒྱས་བཏབ་བསྒོམ།།ཞེས་པ་བཞིན་ནོ།།བསྟན་པ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་བརྗོད་པའི་ཚིག་གིས་སོ།།དོན་དམ་པར་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་།ངག་ཏུ་བརྗོད་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་ཉིད་ཀྱི་སྤྱིར་གསུངས་པ།རྣལ་འབྱོར་པ་ཉིད་ཡུལ་དེ་རང་གི་རིག་པར་བྱའོ།།འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་འོད་གསལ་བ་དང་རོ་གཅིག་པ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་བྱང་ཆུབ་མཚོན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ན།གང་གི་དཔེ་འདི་ངེས་པར་མི་ནུས་པ་ལ་གསུངས་ཏེ།ངག་ཏུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ།།དྲི་མེད་ནི་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ལ་སོགས་པར་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྙོག་མས་མ་གོས་པའོ།།ཡང་དག་མཐའ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་བཤད་པར་བྱའོ།།སློབ་མས་ཀྱང་སྐད་ཅིག་དེ་ལ་ཕྱིའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་དཔེར་གྱུར་པ་མཐོང་བའི་ངེས་པས་ཐོབ་སྟེ་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ།།ནང་གི་བདེ་བ་དེ་ཡང་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་རང་བཞིན་བདེ་བ་ཆེན་པོ་དང་དོན་དམ་པའི་རང་བཞིན་ཐམས་ཅད་སྟོང་པའོ།
如具月光夜分般生喜及不明顯顯現故為夜分，即喜即明。
如具日光白晝般明顯顯現之晝，即勝喜明增。
如極紅暮時，以晝夜一味理極悅意顯現故為際，即離喜得明。
變異等微細分別以樂殊勝分別自性，依次配三明。
由彼三分別空大樂明與一味三明及俱生喜菩提剎那即光明。
由勝義光明一切法無自性菩提，以世俗俱生樂經驗各別殊勝了知，與彼一體光明故變異故。
有謂異返體而假立異義而已。
如說俱生樂是如來出息，彼無自性是金剛持出息。
有欲說彼無別而立為無別，如："以果印定因，以因印定果修。"
示即以世俗言說詞。
勝義非分別及語言境界。
故總說："瑜伽師當自證知彼境。"
為表出世間光明一味大樂菩提故，于不能決定此喻者說"語"等。
無垢即不染一切有無等增益之濁。
真實際當說為空性。
弟子亦于彼剎那由見外菩提喻之定得而了知。
內樂亦是世俗本性大樂與勝義本性一切空。
།དེ་ལྡོག་པ་ཐ་དད་པར་ཡང་ཡོངས་སུ་བརྟགས་ཏེ།དང་པོ་ནི་སྐྱེ་བ་དང་གནས་པ་ཉམས་པའི་ཆོས་དང་ལྡན་པར་རྣམ་པར་གཞག་གོ།།གཉིས་པ་ནི་དེ་དང་བྲལ་བའོ།།ཇི་ལྟར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་བྱུང་ཡང་རུང་།མ་བྱུང་ཡང་རུང་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ནི་གནས་པ་ཉིད་དེ།དཔེར་ན་དེ་བཞིན་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ།།བག་ཆགས་ལ་སོགས་པ་དང་ཡང་བྲལ་བ་ཡིན་ཏེ།འདི་ལྟར་འགྲོ་བ་ནི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་དང་འོང་བ་ནི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོས་འཁོར་བ་སྟེ།དེ་གཉིས་འདི་ལ་མེད་དོ།།གང་གི་ཕྱིར་གསུངས་པ།རིགས་ཀྱི་བུ་དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་གང་ནས་ཀྱང་འོང་བ་མེད་ཅིང་འགྲོ་བ་མེད་དེ།དེ་བཞིན་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའོ་ཞེས་སོ།།ཟད་པ་ནི་སྒྲིབ་པ་དང་བཅས་པ་རྣམས་སོ།།འཕེལ་བ་ནི་མངོན་པར་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་ཡོན་ཏན་གྱི་རང་བཞིན་ནོ།།གང་གི་ཕྱིར་གསུངས་པ་དངོས་པོ་བརྗོད་དུ་མེད་པའོ།།ཉམས་པ་དང་ནི་འཕེལ་མི་རུང་།།ཞེས་སོ།།དངོས་དང་དངོས་མིན་ནི་ཡོད་པ་ལ་སོགས་པར་སྒྲོ་བཏགས་པའི་སྤྲོས་པ་ལས་འདས་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སྤྲོས་པ་མེད་པའི་ཆོས་སྐུ་ཡིན་ཡང་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་འགྲོ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པས་ངོ་མཚར་བའོ།།ངོ་མཚར་མིན་པ་ནི་སེམས་རྟག་ཏུ་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིནཔས་སོ།།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འགྲོ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྦྱོར་བས་གནས་པ་མིན་ཏེ།འགྲོ་བ་ལ་སོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཚུལ་དུ་ཅི་རིགས་པར་ཡོད་པ་ལ་སོགས་པའི་ཐ་སྙད་འབྱུང་ངོ་།།དེ་ཉིད་ནི་བདེན་ཞིང་མི་སླུ་བ་བདེན་པ་གཉིས་ཐ་མི་དད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཟུང་དུ་འཇུག་པའི་རིམ་པ་ཡང་དག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ།།དམིགས་པ་ཐམས་ཅད་ཞི་བ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དོ་ཞེས་སྤྱོད་བསྡུས་སུ་གསུངས་སོ།།རྒྱུ་དང་མི་རྒྱུ་འདིའི་ངོ་བོ་ཡིན་པས་རྒྱུ་དང་མི་རྒྱུའི་བདག་ཉིད་ཅན་ནོ།།འདི་ལྟར་སྔར་གསུངས་པ།རྣལ་འབྱོར་གང་དང་གང་དམིགས་པ།།དེ་ནི་བདག་ཉིད་བཞིན་དུ་རྟོག།།ཅེས་སོ།།གང་གི་ཕྱིར་བདག་ཉིད་དུ་ཉེ་བར་བརྟགས་ནས་བེམས་པོ་དང་གཞན་སེམས་མེད་པས་ཇི་ལྟར་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པས་འགྲོ་བའི་གཉེན་གཅིག་པུ་ལ་སོགས་པར་འགྲུབ་པའོ།།ཡེ་ཤེས་ནི་བདེ་བ་ཆེན་པོའོ།།མི་ཟད་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་སྟོང་པ་ཉིད་དོ།།དོན་གཉིས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་ནོ།།རྟག་ཏུ་མཉམ་པར་བཞག་པས་ཞི་བའི་སྐུའོ།།ཞི་བ་མིན་ན་ནི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའི་བརྩོན་འགྲུས་དང་ལྡན་པའོ།
彼亦遍計為異返體，初者安立為具生住壞法。
第二者離彼。
如諸如來出世或不出世，諸法法性恒住，如所謂真如等。
亦離習氣等，如是去即涅槃，來即大悲輪迴，此二於此無有。
故說："善男子，真如無所從來亦無所去，真如即是如來。"
盡即諸有障。
增即神通等功德自性。
故說無可言說事："不可損亦不可增。"
由超越有等增益戲論故離實非實。
故雖是無戲論法身，以世俗理具去等故稀有。
非稀有即心恒為二諦自性故。
故不住去等加行，由無去等故。
世俗理中隨應生有等言說。
彼即真實不欺誑二諦無別相雙運次第真實三摩地。
如集論說："一切所緣寂靜真如。"
由此體性為行不行故為行不行自性。
如前所說："瑜伽師於何所緣，即如自性分別。"
由計為自性故，無情及他心既無，如何以大悲等成就為眾生唯一親友等。
智慧即大樂。
不盡即法身空性。
具二義自性。
恒時等持故為寂靜身。
若非寂靜則具最勝精進。
།རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་གནས་པ་ཁོ་ནའོ།།སངས་རྒྱས་མིག་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྤྱན་ཕྱེ་བས་སོ།།ལུས་ལ་སོགས་པས་བྱ་བ་བྱེད་ཀྱང་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་སེམས་བརྟན་པས་གཡོ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་སེམས་མཉམ་པར་བཞག་པས་སོ།།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ངག་གི་བརྗོད་པ་དང་བྲལ་བའོ།།དེ་ལྟ་བུས་ལྷ་དང་མིའི་ཡིད་དུ་འོང་བ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་བརྟན་པའི་ཕྱིར་ལོངས་སྤྱོད་ལྡན་ཏེ།བླ་ན་མེད་པའི་ཆོས་ཀྱི་བདུད་རྩི་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པས་ཀྱང་ངོ་།།སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོས་འགྲོ་བ་འདོན་པ་ལ་བརྩོན་པས་འཇིག་རྟེན་མགོན་པོའོ།།དེ་ལྟར་ཤེས་རབ་ཏུ་གྱུར་པ་འདིས་ནི་སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེ་ཐ་མི་དད་པ་དག་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་སྐུ་རང་ཉིད་དང་བ་དང་བསམ་པ་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་གོམས་པར་བྱེད་དོ།།ཤེས་རབ་འབྲིང་པོས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་རང་བཞིན་ཡང་ནས་ཡང་དུ་སྟོང་པར་བྱས་ཤིང་།དངོས་པོར་འཛིན་པའི་མདུད་པ་གྲོལ་བ་དང་ལྡན་པར་བྱ་ཞིང་མེད་པར་འཛིན་པར་གྲོལ་ཞེས་བྱ་སྟེ་མན་ངག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ།།རིལ་པོ་ནི་ལུས་དེ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་འཛིན་པ་ནི་རིལ་པོར་འཛིན་ནོ།།འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་འོད་གསལ་དུ་བྱས་ནས་དེའི་རྗེས་སུ་རང་འཛིན་པ་ནི་སྟོང་པར་བྱེད་པ་སྟེ་རྗེས་སུ་གཞུག་པའོ།།སྟོང་པ་ཉིད་དུ་རབ་ཏུ་ཞུགས་པས་ཇི་ལྟར་གཞན་དོན་བྱེད་ཅེས་གསུངས་པ་དེ་དང་དེ་གཟུགས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ།དེ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པའི་ཁ་དོག་དང་ལྡན་པ་དེ་དང་དེའི་མདོག་དང་མཚུངས་པའི་འོད་ཟེར་རྣམས་ནི་དེ་དང་དེའི་གཟུགས་འོད་ཟེར་རོ།།དེ་དང་ཡིད་ཀྱི་རང་བཞིན་བདག་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་ཀྱང་ངོ་།།གནས་སྐབས་འདིར་སྐྱེ་བ་སྔ་མའི་དྲི་མ་བཀྲུ་བའི་ཕྱིར་རོ།།འོད་གསལ་དུ་འཇུག་པ་ཁོ་ན་ལ་ཆེར་འབད་པས་ལན་འགའ་འགྱུར་ཞེས་གསུངས་སོ།།འོ་ན་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ལ་སོགས་པ་ནི་ལྡང་བ་ཡོད་ན་འབྱུང་སྟེ།དེ་ཡང་གང་ཞེ་ན།གསུངས་པ།ཇི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ།།རུང་བ་ལས་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོངས་སུ་དག་པ་ལས་སོ།།སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲ་བ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན།གསུངས་པ་རིགས་ཞེས་པ་སྟེ།སངས་རྒྱས་ལྔའི་རིགས་རྣམས་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པ་སྟེ།རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་གང་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་པ་དེ་དེ་བཞིན་ནོ།།ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་སྐུར་རང་ཉིད་ལྡན་པར་བྱ་སྟེ།སྤྲོས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་དང་འོད་ཟེར་དག་གིས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་མཛད་པར་བསྒོམ་པར་བྱའོ།
由是金剛持自性故唯住。
佛眼即開般若眼。
雖以身等作業，由心堅住真如故無動搖，故心等持。
故離語言表述。
為令如是天人悅意圓滿堅固故具受用，亦由受用無上法甘露故。
以大悲勤于度眾生故為世間怙主。
如是成為般若者，以空性大悲無別金剛持身自凈及意樂相續不斷串習。
中等般若者令金剛持自性反覆空，具解執實結及解無執，即所謂教授等。
總持即以空性持彼身為總持。
令一切眾產生光明后隨彼自持即為空，為隨入。
說由入空性如何作他利，即所謂"彼彼色"等，即具毗盧遮那等色彼彼色相應光明即彼彼色光明。
亦以彼及意自性加持自性。
此位為洗除前生垢故。
說唯于入光明極勤故有時轉。
若爾，利眾生等有起則生，彼復何耶？說"如何"等。
從堪能即從本性遍凈。
若問幻網如何？說"種"即毗盧遮那等五佛種姓，金剛薩埵所依亦如是。
大手印即令自具金剛持身，當修以戲論諸如來及光明作眾生利。
།དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་བདག་ཉིད་དང་རོ་གཅིག་པའི་ཚུལ་དུ་རང་བཞིན་མེད་པར་བསྒོམ་པ་ལ་ཁྱད་པར་དུ་སྦྱར་བའི་ཕྱིར་བཤད་དེ།ཐམས་ཅད་སྟོང་པའི་གཞི་ལ་གནས།།ཞེས་པ་སྟེ།གང་གི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་རང་བཞིན་མེད་པར་བསྒོམས་པས་བག་ཆགས་དང་བཅས་པའི་སྒྲིབ་པ་མ་ལུས་པར་སྤངས་པའི་རང་བཞིན་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་ཡོངས་སུ་དག་པར་འགྱུར་རོ།།དེ་ལྟར་བླ་མས་གསུངས་པ་ལ་དེས་པར་བྱས་པའི་སྣང་བ་ལ་སོགས་པ་རང་རིག་ཏུ་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར།སློབ་མ་ལ་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་ཞེས་པ་ནས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་བར་དུ་བརྗོད་ཅིང་གཉིས་སུ་མེད་པར་དམིགས་ལ་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་བསྐུར་རོ།།རིམ་པ་འདི་གཉིས་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཤཱཀྱ་སེང་གེ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཤིང་དྲུང་དུ་ཞུགས་ཏེ།མཚོན་བྱེད་ཀྱི་བར་དུ་འོད་གསལ་མངོན་དུ་མཛད་ལ།སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་བཞེངས་སོ་ཞེས་སྤྱོད་པ་བསྡུས་པ་ལས་གསུངས་ཏེ།དེ་ནི་འདིར་རིག་པར་བྱའོ།།གང་གི་ཕྱིར་འདི་ཉིད་དེས་བཤད་དོ།།དེ་ལ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་ནི་དགའ་བ་ལ་སོགས་པའི་རིམ་པས་སོ།།འོད་གསལ་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་དང་།སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ནི་ཟུང་དུ་འཇུག་པ་དང་།དེ་བཤད་པའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་དབང་བསྐུར་བཞི་པོ་རང་བཞིན་དུ་བསྟན་ཏེ།གང་འདིར་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བསྟན་པའོ།།འདིས་ནི་དབང་བསྐུར་གཉིས་བསྟན་ཏེ།འདི་ལྟར་དེ་ལ་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནི་འོད་གསལ་ཡིན་ལ།དེ་དང་མཉམ་པ་ནི་གཉིས་སུ་མེད་དེ་དེས་རང་སེམས་མ་སྐྱེས་པ་རྡོ་རྗེ་གསུམ་མི་ཕྱེད་པའི་ལུས་སོ།།སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་རྡོ་རྗེ་གསུམ་མི་ཕྱེད་པའི་སྐུའོ།།རང་སེམས་བདེ་བ་ཆེན་པོ་མྱོང་བ་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་པ་རང་བཞིན་མེད་པ་དེ་བས་ན་ཀུན་རྫོབ་དོན་དམ་པ་གཉིས་སུ་མེད་པར་རྟོགས་པ་ནི་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་སོ།།དེ་ཉིད་གོམས་པའི་ཁྱད་པར་གྱི་མཐར་ཐུག་པ་ལས་བྱུང་བ་སྒྲིབ་པ་མེད་པའི་མཆོག་དང་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་ཀྱིས་འབར་བའི་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ནི་དབང་བཞི་སྟེ།བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ལུས་སེམས་ཁྱད་པར་དུ་འཁྲུང་པར་བྱེད་དེ།ཀུན་དུ་རྟོག་པའི་དྲི་མ་ཐམས་ཅད་སྤངས་པའི་ཕྱིར་འགལ་བ་མེད་དོ།།བདག་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་ལེའུ་ལས་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་བཤད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དེར་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ཚུལ་བསྒོམ་པ་གཙོ་བོ་ཡིན་པས་སོ།
為特別加持如是成就自性與一味理無自性修故說："住一切空基。"
由修一切空性無自性故，斷盡具習氣諸障自性，暫時垢遍凈。
如是上師所說，為令了知明等為自證故，于弟子說從"離一切事"至"空性體性"，緣無二而灌頂般若智慧。
如集論說，以此二次第世尊釋迦獅子入菩提樹下，乃至標相現前光明，以如幻三摩地起，此當知。
由此即彼所說。
此中以此即喜等次第。
光明即俱生喜，如幻即雙運，彼所說世尊示四灌頂自性，即此所說"一切事"等所示。
此示二灌頂，如是其中一切事即光明，與彼等即無二，由彼自心無生三金剛不可分身。
空性體性即三金剛不可分身。
自心大樂經驗世俗與勝義無自性，故了知世俗勝義無二即般若智慧。
由彼串習差別究竟所生無障最勝相好莊嚴受用圓滿身等自性即四灌頂，令大樂身心特別生起，由斷一切分別垢故無違。加持品中所說般若智慧灌頂者，由彼以大樂理修為主故。
།འདིར་ནི་དེ་རང་བཞིན་མེད་པའི་ཆ་བསྒོམ་པ་གཙོ་བོ་བསྟན་ཏོ།།རབ་ཏུ་གྱུར་པ་ལས་སུ་གཉི་གའི་བདག་ཉིད་བསྒོམ་པ་ཉིད་དབང་བཞི་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་རྒྱུའོ།།དེ་བས་ན་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་རབ་ཏུ་གྱུར་པའི་དབང་དུ་བྱས་པ་ནས་གསུངས་པ།སློབ་དཔོན་ལས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ།།ཕྱིན་ཅི་ལོག་པ་དང་བྲལ་བས་དྲི་མ་མེད་ཅིང་བདེན་པའི་དོན་ངེས་པར་བསྟན་པའི་བློ་གང་གི་ཡིན་པའོ།།བརྟན་པ་དང་གཡོ་བའི་དངོས་པོ་ཀུན་གྱི་རང་བཞིན་ནི་རང་བཞིན་མེད་པ་སྟེ།གང་གི་ཡིན་པ་དེ་མཉམ་པ་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ལྡན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།དང་བ་ནི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་སྙིགས་མ་ཟད་པའོ།།དགའ་བ་ནི་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་ཟད་པའོ།།ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བ་ནི་དོན་དམཔ་ཡིན་པས་རགས་པ་རིག་པ་རྣམས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་པའོ།།མཆོག་ཞི་བའི་རང་བཞིན་ནི་རང་བཞིན་ལ་ཕན་པའོ།།འདིས་སམ་འདི་ལ་སྒྲིབ་པ་རྣམས་སྤངས་པའི་ཕྱིར་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའོ།།ཁམས་ནི་རང་བཞིན་ཏེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་སྐུའོ།།གཉིས་མེད་ནི་དངོས་པོ་དང་དངོས་མེད་ལ་སོགས་པ་སྤྲོས་པའི་བག་ཆགས་དང་བྲལ་བས་སོ།།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རྟོག་བྲལ་ལོ།།རྟག་ཏུ་བདེ་བའི་རང་བཞིན་མི་མཛད་པ་མེད་ཅིང་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་བར་མ་ཆད་པ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་དང་རོ་གཅིག་པའོ།།བསོད་ནམས་བསོད་ནམས་མིན་ལས་ནི།།བདེ་འགྲོ་དང་ངན་འགྲོར་འཁོར་བའི་རྒྱུ་ལས་སོ།།དེ་ལྟར་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་རང་བཞིན་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་བདག་ཉིད་ཅན་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ཡིད་རང་བཞིན་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ་དོན་དམ་པ་རང་བཞིན་མེད་པ་ལས་ཐ་མི་དད་པར་བསྒོམ་པ་ན་དེའི་རང་བཞིན་ཁྱད་པར་གྱིས་མཐར་ཐུག་པ་ཆོས་ཀྱི་སྤྲིན་ལོངས་སྤྱོད་པའི་སྐད་ཅིག་ཐ་མ་བར་ཆད་མེད་པའི་ལམ་སྒྲུབ་པ་མེད་པའི་འོད་གསལ་བ་ལས་བག་ཆགས་དང་བཅས་པའི་རྟེན་ལྡོག་པས་དེ་མ་ཐག་ཏུ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ།།འོད་གསལ་བ་རང་བཞིན་མེད་པ་ལས་སྐྱེའོ་ཞེས་གང་རྣམ་པར་གཞག་པ་དེ་ནི་བསྒོམས་པ་ལ་འབད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་མཆོག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ།།མཆོག་ནི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་སྒྲིབ་པ་མེད་པ་དང་།གསང་བ་ནི་དེ་རང་བཞིན་མེད་པ་དང་།བདེ་བ་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་སྟེ།མཆོག་ཏུ་གསང་ཞིང་བདེ་བའོ།
此中主示修彼無自性分。
由最勝中修二自性即為圓滿第四灌頂因。
故就般若智慧最勝灌頂而說"從阿阇黎"等。
離顛倒故無垢且示決定真實義之智者。
動靜諸事自性即無自性，彼者具無等三摩地之義。
凈即貪等垢盡。
喜即所知障盡。
極細即為勝義故非粗分別境界。
最寂自性即自性利益。
由此或於此斷諸障故為涅槃。
界即自性，即諸如來身。
無二即離實非實等戲論習氣故。
故離分別。
恒時樂自性無不作且殊勝無間俱生大樂一味。
從福非福即善趣惡趣輪迴因。
如是修世俗自性大悲自性大樂意自性受用圓滿身與勝義無自性無別時，彼自性差別究竟法雲受用最後剎那無間道無修光明中，由具習氣依轉故，即刻極明金剛薩埵生起。
為令勤修所立從光明無自性生故，故說"最勝"等。
最勝即出世無障，秘密即彼無自性，樂即俱生喜，最極秘密樂。
།དེ་ཉིད་གཉིས་སུ་མེད་པའི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་རྟོགས་པའི་རིམ་པ་ནི་མངོན་པར་འབྱུང་བའི་རིམ་པ་སྟེ་དེའི་དགོངས་འགྲེལ་ལོ།།ཇི་ལྟར་སེམས་ལ་ངེས་པར་སྦྱར་བ་ནི་བཤད་ལ།རང་སེམས་ངེས་པར་སྦྱར་ཡང་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་སྟེ།ཤེས་པ་ཙམ་གྱིས་མཚན་ཉིད་ཐམས་ཅད་དང་ལྡན་པ་ལྷའི་སྐུར་གཟུང་བའོ།།དེ་ཉིད་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་སྒྱུ་མ་ལ་སོགས་པའི་བདག་ཉིད་ཡིད་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་སྐུ་ནི་བདག་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའོ།།ཇི་ལྟར་འཕགས་པ་ལྷའི་ཞབས་ཀྱིས།གང་གི་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པར་བཤད།།རྫོགས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་ཅན་ནོ།།དེ་ནི་སྒྱུ་མར་ཡང་དག་བཤད།།བདག་བྱིན་བརླབས་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན།།ཞེས་གསུངས་སོ།།དེའི་རིམ་པ་བཤད་པ།རྡོ་རྗེ་ཅན་ལ་སོགས་པ་སྟེ།ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་མཐར་ཐུག་པས་ཆེན་པོའོ།།སྟོང་པ་དང་སྙིང་རྗེ་རོ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པས་རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་པའི་ཡེ་ཤེས་འདི་ལ་ཡོད་པས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའོ།།རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དང་པོར་སྐྱེད་པ་པོ་གང་གི་ཡིན་པ་དེ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམས་སོ།།དེ་དག་གཙོ་བོ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་འོ།།རྒྱུད་རྣམ་པ་བཞི་ནི་བྱ་བ་དང་།སྤྱོད་པ་དང་།རྣལ་འབྱོར་དང་།རྣལ་འབྱོར་བླ་ན་མེད་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་དབྱེ་བས་སོ།།དེ་དག་གི་ནང་ན་འགའ་ཞིག་ཤེས་པའོ།།མན་ངག་ནི་རང་ཉིད་སྟོང་པ་དང་སྙིང་རྗེ་ཐ་མི་དད་པའི་ལོངས་སྐུའི་ཚུལ་དུ་བསྐྱེད་པ་ནི་བདག་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའོ་ཞེས་ཐུན་མོང་དུ་བསྟན་པར་བྱའོ།།གསང་བའི་དབང་ནི་ཉེ་བར་མཚོན་པ་ཡིན་པས་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཡང་ཐོབ་པས་སོ།།དེ་ལེན་པ་ཡང་བདག་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་དུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ།།ལུས་ནི་ལོངས་སྐུའོ།།ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་མི་བརྟེན་པར་ནི་དོན་དམ་པར་རྟེན་དང་བརྟེན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།དམིགས་མེད་ནི་སྒྲོ་འདོགས་ཐམས་ཅད་སྤངས་པའོ།།སྣ་ཚོགས་མིན་པ་ནི་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ།།འཇིགས་མེད་ནི་རིག་པ་ཡིན་ལ་གྲོལ་ཞིང་གཡོ་བ་མེད་པ་སྟེ།བདག་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པར་ཁྱད་པར་གྱིས་བཤད་པའི་ཞེས་པ་དང་སྦྱར་རོ།།ཀུན་རྫོབ་ནི་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་རང་ཡིན་ཏེ།དེའི་བདེན་པ་ནི་སྒྱུ་མ་ཉིད་བར་དོའི་སྲིད་པ་འདྲ་བ་ཉིད།ལོངས་སྐུ་ཉིད་དང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་བདེ་བའི་རང་བཞིན་ཉིད་དུ་བླ་མ་དམ་པའི་གསུང་ལས་རྟོགས་པ་ཉིད་དོ།
彼即無二一切相了知次第即現起次第，為彼意趣釋。
如何於心決定加持已說，自心決定加持亦如實遍知，即以知為量具一切相持為天身。
彼即諸正等覺如幻等自性意自性身即加持。
如聖天足云："
所說世俗諦，具正等覺身，
彼說為如幻，即名為加持。"
彼次第說，金剛持等，由差別究竟故為大。
由空性大悲成一味故，此有不可分金剛智故為金剛薩埵。
諸能初生金剛薩埵者即諸壇城。
彼等主尊即金剛薩埵。
四種續即事續、行續、瑜伽續、無上瑜伽續差別。
于彼等中知某些。
教授即共示自空性大悲無別受用身理生起為加持。
密灌頂為近標故，亦由得般若智慧故。
彼受亦爲了知加持俱生大樂自性故。
身即受用身。
不依一切法即勝義無能依所依故。
無緣即斷一切增益。
非種種即離戲論故。
無畏即為明且解脫無動，配"加持差別說"。
世俗即蘊等自性自身，彼諦即如幻性如中有，即受用身及俱生樂自性，從勝上師語了知。
།འདིའི་རང་བཞིན་མེད་པ་ནི་ཀུན་རྫོབ་པ་སྟེ།འོད་གསལ་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་འདི་གཉིས་ཁོ་ན་དོན་དམ་པར་བདག་གཅིག་ཏུ་བཞག་པས་ན་ཟུང་དུ་འཇུག་པའོ།།འདི་དག་ཐ་དད་པར་བརྟགས་པ་ནི་ཀུན་རྫོབ་པ་སྟེ།སྒྲུབ་པ་པོའི་མོས་པའི་བྱེ་བྲག་གིས་སོ།།གང་གི་ཕྱིར་སྒྲུབ་པ་པོ་ལ་ལ་ནི།དང་པོ་ཀུན་རྫོབ་ཉིད་བསྒོམ་པར་ནུས་ལ།དེའི་རྗེས་སུ་དོན་དམ་པ་དེ་ནས་ཟུང་དུ་འཇུག་པར་ནུས་ལས་བསྒོམས་པས་འོད་གསལ་བའི་དེ་ཉིད་རབ་ཏུ་དགའབའི་ས་ལ་གཏོགས་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་བདག་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་རགས་པ་གང་ནས་གང་དུ་རྟོགས་པ་ཡིན་པས་རྒྱུར་རྣམ་པར་བཞག་སྟེ།འོད་གསལ་ནི་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་ཕྲ་བའི་རྒྱུ་མཐོང་ལམ་དུ་རྟོགས་པས་འབྲས་བུའོ།།དེ་ཉིད་ཕྱི་མ་དང་ཕྱི་མས་བསྒོམས་པས་དྲི་མ་མེད་པའི་ས་ལ་སོགས་པ་དགུའི་རང་བཞིན་བདག་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ཞེས་བཤད་དེ།བདག་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ།།འདིས་བདེན་པ་གཉིས་བདག་གཅིག་པ་ཡིན་ཡང་འོད་གསལ་ཁོ་ན་འབད་པས་བསྒོམས་ན་རྣམ་པར་བྱང་བའི་རྒྱུར་འགྱུར་ཏེ།བདག་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་རྒྱུར་རྣམ་པར་གཞག་གོ།།ལ་ལ་ནི་སེམས་ཀུན་རྫོབ་སྐྱེད་པ་པོར་བཤད་དེ།ཇི་ལྟར་འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས།།འདི་ནི་ཐམས་ཅད་སེམས་ཙམ་སྟེ།།སྒྱུ་མ་མཁན་ལས་བྱུང་བ་ཡིན།།དེ་ལས་དགེ་དང་མི་དགེའི་ལས།།དེ་ལས་སྐྱེ་དང་དགེ་མི་དགེ།།ཞེས་གསུངས་སོ།།ཡང་ཇི་ལྟར་སེམས་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི།སེམས་ཀྱི་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ།།ལ་ལར་གཉི་ག་རྒྱུར་བཞག་སྟེ།ཇི་ལྟར་འཕགས་པས།སྟོང་པའི་ཆོས་རྣམས་ཁོ་ན་ལས།སྟོང་པའི་ཆོས་རྣམས་སྐྱེ་བ་ཡིན།།ཞེས་གསུངས་ཏེ།ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་གནས་སྐྲབས་སུ་ཡང་ངོ་།།འོད་གསལ་ལ་ལ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་མ་ཡིན་ཀྱང་གློ་བུར་བའི་དྲི་མས་གོས་པ་ཉོན་མོངས་པ་དང་ལས་དང་སྐྱེ་བའི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་རྒྱུ་སྟེ།དཔེར་ན།འོད་གསལ་ལས་ནི་སྟོང་ཉིད་ཆེ།།ཞེས་བྱ་བ་ནས།སེམས་ཅན་རྣམས་ནི་འབྱུང་བ་ཡིན།།ཞེས་བྱ་བའི་བར་བཞིན་ནོ།།རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་འབྲེལ་པ་དོན་དམ་པ་མེད་པས་ཀུན་རྫོབ་པ་དག་ཁོ་ན་གདུལ་བྱའི་བསམ་པ་སྣ་ཚོགས་པའི་རྗེས་སུ་འཇུག་པའི་རིགས་པས་གཞག་པར་རིག་པར་བྱའོ།
此無自性即世俗，光明世俗與勝義諦此二唯勝義立為一體故為雙運。
此等分別為異即世俗，由修行者信解差別故。
由某些修行者，初能修世俗，其後勝義，爾後能雙運修習，由光明真如屬歡喜地故。
世俗諦加持粗分從何處何處了知故立為因，光明即極細因於見道了知故為果。
彼由後後修習故說為無垢地等九地自性加持因，即所說"加持"等。
此雖二諦一體，然唯精勤修光明即成清凈因，立為加持因。
有說心為世俗生因，如聖龍樹云："此一切唯心，從幻師所生，從彼善不善業，從彼生善不善。
"又如"心為何者，即心結生"等。
有處立二者為因，如聖者云："唯從空法中，空法得生起。"
于雜染位亦爾。
有光明雖自性非煩惱，然為暫時垢染故為煩惱業生雜染因，如"從光明大空"乃至"諸有情生起"。
一切種因果關係勝義無故，當知唯世俗隨所化意樂差別理而立。
།བདག་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་འདི་མ་ཤེས་པ་རྣམས་བཅིངས་པར་འགྱུར་ལ།ཤེས་པ་རྣམས་ནི་གྲོལ་བ་སྟེ།གང་གི་ཕྱིར་དེ་དག་ནི་རྒྱུའི་གནས་སྐབས་སུ་ཡང་སྐྱེ་བ་དང་།གནས་པ་དང་འཇིག་པ་ལ་སོགས་པ་དང་འཁོར་བ་ནི་དོན་དམ་པ་མི་ཡིན་ནོ་ཞེས་བདག་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པས་ཀུན་རྫོབ་པའི་སེམས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པ་ལས་ངེས་པར་བྱེད་དོ།།འདི་ལྟར་ཁྱེད་རྣམས་སེམས་ནི་ལུས་ལྟ་བུ་དང་།ལུས་ནི་སེམས་ལྟ་བུ་དང་།སེམས་ངག་ཏུ་བརྗོད་པ་ལྟ་བུར་སྐྱེད་ཅིག་ཅེས་གསུངས་སོ།།སྒྲོན་གསལ་ནས་འདི་ནི་བཤད་པ་ནི་འོད་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་ལུས་བསྐྱེད་དེ།ཅི་ལྟར་ཞེ་ན།སེམས་གསུམ་ཕྲ་བའི་ཁམས་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི་སྐུའི་རྣམ་པས་གང་སྐུར་བསྐྱེད་པ་དེ་ནི་སེམས་ཁོ་ནའོ།།ལུས་སེམས་ལྟ་བུ་ནི་གང་གི་ཕྱིར་སེམས་ལས་གཞན་གང་ཡང་མེད་དོ།།ངག་ཏུ་བརྗོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེའི་རང་བཞིན་གྱིས་སེམས་ཁོ་ན་སྐྱེད་ཅིག་།དེ་ལྟར་ལུས་ངག་ཡིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་འདོ་གསལ་དང་གཅིག་ཏུ་བྱས་ནས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཆེན་པོར་བདག་ཉིད་སྐྱེ་བར་བྱའོ་ཞེས་སོ།།འོ་ན་ཇི་ལྟར་བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱིས་རང་གི་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་མ་ངེས་ཤེ་ན།གསུངས་པ།རླུང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྡོ་རྗེ་བཟླས་པའི་རིམ་པས་རླུང་བསྟན་པར་གྱུར་ན་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ངེས་པ་ཡིན་གྱིས་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།སེམས་ནི་བར་དོའི་རང་བཞིན་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་ལས་སོ།།འདི་ལྟར་སྐལ་བ་དང་མཉམ་པའི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་གྱི་མཐའ་མའི་སྐད་ཅིག་ཀུན་རྫོབ་པ་དོན་དམ་པར་འོད་གསལ་དང་རོ་གཅིག་པ་འགགས་པ་ན་སྐལ་པ་དང་མི་མཉམ་པར་པར་མ་དེའི་སེམས་དང་དེ་དང་དེར་སྒྲོ་བཏགས་པ་བཟློག་པས་སྐྱེད་པར་བྱེད་དེ།སྒྲོ་བཏགས་པ་ཐམས་ཅད་བཟློག་པས་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ཞི་བའི་བདག་ཉིད་ཅན་ནོ།།དེ་ལྟར་ཡིན་ཀྱང་དེའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ལ་རང་བཞིན་གྱིས་བྱེ་བྲག་སྐྱེ་བས་སྣང་བ་ལ་སོགས་པར་རྣམ་པར་གཞག་གོ།།དེ་ལ་ཐ་མའི་སྐད་ཅིག་གི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་ལས་རྣམ་ཤེས་དང་པོ་སྐད་ཅིག་གིས་རྫོགས་པའི་ཕྱིར་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་སྣང་བ་ཐོབ་སྟེ།སེམས་ཀྱི་དེ་ཉིད་ཀྱི་བྱེ་བྲག་མ་རྟོགས་པ་འདི་ནི་ཞེས་མངོན་པར་ཞེན་ཅིང་སྣང་བ་ཐོབ་པའོ།།བདེན་པའི་དོན་མཐོང་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་གེགས་བྱེད་པས་མ་རིག་པའི་མུན་པ་དང་བཅས་པའི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ནོ།
不知此加持三摩地者成縛，知者則解脫。
由彼等於因位亦生住滅等及輪迴非勝義，由加持為世俗心相而說故決定。
如是說："汝等當生心如身，身如心，心如語言。"
燈明中說此即生光自性身。
云何？三心與細界俱受用身相所生身即唯心。
身如心者由離心無他故。
語言所說彼自性唯心當生。
如是身語意空性自性光明成一后，當生為大金剛持自身。
若問：云何諸凡夫未定自心自性？答：由風等金剛唸誦次第若能調伏風則定心自性，余則不然。
心即中有自性無顛倒故。
如是等同福德心相續最後剎那世俗勝義光明一味滅時，不等福德彼心及彼彼增益遮止故生起。
由遮止一切增益故自性空寂自性。
雖如是，由彼位差別自性生差別故立為明等。
其中最後剎那自性光明中，由初剎那識圓滿故得圓滿明。
心真如差別未了知此，即執著現明得。
由障見真實義等故，具無明暗雜染自性。
།དེ་ལ་འདོད་ཆགས་དང་།ཞེ་སྡང་དང་།མ་རིག་པ་དང་།སྲིད་པ་དང་།ཉེར་ལེན་ནི་ཉོན་མོངས་པའི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའོ།།བསོད་ནམས་དང་བསོད་ནམས་མ་ཡིན་པའི་བདག་ཉིད་འདུ་བྱེད་རྣམས་དང་།དེའི་རྗེས་ལ་བག་ཆགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་སྲིད་པ་ནི་ལས་ཀྱི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའོ།།ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་བའི་རྣམ་ཤེས་ལ་སོགས་པའི་ཡན་ལག་བདུན་ནི་སྐྱེ་པའི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའོ།།དེ་ནས་བར་དོའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་སེམས་དེ་ཉིད་ཉི་མའི་སྣང་བ་དང་འདྲ་སྟེ།སྟོན་ཀའི་ཉི་མའི་སྣང་བ་བཞིན་དུ་དྲི་མ་མེད་པས་མིག་གི་དབང་པོ་ལ་སོགས་པས་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་གཞན་དུ་ཡང་ཕྲ་བ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་སྣང་བ་དང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཤིན་ཏུ་ཆེར་སྣང་ཞིང་གསལ་བས་སྣང་བ་མཆེད་པ་དང་།བདག་དང་གཞན་དུ་བཏགས་པས་རྟོག་པ་དང་ཕ་དང་མ་དང་ཅི་རིགས་པར་འདོད་ཆགས་དང་ཞེ་སྡང་གི་སྦྱོར་བས་སེམས་ལས་བྱུང་བ་དང་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བའི་ལས་མངོན་པར་ཕྱོགས་པས་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་པས་ཐབས་ཏེ་ལས་ཀྱི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་བར་དོའི་རྣམ་པའི་སེམས་དེ་ཉིད་ལས་ལས་ཀྱི་དབའ་རླབས་ཀྱིས་མའི་མངལ་དུ་ཁྲག་དང་ཁུ་བ་འདྲེས་པ་ལས་ཉིངམཚམས་སྦྱོར་བའི་རྣམ་ཤེས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཏེ།ལས་ལ་རག་ལས་པས་དབང་དང་ཉེ་བར་བསགས་པའི་ལས་ཀྱི་བག་ཆགས་ཀྱིས་བསགས་པ་ཡིན་པས་སེམས་དང་།འདོད་ཆགས་དང་བཅས་པ་ཡིན་པས་ཆགས་པ་དང་རིག་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་པས་ཤེས་རབ་དང་ཟླ་བའི་རྣམ་པ་དང་འདྲ་སྟེ།དཔེར་ན་སྟོན་ཀའི་ཟླ་བའི་འོད་ཟེར་བཞིན་ནོ།།སྡུག་བསྔལ་དང་།བཏང་སྙོམས་ཀྱི་རྙོག་པ་མེད་པས་དྭངས་པའི་ཕྱིར་དང་།སྤྲོ་བ་སྐྱེད་པའི་ཕྱིར་ཁྲག་དང་ཁུ་བའི་རང་བཞིན་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་རྣམས་ཡིད་ཀྱི་དམིགས་པ་དང་མཚུངས་པས་སྣང་བའོ།
其中貪慾、嗔恚、無明、有、取為煩惱雜染。
福非福自性諸行及其後習氣自性有為業雜染。
結生識等七支為生雜染。
爾後中有相心即如日光，如秋日光無垢故，以眼根等於他世界亦如見細等一切事故。
故由極大明顯故為明增，
由執自他故為分別，
由父母等貪嗔相應故為心所，
由趨向善不善業故為生因故為方便，
由業雜染中有相心彼即由業波浪于母胎血精和合中生結生識。
由依業故為根及積集業習氣所積故為心，
由具貪故為貪，
由明自性故為智慧，如月相，如秋月光明。
由無苦及舍垢故清凈故，及由生歡喜故，血精自性等諸事與意所緣相等故為明。
།རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་རླུང་གི་བཞོནཔ་དང་།ལས་དང་ཉོན་མོངས་པའི་རྐྱེན་གྱིས་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་བའི་སྐད་ཅིག་ཏུ་དེ་ལྟར་ནུས་པ་དང་ལྡན་པར་བསྐྱེད་དེ།གང་གི་གཉིས་ལ་གཟུགས་དང་མིང་གི་སྐད་ཅིག་ལ་སོགས་པའི་གནས་སྐབས་སུ་རླུང་དང་མེ་དང་ཆུ་དང་ས་དང་སྣང་བ་དང་སྣང་བ་མཆེད་པ་དང་སྣང་བ་ཐོབ་པ་རྣམས་ཚོགས་པ་གཅིག་ལ་རག་ལས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཕན་ཚུན་བསྐྱེད་དེ།འདི་ལྟར་ངོ་བོ་ནི་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་སྟེ།འོད་གསལ་ནས་ནི་སྟོང་པ་སྟེ།།སྟོང་པ་ལས་ཀྱང་ཐབས་བསྐྱེད་འགྱུར།།དེ་ལས་ཤེས་རབ་འབྱུང་བ་སྟེ།།དེ་ལས་རླུང་གཉིས་སྐྱེ་བ་ཡིན།།རླུང་ལས་མེ་ནི་ཡང་དག་འབྱུང་།།ཆུ་ཡང་མེ་ལས་སྐྱེ་བ་ཡིན།།ས་ནི་ཆུ་ལས་སྐྱེ་བ་སྟེ།།འདི་ལྟར་སེམས་ཅན་འབྱུང་བ་ཡིན།།ཞེས་བྱ་བ་འདིས་བསྟན་ཏོ།།དེའི་རྗེས་སུ་ཐ་མའི་སྐབས་ཉེ་བར་གྱུར་ནས་ལུས་ཀྱི་སའི་ཁམས་བྲི་སྟེ།དེ་ནས་ཆུ་ཁམས་དང་།དེ་ནས་མེ་དང་།དེ་ནས་རླུང་དང་།དེའི་རྗེས་སུ་རང་བཞིན་དང་བཅས་པའི་སྣང་བ་དང་།དེ་ནས་སྣང་བ་མཆེད་པ་དང་།དེ་ནས་སྣང་བ་ཐོབ་པ་འགགས་ཏེ།དེའི་སྐད་ཅིག་ཐ་མ་ནི་སྐལ་བ་དང་མཉམ་པའི་སེམས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་གཞན་སྐྱེ་མི་ནུས་ཤིང་འགགས་པ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་འཆི་བ་ཞེས་བརྗོད་དོ།།འདིའི་དོན་དམ་པ་ནི་འོད་གསལ་གྱི་རང་བཞིན་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ།།རིམ་པ་འདི་ཡང་།ས་ཡི་ཁམས་ནི་ཆུ་ལ་ཐིམ།ཆུ་ཁམས་མེ་ལ་ཐིམ་པ་ཡིན།།མེ་ཡང་ཕྲ་བའི་ཁམས་ལ་སྟེ།།རླུང་ནི་སེམས་ལ་རྣམ་པར་ཐིམ།།སེམས་ནི་སེམས་བྱུང་ཁོ་ན་ལ།།སེམས་བྱུང་མ་རིག་པ་ལ་སྟེ།།དེ་ལས་འོད་གསལ་ཉིད་དུ་འགྲོ།།འདི་ནི་སྲིད་གསུམ་འགོག་པ་ཡིན།།ཞེས་བྱ་བས་བསྟན་ཏོ།།དེའི་རྗེས་སུ་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་སྐལ་བ་དང་མི་མཉམ་པར་དེའི་སེམས་བྱུང་ངོ་།།དེ་ལྟར་འདི་ནི་ཐོག་མཐའ་དང་།།བར་མ་མེད་པའི་འཁོར་བ་ཡི།།འཁོར་ལོ་མགལ་མེ་འཁོར་བ་བཞིན།།ཕན་ཚུན་བརྒྱུད་དེ་འཁོར་བ་ཡིན།།དེ་ནི་བདག་བྱིན་གྱི་རླབས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་མི་ཤེསཔའི་ཕྱིར་རོ།།ཤེས་པ་ན་ནི་དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ།མེ་ལོང་ལ་སོགས་པ་ནི་མདོར་བསྟན་པའོ།།ཁྱབ་པ་ནི་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་སོ།།མེ་ལོང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་རྒྱས་པར་བཤད་པའོ།།ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པ་ནི་རྣམ་པར་བྱང་བའི་གནས་སྐབས་སུའོ།།དྲི་བའི་སེམས་ནི་མཚན་དཔེ་འབར་བ་ཆོག་མི་ཤེས་པའི་ལུས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན་ཏེ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་གནས་སྐབས་སུའོ།
識以風為乘，由業煩惱緣于結生剎那如是生具功能，于彼二名色剎那等位，風火水地及明、明增、明得諸聚一依止方式互相生起。
如是自性即生起次第，如說："
從光明空性，從空性生方便，從彼生智慧，從彼生二風。
從風正生火，水亦從火生，地從水而生，如是有情生。"
其後至最後位，身地界減，次水界，次火，次風，其後有自性明，次明增，次明得滅。
其最後剎那等同福德心剎那不能生他滅者，世俗謂死。
此勝義唯光明自性。
此次第亦如說："
地界融於水，水界融於火，火融細界中，風融入於心，
心唯於心所，心所于無明，從彼入光明，此即三有滅。"
其後如是不等福德彼心所。
如是："此即無始終，及無中輪迴，輪如火輪轉，互相續輪迴。"
彼由不知加持自性故。
若知則如"彼即"等。
鏡等為略說。
遍滿即以種種化身。
"鏡"等為廣說。
圓滿受用即清凈位。
垢心即相好熾盛無厭足身相，即雜染位。
།སྟོང་པ་དང་སྙིང་རྗེ་ཐ་མི་དད་པའི་རྡོ་རྗེའི་སྐུ་འདི་ལ་ཡོད་པས་རྡོ་རྗེའི་སྐུ་སྟེ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའོ།།མཆོད་པ་ནི་རྙེད་པ་བཞིན་དུ་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་རྣམས་སྒྲུབ་པའོ།།བདག་ཉིད་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ནོ།།རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཆེན་པོ་སྟེ་དེ་སྟོན་པའོ།།སྒྱུ་མ་ནི་སྐྱེས་པ་དང་བུད་མེད་དང་རྟ་དང་གླང་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཚུལ་ཅན་ནོ།།དམིགས་པ་ནི་འགྲོ་བ་མཐོང་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ།དོན་དམ་དུ་མེད་ལ་འོན་ཀྱང་ཀུན་རྫོབ་ཏུའོ།།སྒྱུ་མ་དེ་ནི་འཁྲུལ་པ་རྣམས་ཀྱིས་དོན་དམ་པར་བཏགས་པའོ།།གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་དབང་པོ་ལ་སོགས་པ་སྟེ།གཟུགས་དང་སྒྱུ་མ་ལ་སོགས་པ་གང་ངོ་བོར་ནི་དོན་དམ་པར་རོ།།མཉམ་པར་མ་བཞག་སྦྱོར་བ་ནི་ཨ་ས་མ་བ་ས་ཧི་ཏ་ཡོ་ག་ཏེ།དེ་ལ་ཨ་ས་མ་ནི་མཉམ་པ་མེད་པ་ཉིད་དེ་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ།།བ་ས་ཧི་ཏ་ཡོ་ག་ཞེས་པ་གཉིས་རོ་གཅིག་པ་སྒྱུ་མའི་རང་བཞིན་ནོ།།ཀུན་ལ་སོགས་པ་ནི་ཡུལ་ཀུན་དུ་དང་།ཐག་ཉེ་རིང་ཀུན་ནས་དང་།བརྟན་པ་དང་གཡོ་བ་ཐམས་ཅད་དང་།རྣམ་པ་ཀུན་ནི་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པའོ།།རྟག་ཏུ་མཉམ་པར་བཞག་པ་དང་མ་བཞག་པའི་གནས་སྐབས་སུའོ།།སྣ་ཚོགས་ཡེ་ཤེས་ནི་བདག་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་སྟེ།དེ་ལ་གོམས་པས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ནི་རང་ཉིད་ཀྱིས་མཚན་མོ་ནི་མངོན་པར་འདོད་པར་བྱས་པའོ།།ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་ནི་ལྷ་དང་མི་ལ་སོགས་པའི་བུད་མེད་དོ།།ཡང་ཉོན་མོངས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ།འདི་འདྲ་ནི་སྨིག་རྒྱུ་ལ་སོགས་པ་དང་འདྲ་བར་བདག་བྱིན་གྱི་རླབས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ།།ཉེ་བར་དམིགས་པ་ནི་བདེན་པར་སྒྲོ་བཏགས་པའོ།།སྒྱུ་མ་ནི་བདག་བྱིན་གྱི་རླབས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ།།རྣམ་པར་མཁས་ན་ནི་སྤང་བྱ་དང་བླང་བྱའི་དབྱེ་བ་ཤེས་པའོ།།བདག་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་དགོངས་འགྲེལ་རྫོགས་སོ།།།།ཇི་སྐད་བཤད་པའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཁྱད་པར་གཉིས་སུ་མེད་པའི་གཟུགས་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ།མགོན་པོ་ལ་སོགས་པའོ།།རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ནི་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་འོད་གསལ་གྱི་བདག་ཉིད་གང་གི་ཡིན་པ་ནི་གཉིས་སུ་མེདཔའོ།།གང་གི་ཕྱིར།བྱ་བ་དང་ནི་བྱེད་པ་དག་།ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་འཆད་པར་འགྱུར་རོ།།གཉིས་པ་ནི་སྣང་བ་ཐོབ་པ་ལ་སོགས་པ་རིམ་པས་སྐྱེ་བས་རྟོགས་པ་སྟེ།དེའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པས་སོ།
由此空性大悲無別金剛身故為金剛身即金剛持。
供養即如所得成就諸欲功德。
自身一切佛即毗盧遮那等自性。
金剛薩埵即大金剛持，彼為教主。
幻即男女馬象等相。
所緣即見眾生等，勝義雖無然世俗有。
彼幻為諸迷者勝義增益。
由如是故根等，色及幻等何自性即勝義。
不等引瑜伽即阿薩瑪瓦薩希多瑜伽，其中阿薩瑪即無等性即三摩地。
瓦薩希多瑜伽二者即一味幻自性。
一切等即一切處及遠近一切，及一切動靜，一切相即種種相。
常于等引不等引位。
種種智即加持，由彼串習金剛薩埵即自夜明所欲。
一切印即天人等女。
又煩惱等，如是如陽焰等加持三摩地。
近所緣即真實增益。
幻即加持三摩地。
若善巧即知所斷所取差別。
加持密意釋竟。
如所說世尊金剛薩埵差別無二相當說，即怙主等。
因果即加持光明自性何者即無二。
由何故，"作業與作者"等當解說。
第二即由明得等次第生故了知，由非彼境故。
།སྤྱོད་བསྡུས་ལས།།འོད་གསལ་ལས་འོད་གསལ་དང་ཐ་མི་དད་པ་སྒྲིབ་པ་དང་བྲལ་བས་ཤིན་དུ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ནི་སྣང་བ་ཐོབ་པ་དགའ་བྲལ་གྱི་བདག་ཉིད་ཅན་སྐྱེའོ།།དེ་ལ་སྣང་བ་མཆེད་པ་ཉི་མ་ཆེན་པོའི་སྣང་བ་བཞིན་དུ་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་མཐའ་ཡས་པ་སྣང་བར་བྱས་པའི་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་མཆོག་ཏུ་དགའ་བའོ།།དེ་ལས་སྣང་བ་སྟེ་དགའ་བ་ཟླ་བ་སྣང་བ་བཞིན་དུ་སྣང་བ་སྤྲོ་བ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ།མཉམ་པ་ཉིད་དང་།སོ་སོར་རྟོག་པ་དང་།བྱ་བ་གྲུབ་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཅི་རིགས་པར་རང་དང་གཞན་གྱི་འཁོར་པའི་གདུང་བ་ཞི་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དོན་གྱི་རིམ་པར་འབྱུང་བར་གཞག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཡེ་ཤེས་ལྔ་ཐ་དད་དུ་གཞག་པ་བཞིན་དུ་ལྡོག་པ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་ཏེ་གདུལ་བྱའི་བསམ་པ་དང་བསྟུན་པས་རང་དོན་ཡིན་ནོ།།གང་གི་ཕྱིར་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་འོད་གསལ་བ་ལས་འོད་གསལ་ནི་ཅིག་ཅར་ཉིད་དུ་སྐྱེའོ།།འདི་ལྟར་དེ་ཉིད་དུ་རིམ་པས་སྐྱེ་བར་བཤད་པའི་མཇུག་ཐོགས་སུ་དེ་ལ་སྟོང་པ་བཞི་དང་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པ་སྣང་བའི་ཕུང་པོ་ལྟར་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཐམས་ཅད་སྣང་བར་བྱེད་པའི་མཆོག་ཏུ་དགའ་བའི་རང་བཞིན་གཟུགས་སྐུ་སྐྱེས་ཏེ།གང་གཟུགས་དང་མིང་གི་བདག་ཉིད་ཅན་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་དང་།སྐད་ཅིག་ཡེ་ཤེས་ལས་བྱུང་བའི།།སྤྲོས་པ་དང་ནི་སྡུད་མཛད་པ།།སྤྲོས་པའི་ཡེ་ཤེས་རླབས་ཕྲ་བས།།རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་དུ་མའི་སྐུ།།ཞེས་བྱ་བའི་ངེས་དོན་དུ་བཤད་པའི་མིང་ནི་ཚོར་བ་དང་།འདུ་ཤེས་དང་།འདུ་བྱེད་དང་།རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཕུང་པོ་རྣམས་དང་།གཟུགས་ནི་གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོ་སྟེ།།ཕུང་པོ་ལྔ་ཡི་བདག་ཉིད་ཅན།།ཞེས་པའི་དོན་ཏོ།།དངོས་པོ་གཅིག་བསྒྱུར་བ་ནི་གང་གི་ཕྱིར་སྲིད་པ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་ཁོ་ན་ལས་འདས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཤེས་རབ་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་འཁོར་བ་མ་ཡིན་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་མ་ཡིན་ཏེ།རབ་ཏུ་མི་གནས་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཟུང་དུ་འཇུག་པའོ།
行集中說：從光明生光明無別，離障極清凈法界智即明得離喜自性生。
其中明增如大日光明，如顯現無邊世界之鏡智最勝喜。
從彼生明即喜，如月光明故生歡喜故。
由平等性、妙觀察、成所作等隨應息滅自他輪迴苦故，安立義次第所有彼即如五智差別安立，由返體差別故，隨順所化意樂故為自利。
由如所說光明中光明即頓時生。
如是彼中次第生說后，彼與四空合一如明蘊，顯現一切世界最勝喜自性色身生。
即彼色名自性大金剛持，及如說："
從剎那智所生，作展開及收攝，細波智慧展，種種諸多身。"
此了義所說名即受、想、行、識蘊，及色即色蘊，如說："具五蘊自性。"
一事轉變即由唯遍知有故超越故，由智慧自性故非輪迴，由大悲自性故非涅槃，即無住涅槃雙運。
།འདི་ལྟར་དཔལ་སཾ་པུ་ཊ་ལས།ཀུན་རྟོག་མང་པོའི་མུན་པས་བསྒྲིབས་གྱུར་པ།།རླུང་ནི་མྱོང་ཞིང་མི་བརྟན་གློག་ལྟར་གཡོ།།ཆགས་སོགས་དགག་དཀའ་དྲི་མས་གོས་གྱུར་པའི།།སེམས་ནི་རྡོ་རྗེ་ཅན་གྱིས་འཁོར་བར་གསུངས།།རང་བཞིན་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བ།།འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་དྲི་མས་མ་གོས་ཤིང་།།གཟུང་བ་དང་ནི་འཛིན་པ་མེད་པའི་སེམས།།དེ་ཉིད་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་མཆོག་ཏུ་གསུངས་ཞེས་སོ།།དེ་བས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་།རྣམ་པར་བྱང་བར་དབྱེ་བ་མེད་དོ།།དོན་དམ་པར་དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་ཤིང་རྣམ་པར་བྱང་བར་ཡང་མི་འགྱུར་རོ།།རང་བཞིན་གྱིས་ཡོངས་སུ་དག་པའི་ཕྱིར་རོ།།གློ་བུར་བའི་ཉོན་མོངས་པ་ལ་སོགས་པ་དང་།དེ་དང་བྲལ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་།རྣམ་པར་བྱང་བར་རྣམ་པར་གཞག་གོ།།ཀུན་རྫོབ་ཏུ་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ཅན་ཏེ།དེ་ཉིད་དོན་དམ་པར་རང་བཞིན་མེད་པ་སྟེ་ཐ་མི་དད་དོ།།གཟུང་འཛིན་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་རང་བཞིན་མེད་པས་ཏེ།དེ་ཉིད་ཐ་མི་དད་དུ་ཞེས་རང་དོན་ནོ།།གཟུང་བ་ནི་རང་བཞིན་མེད་པར་ཤེས་པ་སྟེ།མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་ནི་དེའི་རྣམ་པར་འཛིན་པ་སྟེ།དེ་གཉིས་ཐ་མི་དད་དོ་ཞེས་དེས་དོན་ཏོ།།རྟག་པ་ནི་ཡོད་པ་ཉིད་དང་ཆད་པ་ནི་མེད་པ་ཉིད་དེ་དོན་དམ་པར་མེད་དོ།།ཀུན་རྫོབ་དང་དེའི་རང་བཞིན་མེད་པ་ཡོད་དེ་ཐ་མི་དད་དོ།།སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ནི་ཤེས་རབ་སྟེ།དེ་ཉིད་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པས་སྙིང་རྗེ་སྟེ།རྟོག་པ་མེད་པའི་གནས་སྐབས་སུ་དང་པོའི་སྙིང་རྗེའམ་ཀུན་རྟོག་ལས་བྱུང་བའི་འདུ་བྱེད་པས་ན་རང་གི་དོན་དུ་རབ་ཏུ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ལྟར་སཾ་པུ་ཊ་ལས།སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་སྙིང་པོའོ།།ཞེས་གསུངས་སོ།།རང་བཞིན་མེད་གང་ཤེས་རབ་སྟེ།།ཐབས་ནི་དངོས་པོའི་མཚན་ཉིད་ཅན།།ཞེས་གསུངས་ཏེ།དེ་གཉིས་ཐ་མི་དད་དོ།།ཕུང་པོ་ལྔ་ནི་སྒྲིབ་པ་དང་བྲལ་བས་ལྷག་མ་སྟེ།དེ་དང་བཅས་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་དང་།ཕུང་པོ་ལྷག་མ་གང་ལ་མེད་པ་དེ་ནི་ཕུང་པོ་ལྷག་མ་མེད་པ་སྟེ།དེ་ལ་དབྱེ་བ་མེད་དོ།།རྣམ་པར་དག་པའི་ཕུང་པོ་རྣམས་ཁོ་ན་རང་བཞིན་མེད་ཅིང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་སྟེ།གཉིས་སུ་མེད་པའི་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ནི་བདག་བྱིན་གྱི་རླབས་ཀྱི་ལུས་དང་།ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ནི་རང་བཞིན་མེད་པ་སྟེ་གང་གི་ཕྱིར་དེ་གཉིས་ཐ་མི་དད་དེ་བསྡུས་པ་ནི་དབྱེ་བ་མེད་པའོ།
如是吉祥三補咤說："為諸分別暗所障，風受不穩如電動，貪等難遮垢所染，心為金剛持說輪迴。
自性離分別，不染貪等垢，無所取能取心，說彼涅槃勝。"
是故雜染清凈無差別。
勝義中如是性非成雜染亦非清凈，由自性清凈故。
暫時煩惱等及離彼等世俗中安立雜染清凈。
世俗中有事自性，彼即勝義無自性，無差別。
所取能取即真實中無自性故，彼即無差別為自義。
所取即知無自性，現證智為彼能取相，彼二無差別為彼義。
常即有性，斷即無性，勝義中無。
世俗及彼無自性有，無差別。
空性智即智慧，彼即作有情利故為悲，無分別位為最初悲或從分別生造作故，為入自利故。
如是三補咤說："作有情利為心要。"
又說："無自性即慧，方便有相性。"
彼二無差別。
五蘊由離障為余，彼有餘涅槃，何者無蘊余即無餘，彼無差別。
唯清凈蘊無自性即涅槃，無二補特伽羅無我即加持身，法無我即無自性，由何故彼二無差別，攝即無差別。
།འོད་གསལ་ནི་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་མེད་པས་གཉིད་ལོག་པ་བཞིན་ཏེ།དེ་ལས་ལངས་ན་བདེན་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྟོགས་པར་བྱའོ།།དེ་གཉིས་མེད་འོད་གསལ་ལས་ཐ་མི་དད་པར་རྟག་ཏུ་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ།།མཉམ་པར་གཞག་པ་ལ་སོགས་པ་རྒྱས་པར་བསྟན་པ་ནི་དྲན་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ།དྲན་པ་ནི་གཞན་དོན་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་མཉམ་པར་མ་བཞག་པའི་སྐབས་སུ་ཡང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསམ་པར་བྱའོ།།དྲན་མིན་ནི་བསམ་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏེ།དེ་གཉིས་འདི་ལ་མེད་དོ།།གང་གི་ཕྱིར་འདི་གཉིས་རྟག་ཏུ་འཆང་ཞིང་ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་ལྟར་རྣམ་རྟོག་མེད་ཀྱང་གཞན་དོན་མཛད་པའོ།།ཆགས་པ་ནི་དགའ་བའོ།།ཆགས་བྲལ་ནི་མཆོག་དང་དགའ་བྲལ་ལོ།།རིམ་གྱིས་འབྱུང་བ་དེ་དག་དང་བྲལ་བ་ནི་གང་གི་ཕྱིར་བདག་ཉིད་དང་རོ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པས་མཆོག་ནི་བླ་ན་མེད་པ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པ་སྟེ་དེ་དང་ལྡན་པའོ།།བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་ནི་ལྷའི་སྐུ་དང་།རྫོགས་པའི་རིམ་པ་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་དོ།།དག་པ་ནི་སྒྲིབ་པ་མེད་པའོ།།མི་ཕྱེད་ནི་དབྱེ་བའི་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བས་སོ།།གཟུགས་ཅན་ནི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་དང་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པ་དང་།སྤྲུལ་པའི་སྐུ་སྟེ་སྐུ་གསུམ་མོ།།གཟུགས་མེད་ནི་རང་བཞིན་མེད་ཅིང་འོད་གསལ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་སྟེ།གཟུགས་དང་གཟུགས་ཅན་དེ་གཉིས་ཐ་མི་དད་དོ།།བདེན་པ་གཉིས་ནི་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ནོ།།ཚུལ་ནི་མཐར་ཐུག་ལ་དབྱེ་བ་འགོག་པ་ཙམ་མོ།།བདག་གཅིག་པའམ་དེ་བཞིན་ནོ།།ཟུང་དུ་འཇུག་པའི་སྒྲ་དོན་གྱི་མཐར་ཐུག་ཀྱང་དེ་ཡིན་ཏེ།གང་གི་ཕྱིར་དོན་དམ་པ་རང་བཞིན་མེད་པ་དང་།ཀུན་རྫོབ་ནི་གཅིག་ཀྱང་མ་ཡིན་པ་བཞིན་དུ་གཉིས་ཀའི་ཡང་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་དང་དེ་ལས་གཞན་དུ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ།།དངོས་པོ་ཡོད་ན་དེ་དང་དེ་ལས་གཞན་གྱི་རྟོག་པ་འབྱུང་ལ།དངོས་པོ་རང་བཞིན་མེད་པ་རྣམས་ལ་དོན་མེད་པ་ཉིད་དོ།།ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་སྐུའོ།།རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོ་ནི་ཤེས་རབ་ཏུ་གྱུར་པའོ།།བསྒོམ་པར་བྱའོ་ཞེས་པ་ནི་སྤྱོད་བསྡུས་ལས།ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་གཉིས་རང་བཞིན་མེད་པར་འདིར་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་བསྒོམ་པའོ་ཞེས་གསུངས་སོ།།སོ་སོར་སྡུད་ལ་སོགས་པའི་ཡན་ལག་དྲུག་གིས་བསྒོམ་པར་གང་བཤད་པ་དེ་ཉིད་དུ་བསྡུས་ཏེ་ཐ་དད་དུ་མ་བཤད་དོ།
光明即無一切戲論如入睡，從彼起時當如實了知。
彼二無別光明中常住無差別故。
廣說等引等即念等，念即作他利等不等引位亦當思維真實。
非念即離一切思維三摩地，此中無彼二。
由何故此二常持如如意寶雖無分別作他利。
貪即喜。
離貪即最勝及離喜。
離彼等次第生即由何故與自性一味故，最勝即無上俱生喜身受用圓滿，具彼。
生起次第即天身，圓滿次第即如是性。
清凈即無障。
不可分即離分別差別故。
有色即大樂及受用圓滿及化身即三身。
無色即無自性光明法身，彼二色與有色無差別。
二諦即世俗勝義自性。理即究竟遮差別而已。一性或如是。
雙運聲義究竟亦彼，由何故勝義無自性，世俗非一亦非二俱非。
非可說為彼及異彼。
有事則生彼及異彼分別，于無自性諸事即無義。
大手印即金剛持身。
大瑜伽即成為智慧。
應修習者，如行集說："此中修習遍知世俗勝義二無自性。"
所說以攝收等六支修習彼即攝而未別說。
།དེ་ལ་མདོར་བསྡུས་ཀྱི་རིམ་པས་སོ་སོར་སྡུད་དང་བསམ་གཏན་ཏེ།རྡོ་རྗེ་བཟླས་པའི་རིམ་པས་སྲོག་རྩོལ་གྱི་ཡན་ལག་གོ།།བདག་བྱིན་རླབས་དང་འོད་གསལ་གྱི་རིམ་པ་དག་གིས་ཇི་ལྟར་དང་།ངག་ཏུ་འཛིན་པ་དེ་འཛིན་པའི་ཡན་ལག་བསྟན་ཏོ།།ཟུང་དུ་འཇུག་པའི་རིམ་པས་རྗེས་སུ་དྲན་པ་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཡན་ལག་གོ།།གང་གི་ཕྱིར་སོ་སོར་སྡུད་པ་ནི་ལྷ་རྣམས་བསྒོམ་པ་སྟེ།དེ་དག་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་པའི་ཚུལ་གྱིས་ངེས་པར་བརྟགས་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་རྣམ་པར་དཔྱོད་པའོ།།དེ་ནས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་འཇུག་པ་ལ་མངོན་པར་ཕྱོགས་པས་དགའ་བ་དང་བདེ་བའོ།།དེ་ནས་སྟོང་པ་ཉིད་གཅིག་པ་ལ་སེམས་གཏད་པ་ནི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་སྟེ།བསམ་གཏན་ཡན་ལགལྔ་པའོ།།གཞོམ་དུ་མེད་པ་ལ་བསྡུས་པའི་རླུང་ནི་སྲོག་རྩོལ་ལོ།།སྒྱུ་མའི་རང་བཞིན་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་སྐུ་འོད་གསལ་གྱི་བདག་ཉིད་ནི་འཛིན་པའོ།།འོད་གསལ་གྱི་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ནི་སྐད་ཅིག་གིས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་སྐུར་རྫོགས་པ་སྟེ།རྗེས་སུ་དྲན་པའོ།།རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་དེ་ཉིད་ཟུང་དུ་འཇུག་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་དུ་བསྒོམ་པ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ།།སྒྲོན་གསལ་གྱི་རྗེས་སུ་འབྲངས་པ་བསྡུས་ཤིང་སྙིང་པོར་གྱུར་པའི་བཤད་པ་འདི་ཉིད་དོ།།ཁྱད་པར་དུ་ཡན་ལག་དྲུག་ནི་བརྒྱུད་པའི་སྙེ་མ་ལས་གསལ་བའི་ཕྱིར་འདིར་མ་བཤད་དོ།།སྤྱོད་པ་ནི་སྤྲོས་བཅས་དང་།སྤྲོས་མེད་དང་།ཤིན་ཏུ་སྤྲོས་མེད་ཀྱི་སྤྱོད་པ་གང་རུང་སྟེ།གང་གི་ཕྱིར་དབང་དུ་བྱས་ནས་སྤྱོད་པ་བསྡུས་ལ།དོན་གྱི་དེ་ལྟར་འདོད་པ་ལ་སྤྱོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཕྱིའི་ཤེས་རབ་མ་དང་སྙོམས་པར་འཇུག་སྟེ།མཆོག་ཏུ་དགའ་བའི་བདེ་བ་སྐད་ཅིག་རེ་རེ་མྱོང་བ་དང་།ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་སྐབས་སུ་འཁོར་བར་རྟག་ཏུ་དགའ་བའི་ཚུལ་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་སོ།།འདིར་དང་པོར་ཟུང་དུ་འཇུག་པ་སྒོམ་པ་དང་།དེའི་ཁྱད་པར་མཐར་ཐུག་པའི་འབྲས་བུ་ལ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་དང་།དེ་སད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཕྱག་རྒྱ་བསྟན་པ་ཡང་བསྟན་ཏོ།།ཐ་མ་ཤིན་ཏུ་སྤྲོས་མེད་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ནི་དང་པོར་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པར་བྱེད་ལ་སད་པར་བྱེད་པ་ནི་ཕྱིའི་ཕྱག་རྒྱ་ཉིད་ཀྱིས་སོ།།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར།འདི་ལ་འདོད་ཀུན་བདེ་བའི་དགའ་སྟོན་ཀུན།།འབད་པ་མེད་བཞིན་འགྲུབ་པར་འགྱུར།།ཞེས་གསུངས་སོ།
其中以略次第攝收及禪定，以金剛誦次第為調息支。
以加持及光明次第如何及語持即持支。
以雙運次第為隨念及三摩地支。
由何故攝收即修諸天，以世俗勝義理抉擇而分別觀察。
次於趣入真實向前故喜樂。
次於一空性繫心即一心，為五支禪定。
攝於不壞風即調息。
幻性金剛持身光明自性即持。
光明隨念即剎那圓滿金剛持身，為隨念。
修彼金剛持即雙運自性為三摩地。
此即隨燈論攝要之釋。
特別六支由傳承穗中明故此不說。
行即有戲及無戲及極無戲行隨一，由何故依根攝行，義如是欲行者以外智慧母入定，剎那剎那經驗最勝喜樂，圓滿位中成為輪迴常喜理。
此中初修雙運，及彼差別究竟果為俱生自性，及為令彼覺醒故亦說示手印。
最後極無戲行即初以智慧手印等作，令覺醒即以外手印。
故說："於此一切欲樂喜宴會，無需勤即得成就。"
།དེ་དང་མཚུངས་པ་ནི་ཟུང་དུ་འཇུག་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་སྟེ།ཐ་དད་དུ་འཛིན་པ་ཡོངས་སུ་སྤོང་བར་བྱེད་དོ།།དེ་ཉིད་བཤད་པ་ཇི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ།།དེ་ལྟར་ན་བདག་ཉིད་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་རེ་རེ་ཀུན་རྫོབ་དང་།དོན་དམ་ཟུང་དུ་འཇུག་པ་ཉིད་ཤེས་ནས་སྤྱོད་པ་ལ་འབད་པ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱང་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཐམས་ཅད་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་འབྱུང་ངོ་།།དེ་ལྟར་སྤྱོད་བསྡུས་ལས།ཀུན་ལས་ཐེ་ཚོམ་ངེས་སྤངས་ནས།།རྣལ་འབྱོར་བྱིས་པ་བཞིན་དུ་སྤྱོད།།གང་ཚེ་རྣལ་འབྱོར་འབད་མེད་འགྱུར།།དེ་ཚེ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་འབྱུང་།།ཞེས་གསུངས་སོ།།སྒྲོན་གསལ་ལས་ཀྱང་།རྡོ་རྗེ་པདྨ་མཉམ་སྦྱོར་བས།།ཡེ་ཤེས་གསུམ་གྱི་དབྱེ་བ་ཤེས།།གོས་དང་མ་གོས་བློ་གྲོས་དེར།།རྟག་ཏུ་བདེ་བས་སྤྱོད་པ་ཡིན།།བཀག་པ་ཡང་ནི་བྱས་ནས་སུ།།བྱ་དང་བྱ་མིན་རྣམ་སྤངས་ལ།།པདྨ་ཆུ་ཡིས་མ་གོས་བཞིན།།རང་བཞིན་ཤེས་པས་གོས་ནི་འགྱུར།།སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་ཏིང་འཛིན་གྱིས།།དངོས་པོ་ཀུན་གྱི་བདག་ཉིད་འཕེལ།།དམ་ཚིག་བཞི་ཉིད་ལ་གནས་ཤིང་།།སངས་རྒྱས་ཕྲིན་ལས་བྱེད་པར་འགྱུར།།དབང་ཕྱུག་ཡོན་ཏན་བརྒྱད་དང་ལྡན།།རང་ཉིད་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པར་འགྱུར།།མ་ལུས་འཇིག་རྟེན་ཁམས་ཀུན་དོན།།ཡེ་ཤེས་སྐུ་ཡིས་རྣམ་པར་སྤྱོད།།དེ་ཡི་ཁམས་ནི་ནམ་མཁའ་སྟེ།།གཙོ་བོ་གང་ལ་ཀུན་སྤྱོད་པ།།སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་ཏིང་འཛིན་གྱིས།།དེ་ཉིད་དུ་ནི་རྩི་བར་འགྱུར།།ཞེས་བཤད་དོ།།ཟུང་དུ་འཇུག་པའི་དགོངས་འགྲེལ་རྫོགས་སོ།
與彼相等即隨順雙運，斷除執著差別。
彼即如何說等解釋。
如是自身聲等一一世俗及勝義雙運，知已於行無勤亦生一切圓滿自成。
如是行集說："斷除一切定疑已，瑜伽如童行，何時瑜伽成無勤，爾時生圓滿。"
燈論亦說："金剛蓮花等合故，知三智慧差別，染不染慧彼，常以樂而行。
作所禁止已，斷除應作不應作，如蓮不染水，由知自性成染。
以如幻三摩地，增長一切事自性，住於四三昧耶，成辦佛事業。
具足八自在功德，自成一切智，無餘世界利，以智慧身行。
彼界即虛空，主尊一切行，以如幻三摩地，即彼成計算。"
雙運密意釋圓滿。
།།།གསང་འདུས་བཤད་པ་འཕགས་པའི་གསུང་།།དེ་དང་མཐུན་པ་མཐའ་དྲུག་པ།།གསུམ་གནད་གསལ་བའི་འགྲེལ་པ་འདི།།མཚན་མོ་ཕྱོགས་བཅུའི་ཟླ་འོད་བཞིན།།ཡེ་ཤེས་བདུད་རྩིའི་རྒྱམཚོ་འཕེལ་འགྱུར་དེ་སྟེང་འཛམ་གླིང་འདིར།།དཔག་བསམ་ཤིང་འཁྲུངས་འགྲོ་རྣམས་སྐྱེ་དང་ཡོངས་སུ་སྨིན་པའི་གཞི།།བདག་ཀྱང་ཡུན་རིངས་གཉིས་མེད་གནས་ནི་འགྲོ་ལ་ཉེར་བསྟན་ཅིང་།།དགའ་བཅས་ཚོགས་ལ་སྐུ་ཆེན་རོལ་པས་ཐུབ་པའི་དབང་ཕྱུག་གྱུར།།རིམ་ལྔའི་དགོངས་འགྲེལ་་ཟླ་བའི་འོད་ཟེར་ཞེས་བྱ་བ།
密集解釋聖者語，與彼相順六邊，三要明顯釋論此，如十方夜月光。
智慧甘露海增長彼上瞻部洲，如意樹生眾生生及遍熟基。
我亦久住無二處為眾示現已，與喜眾中大身遊戲成能仁自在。
五次第密意釋月光明論。